Kiezen

Ik ben best toe aan een beetje dictatuur. Niet al te veel: het moet wel gezellig blijven, maar gewoon een vriendelijk dictatuurtje.

Want vrijheid is allemaal leuk en aardig, maar ik heb zo'n hekel aan dat kiezen. Voor mij ligt een blanco leven en ik kan het invullen zoals ik wil. In de supermarkt weet ik echter niet eens welk merk tandpasta ik moet kiezen.

Sterker nog; als ik op school iets uit een Mars-automaat wilde, drukte ik op alle knoppen tegelijk en keek wat hij dan uitspoog. Ook al kreeg ik zo meestal een vieze Balisto: mijn schuld was het niet: het lot had bepaald.

Kiezen is namelijk amputeren, het uitsluiten van mogelijkheden en dat doe ik liever niet zelf. Stuur mij verplicht naar een hel met vurige tongen en martelwerktuigen en ik zal er aardig in gedijen. Als je mij echter laat kiezen uit veertig verschillende hemels (met of zonder gouden bestek, zijden of satijnen dekens), dan zal ik me altijd gefrustreerd afvragen of ik wel het juiste paradijs heb gekozen.

Daarom ben ik altijd zo jaloers op die vijftigers die over hun mislukte carrière kunnen zeggen: ,,In mijn tijd had je niks te kiezen.'' Dat lijkt mij het toppunt van luxe. Want als mijn generatie over dertig jaar mislukt is (en dat zullen we; let maar op!), dan hebben we daar niet eens een fatsoenlijk excuus voor.

Daarom proberen wij zo dwangmatig iets van ons leven te maken, dat het gewoon niet leuk meer is. Zo klaagde een vriendin van mij erover dat het zo moeilijk is voor een lerarenopleiding te kiezen. Iedereen zegt dan namelijk: 'Maar je hebt zoveel meer in je!'

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden