Kinderen opereren en dan hopen op vrede

Dokter Choeri uit Israël opereerde kinderen uit Irak, Sri Lanka, Gaza, Zanzibar, Vietnam. “Die vijfhonderd Palestijnse kinderen die we hebben kunnen helpen zijn voor Israël geen vijanden meer.“

Twaalfhonderd kinderen uit alle uithoeken van de wereld zijn de afgelopen jaren in het Wolfson-ziekenhuis nabij Tel Aviv behandeld in het kader van 'Save a Child's Heart'. Soms is het een simpele ingreep, soms een gecompliceerde openhartoperatie.

Op zijn ronde door de kinderafdeling wijst dokter Choeri ze aan. In de bedden liggen baby's van een paar maanden, peuters van twee, drie jaar. Choeri: ,,Zij komt uit Zanzibar, deze hier is gewoon uit Israël. Hij komt uit Gaza en heeft na de operatie tussen leven en dood gezweefd, met een virusinfectie.“ In het bed ligt een klein hoopje mens met heel veel slangetjes. Een Palestijnse vrouw klampt de dokter aan, ze vindt haar kind nog zo blauw.

In de wachtkamer zit Moeloe uit Ethiopië. Ze is hier al bijna drie maanden. Ze kwam met een groep van acht kinderen. Vijf zijn al naar huis. Uit Sri Lanka is net een nieuwe groep gearriveerd.

“Het is vrij ongelofelijk“, zegt doktor Sion Choeri. “Het begon tien jaar geleden met twee kinderen. Een collega schoot me aan en vroeg of we niet twee kinderen uit Ethiopië konden opereren. Hij had contact met de enige cardioloog die Ethiopië rijk was. Die man kon alleen de diagnose stellen, middelen om te opereren had hij niet. Ik wimpelde het af: hoe kwamen die kinderen hier, wie moest dat betalen, wie zou er voor hun opvang zorgen? Uiteindelijk heeft hij geregeld dat ze overgevlogen werden; zijn ouders hebben in hun synagoge in Amerika geld ingezameld; de kinderen hebben bij hem thuis gelogeerd. Na die twee volgden er nog weer vier. Die heeft de secretaresse te logeren gehad. En na die vier arriveerden er nog meer. Het is een soort verslaving geworden.“

Israël subsidieert de behandeling en helpt met de inreisvisa. Choeri: “Een tijdje terug zat ik in een bespreking toen ze belden van het vliegveld. Een groep uit Zanzibar was gearriveerd, maar ze hadden geen visum. Ik ben uit de vergadering gestapt om naar het vliegveld te gaan. Het was avond. Ik loop de parkeerplaats op en zie ineens uit het duister een groep vrouwen met kinderen opdoemen. De douanebeambte had ze doorgelaten. “Jullie zien er zo ziek uit, we regelen de papieren later wel“, had ze gezegd.

Ook van dichterbij arriveren de patiëntjes. Via een netwerk van artsen in de Gazastrook en op de Westoever worden Palestijnse kinderen naar het ziekenhuis gestuurd.

Choeri: “Gisteren kon er een jongetje van anderhalf uit Gaza weer naar huis na een langdurige opname. We hebben hem aan zijn hart geopereerd en toen bleek hij nog tbc te hebben. Drie maanden geleden arriveerde een klein meisje, ook uit Gaza. Ze had het aan haar hart, keek scheel en haar benen waren kromgegroeid. Ze hadden ook vastgesteld dat ze aan het Downsyndroom leed. We hebben haar behandeld, aan haar hart, haar ogen, haar benen. En we hebben een specialist gevraagd haar te onderzoeken: ze had helemaal geen Down. Ze is een nieuw leven begonnen.“

De politiek is volgens de dokter bijzaak. “Het is mijn manier om aan de vrede bij te dragen. Al die vijfhonderd Palestijnse kinderen die we hebben kunnen helpen, hebben ook familie. Zij zijn voor Israël geen vijanden meer.“

“We hadden hier kinderen uit Tanzania nog voordat we diplomatieke banden met dat land hadden. Er komen kinderen uit Mauretanië, een islamitische republiek. Het is niet altijd gemakkelijk. Soms heerst er veel angst. In de week dat ze in Ramallah twee Israëliërs hebben gelyncht, zat hier in de gang een Palestijnse vrouw uit Ramallah, doodsbang.

Op vijf kilometer afstand van het ziekenhuis staat het revalidatiehuis voor de kinderen. Vrijwilligers hebben een kerstboom opgetuigd. Er is zelfs een kerstman. Imran (2) uit Zanzibar stapt trots weg met zijn pakje. Hij is na zijn operatie voorzien van een pacemaker, tilt zijn hemd op om zijn littekens te tonen, maar heeft uiteindelijk toch meer belangstelling voor het mobieltje van een vrijwilligster dan voor zijn net gekregen autootje.

Als dr. Choeri de 1-jarige Madushani uit Sri Lanka nadert, zet die het op een brullen. Ze heeft een maand op de intensive care gelegen. Choeri: “Dat huilen maakt mij nou gelukkig. Een maand geleden kon ze nauwelijks adem halen, ze kon geen geluid uitbrengen.“

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden