Kinderen die voor volwassenen acteren: een opgelegd pandoer

’Nature or nurture’ o.r.v. Alexandra Broeder; productie: Theaterzaken Via Rudolphi; tournee t/m 24-4; inl.: 020-6277555 of www.viarudolphi.nl

Hanny Alkema

Hoe interessant, leuk dan wel confronterend is het kinderen volwassenen na te zien doen op toneel? Als het je eigen kind of vriendjes daarvan betreft kan het, behalve vertedering, soms een schok van herkenning van bepaald gedrag opleveren. Maar als het om wildvreemde kinderen gaat, die op toneel worden neergezet in een productie voor volwassen publiek om doelbewust een dergelijke confrontatie uit te lokken?!

Regisseuse Alexandra Broeder heeft het werken met kinderen tot een artistiek statement gemaakt. Met ’CandyLand’ en ’WasteLand’ trok zij twee en drie jaar geleden daarmee de aandacht op zomerfestivals. Nu spreekt zij het publiek dwingender aan door met haar twaalfjarige kindacteurtjes regelrecht het volwassen theatercircuit in te duiken.

Albee’s ’Wie is er bang voor Virginia Woolf?’ vormde de thematische en dramatische basis voor ’Nature or nurture’, wat de in de titel besloten vraag alvast in een dubieus daglicht stelt. Maar vooruit: drie meisjes en een jongen trekken, het publiek strak aankijkend, ponnetjes en pyjama’s uit om zich tot twee echtparen te verkleden. Dan worden poppenkindjes naar bed gebracht, platen (sic) opgezet, wordt er gekibbeld, een mal spelletje gespeeld, schel gegild en natuurlijk heel veel gedronken.

De kinderen zullen zelf het reuze naar hun zin hebben gehad in de repetitiefase, maar wat Broeder hen op de vloer laat presenteren is te overduidelijk opgelegd pandoer. Zij zijn in een rol gemanipuleerd, en dat krijgt geen andere dimensie.

Het is een denkfout te veronderstellen dat kinderlijke onschuld en fantasie vanzelf hun uitwerking wel zullen hebben. Die speelruimte is al dichtgetimmerd door hen, binnen het stramien van ’Virginia Woolf’, niet eens alleen volwassenen te laten imiteren, maar volwassen-acteurs-die-volwassen-personages-spelen na te laten doen.

Neem nou het meisje dat een echtgenoot speelt en later die echtgenoot in travestie moet laten opkomen. Dat zal iets van gêne moeten oproepen, maar het werkt zelfs niet ten opzichte van de tegenspelers, want het doet hooguit natuurlijker aan dan de eerdere opgeplakte snor.

Aan het eind kijken de kinderen, onderuitgezakt op een bank, weer even strak het publiek in als aan het begin. Broeder lijkt dat als stijlmiddel te willen hanteren om het publiek een ongemakkelijk gevoel te bezorgen, maar in de context van deze voorstelling oogt het eerder blasé. Zo schiet de kunstmatigheid van dit project aan alle kanten zijn doel voorbij. In het professionele theatercircuit volkomen misplaatst.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden