Kinderen voor Kinderen: gepest en geprezen

Het programma is inmiddels bijna even populair als de figuren uit Sesamstraat. Met frisse kinderstemmetjes wisten ze jarenlang jong en oud te ontroeren. Ze zingen over onderwerpen die een tere kinderziel diep raken, maar waar de 'groten' maar weinig benul van hebben. Inmiddels staat de veertiende versie van 'Kinderen voor Kinderen' al weer voor de deur. Voor deze nieuwste 'Kinderen voor Kinderen' begint, komt er eerst een serie van vier programma's over de uitzendingen van de afgelopen jaren. Drie Gooise jongeren, inmiddels de kinderschoenen ontgroeid, blikken terug op hun jaren bij 'Kinderen voor Kinderen'.

De jaren bij 'Kinderen voor Kinderen' betekenen veel voor Inge, Mark en Barbara. Alle drie moesten eerst auditie doen eer ze werden aangenomen. Barbara: “Ik kan me weinig herinneren van die dag, ik was toen zeven. Er deden 250 kinderen auditie. Later kreeg ik bericht dat ik uitgekozen was. Wat was ik toen blij”.

In 1981 mag Barbara - Eet je biebaboebordje leeg (1981), Alleen (1984), Uitslapen (1985) uit volle borst meezingen met het koor. Twee jaar later komt haar broer Mark er ook bij. “Ik was toen als zesjarige de jongste in het koor. Meteen na de auditie zeiden ze dat ik was aangenomen”, vertelt Mark, het jongetje van Beestenboel (1983), Treuzeltechniek (1884) en Ochtendhumeur (1985).

Inge van Kussen (1988), Ouders te koop (1989), Zomaar (1990) en Mijn eerste miljoen (1991) weet nog precies hoe het is gegaan. Als negenjarige deed ze auditie. Ze vond het doodeng, de microfoon voor haar neus en de camera op haar gericht. “Op school deden veel kinderen mee aan de auditie. Alleen een ander meisje en ik werden toen aangenomen”, zegt Inge. “Oh ja”, merkt Barbara verbaasd op. “In mijn tijd deden maar weinig kinderen van mijn school mee aan de auditie.” De repetitie, twee dagen per week, is Barbara, Inge en Mark nooit zwaar gevallen. Alleen weet Inge nog dat haar laatste twee jaar bij 'Kinderen voor Kinderen' bijna niet meer te combineren was met school. Inge: “Ik zat al op de middelbare school en dan heb je 's middags geen vrij. Af en toe werd er een repetitie gepland op tijden dat ik nog op school zat.”

De jongeren uit het Gooi denken met veel plezier terug aan die tijd. Maar dat neemt niet weg dat ze ook enkele vervelende herinneringen hebben. Zo zijn ze gepest met hun 'bekakte' manier van praten of kregen te horen dat het koor kinderachtig en truttig was.

“Op de middelbare school kreeg ik vaak opmerkingen. Op de lagere school was dat anders, de kinderen vonden het fantastisch dat je mee mocht doen”, vertelt Mark. Een beetje boos vertelt Inge dat ze ook nu nog met flauwe opmerkingen te doen krijgt. “Ik word af en toe nog gepest door meisjes die 'Kinderen voor Kinderen' zo 'kinds' vinden. Mij maakt het niks uit, het is gewoon jaloezie.”

Voor Barbara zijn de pesterijen hard aangekomen, op het laatst verzweeg ze dat dat ze bij het koor zat. Barbara: “Op de middelbare school heb ik het aan niemand vertelt. Vroeger zeiden kinderen tegen me dat ze de liedjes maar stom vonden en dat we er belachelijk uitzagen op tv. Nu reageren kinderen leuk, maar toen ik er pas bij zat niet.” Meteen haakt Inge in. “Heel veel mensen dachten ook dat wij van die rijkeluiskindjes waren”.

Ook Mark wil even een vooroordeel wegwerken. “Natuurlijk kwamen de meeste kinderen uit het Gooi, omdat je hier moet repeteren. Niet omdat het Gooise accent prachtig is, maar gewoon om praktische redenen.”

Hoewel zingen in een koor geweldig is, vinden Barbara, Inge en Mark de solo-optredens het leukste. “Ik had een solo met een jongen en we zouden live voor het publiek zingen. Dat was toen heel eng”, weet Inge zich te herinneren. “De solo's werden niet door ons gekozen. Wij moesten de liedjes instuderen en later werd dan bepaald wie wat mocht zingen. Voor de kinderen maakt het niks uit of je nu solo zingt of niet. Maar ik weet nog dat ouders het heel erg vonden als hun kindje geen solo kreeg”, vertelt Barbara. Inge is het met haar eens, maar geeft toe dat het toch leuk is als je in je uppie een liedje mag zingen. Je krijgt immers alle aandacht. Toch is er geen sprake van een concurrentiestrijd. Degene die het beste zingt en danst wordt uitgekozen. Barbara: “Dat is ook logisch, want 'Kinderen voor Kinderen' moet een goed produkt worden. Bovendien komen kinderen die geen solo hebben altijd aan bod bij andere liedjes. Moeders wil is wet bijvoorbeeld is zo'n liedje.”

Ze herinneren zich de gekste, leukste en ergste momenten. Zo verhaalt Mark van die ene keer bij Kinderen voor Kinderen nummer acht (1987) nadat alles in de studio was opgenomen, dat ze het optreden voor het publiek niet af mochten maken. De kinderen moesten namelijk op de foto. Het huilen stond Mark toen nader dan het lachen. “Als je goed kijkt, zie je op de foto van die chagrijnige koppen.” Grappig was het wel toen hij voor de opnames van Ruim je kamer op een hele dag op de Almeerse vuilnisbelt moest vertoeven. “Of die keer bij Kinderen voor Kinderen vier en vijf. Tijdens de opnames zat ik met een hondje op schoot. Opeens voelde ik nattigheid, heeft dat dier gewoon zitten pissen”, vertelt Mark lachend. “Nou, het ergste was bij de opnames van Daar ben je veel te jong voor. Het liedje ging over jonge meisjes die niks van hun ouders mogen. Ik moest met zes andere meiden van een duin afrennen. We hadden allemaal van die doorzichtige rose jurkjes aan. Dat sloeg gewoon nergens op. Daar heb ik veel commentaar opgekregen en terecht”, vertelt Barbara lichtelijk beschaamd.

Inge doet haar best om ook een gekke belevenis te herinneren. Opeens schiet het haar binnen. “Er was een liedje dat over stront ging. Tijdens de opnames moesten we op smurrie trappen die op stront leek. Dat was heel vies, net echt”.

Alle kinderen die hun kinderlijke uiterlijk verliezen moeten stoppen met het koor. Voor Mark was dat toen hij op twaalfjarige leeftijd een baard in zijn keel kreeg. “Je weet natuurlijk dat je op een gegeven moment weg moet. Dus echt verdrietig was ik niet, maar ik had wel nog een jaartje mee willen doen”, zegt hij. Ook Barbara zegt het jammer te vinden dat ze op dertienjarige leeftijd moest stoppen. Inge heeft wat dat betreft meer geluk gehad, tot haar veertiende mocht ze met de rest meezingen. “Maar ik voelde me de laatste jaren toch een beetje te oud voor het koor”, meent Inge.

Zomaar spontaan een plaatje opzetten van 'Kinderen voor Kinderen' zullen ze niet zo snel meer doen, wel gaan ze alle drie de CD-uitgave van de liedjes kopen. “Leuk voor later”, menen ze. Af en toe bekijken ze nog de opnames op video. Voor Barbara altijd weer een aanleiding om hartelijk te lachen om dat meisje van toen.

Ze zijn dan wel ouder geworden en de liedjes ontgroeid, maar Inge, Barbara en Mark blijven fan van 'Kinderen voor Kinderen'. Zodra het programma op de televisie komt, gaan ze er echt voor zitten. Mark: “Ook al is het alleen maar om te kijken of het beter is geworden of niet. Ik denk altijd dat wij veel beter waren, maar dat is natuurlijk onzin.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden