Column

Kinderzorgen over het échte probleem: het milieu

Marijn de Vries. Beeld Foto: Maartje Geels

Verreweg het leukste, maar vooral het meest interessante verkiezingsdebat vind ik dat van het Jeugdjournaal: lijsttrekkers in discussie met kinderen. Geen mens zo eerlijk als een kind, en geen taal zo helder als tegen een kind.

Hoewel. Vaak blijkt dat niet zo eenvoudig. In simpele taal beleid uitleggen is niet voor elke politicus weggelegd. Net als normaal doen tegen kinderen. Dat jolige, net iets te populaire dat sommige heren zich ineens aanmeten als ze tegen elfjarigen praten vind ik een heerlijk demasqué.

Ik kan dus niet wachten tot het Jeugdjournaaldebat wordt uitgezonden morgenavond. Intussen laaf ik me aan kleine voorproefjes. Radio 1 heeft ook het kind als interviewer ontdekt, en het tijdschrift Cosmopolitan zette filmpjes van een minuut of vijf online, waarin drie op en top gestylede, enigszins kakkineuze meisjes de belangrijkste lijsttrekkers interviewen.

Zorgen

En telkens komt dit bovendrijven, bij alle kinderen: ze maken zich zorgen over hoe we met elkaar omgaan. In kindertaal: pesten, of: dat iedereen erbij hoort, ook al is hij of zij een beetje anders. Maar vooral maken ze zich zorgen over het milieu.

Het klimaat is in de grote mensen-debatten nauwelijks een onderwerp. Misschien niet zo gek: de meesten van ons zijn over veertig jaar dood, of oud. Na ons de zondvloed, toch? Maar kinderen staan dan midden in het leven. Daar waar de lijsttrekkers de zorgen in de Cosmopolitaninterviews nog handig konden omzeilen – het moest wel leuk blijven immers – hoop ik dat ze er in het Jeugdjournaaldebat niet zo makkelijk mee wegkomen. Dat ze flink het vuur na aan de schenen wordt gelegd.

Wat zou het tof zijn als dezelfde kinderen over dertig jaar met de lijsttrekkers terugblikken op de campagne van nu. Frisse veertigers tegenover hoogbejaarde oud-politici in het verzorgingstehuis – of wat daar van over is. Hoe zou dat dan gaan?

“De zeespiegel stijgt schrikbarend, we kunnen het water op sommige plekken al niet meer buiten de dijken houden, maar opa Rutte, u vond dat we milieumaatregelen vooral gezellig moesten houden?”

“In Afrika en het Midden-Oosten zijn grote delen van het land uitgedroogd, mensen kunnen er niet meer wonen, er zijn immense vluchtelingenstromen op gang gekomen – precies waar u zo fel op tegen was, opa Wilders, maar u wilde het klimaatakkoord van Parijs niet eens ondertekenen?”

Oma Thieme stopt in haar stoel maar niet met knikken, zij heeft het altijd wel gezegd, maar niemand wilde luisteren, toen. Meneer Klaver is er niet. Hij is nog geen opa, hij werkt, moet nog een jaar of vijftien door. En opa Buma kraait vanuit zijn schommelstoel, schel boven de woorden ‘goed rentmeesterschap’ en ‘de aarde in bruikleen’ van de volwassen geworden kinderen uit: “Maar jullie hebben in ieder geval het Wilhelmus nog geleerd!”

Licht zien

Wat zou het mooi zijn als deze gesprekken totaal anders verlopen. Omdat de politiek op tijd het licht heeft gezien. Heeft ingegrepen. Met visie, met daadkracht, met de volledige focus op het échte probleem van deze tijd.

Natuurlijk, kun je cynisch zeggen, zijn maatregelen in ons miniland een druppel op een gloeiende plaat. Dus zinloos. Dat kan zo zijn. Maar wat dan nog. Als wij niet beginnen met de zorgen van onze kinderen wegnemen en hen het goede voorbeeld geven, wie dan wel?

Dit is de laatste campagnecolumn van Marijn de Vries

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden