Kijk, een man op een mountainstep!

Was een step handig of leuk, dan zouden we er wel massaal gebruik van maken. Maar dit vervoermiddel - thuis spraken wij van autoped, wat iets chiquer klinkt maar minder kek - is alleen een uitkomst voor kinderen die nog niet kunnen fietsen.

Desalniettemin een step gehuurd, uit liefde voor het journalistieke metier. Even diep ademgehaald, het gezicht op 'een portie bitterballen, graag', en bij het meisje aan de bar van de jeugdherberg De Duinark gevraagd om een step. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, haalt het barmeisje een huurcontractje tevoorschijn. Schappelijke prijs, tien gulden per twee uur. Inclusief routebeschrijving van wat de verhuurder een 'duinsafari' noemt, natuurlijk vanwege al die kuddes giraffen en zebra's die in de duinen grazen.

De step, waarvan er zo'n twintig te huur zijn, is blauw. Combineert dat even smaakvol met het blauwe sportbroekje en de blauwe trimschoenen die ik op goed geluk heb aangetrokken! Nu nog een aanplakbaard, met lijm die niet oplost in overdadig zweet, en een grote spiegelende zonnebril. Ik wil geen bekende tegenkomen terwijl ik step in de Noordwijkse duinen.

Een 'reuzenstep', moet het ding heten. Maar ik pas erop, terwijl ik geen reus ben. Een gewone step voor mij, maar een reuzenstep voor de mensheid, zullen we maar denken. Er zit geen slot op. Welke dief wil mijn steppie alsjeblieft jatten? Minst sexy transportmiddel sinds de Trabant. De bandjes zijn kruiwagenbandjes. Ook een idee: een kruiwagen-cross door de duinen! In een kruiwagen kun je lekker liggen als je het zat bent. Of zaklopen. Kun je alle schelpjes en eikels indoen die je onderweg vindt.

,,Voor wie de Noordwijkse duinen op een verrassende manier wil ontdekken, hebben wij deze duinsafari voor u uitgestippeld'', zo luidt de eerste breinbreker in de routebeschrijving. We steppen de openbare weg over, de duinen in. Tot en met de vierde aanwijzing gaat alles goed. Maar bij het bevel 'Direct na de grote zandvlakte gaat u meteen naar rechts' loopt het direct en meteen mis. Geen zandvlakte te bekennen. Het bijgeleverde pietepeuter-kaartje helpt ook geen snars. Vroeger, op mijn autoped, kon ik nu heel hard 'mama!' roepen.

Maar een steppenwolf laat zich niet kennen. Rechtdoor gereden, zo'n beetje de groene paaltjes volgend, tanden op elkaar, verbeten neuriënd, het wijsje van Wim Sonneveld uit 'Ja zuster, nee zuster'. 'Ik-bén-zo-blíj-dat-ík-hem-héb' de heuvels opzwoegend.

Ha, een degelijk verhard fietspad, langs de duinrand waarachter de zee moet liggen. Dit heet de Oorlogsweg. Steppen is oorlog. Het strand op? En wat als daar heel veel mensen zitten, die allemaal gaan kijken? We gaan mooi naar rechts, verbijsterde blikken van tegenliggers vermijdend. 'Kijk, een man op een mountain-step!', roept een mevrouw. Mountainstep? Zonder versnellingen of vering? Toch gaat het nu wel redelijk soepel, met het windje in de rug. Daar ligt een uitkijkduin, het Kachelduin geheten. Dat moet lekker zijn, om daar naar beneden te scheuren. Maar ai, de rem is veel te slap. Bijna gesneuveld langs de Oorlogsweg.

Bij strandpaviljoen De Spiegel één-twee-drie in godsnaam het strand op. Dat is het enig denkbare voordeel van een step: je mag steppen op plekken waar je niet mag fietsen. Steppen over het natte zand, het kan. Maar na vijftig slagen treedt de verzuring in, en moet er gewandeld worden. De eerste opgang naar de duinen genomen, zoals een soldaat een heuvel neemt. De voortgeduwde step boort zijn voorwiel in het rulle zand, en kwispelt met zijn achterkant gemeen tegen je enkels.

De Oorlogsweg weer op, nu tegen het matige zuidenwindje in. Bij de fietsenstalling naar links, zo'n beetje de blauwe paaltjes volgend. Trucjes uitgevonden. Kruissteppen: met het rechterbeen op de step, met het linkerbeen rechts steppen, en omgekeerd. Achterstevoren op het stuur zittend de heuvel af, contra-sturend met de billen. Niet te doen. Met losse handen de heuvel af gaat beter. Zou je als step-virtuoos bij Sarasani geld kunnen verdienen? 'Malloten-wandeling', blijkt de blauwe-plaatjeswandeling te heten, getuige een bord aan de ingang op de Duinweg.

Linksaf het fietspad gevolgd, richting Langevelderslag. 'Jeugdherberg drie kilometer'. Twee dagen spierpijn gehouden in de rechterkuit. Veel geleerd. Een volwassen man op een steppie, die is en blijft een malle Eppie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden