Kibet komt kracht te kort op WK

De gehoopte stap naar het erepodium kon Hilda Kibet tijdens het WK cross niet maken. Ze moest zich tevreden stellen met de zesde plaats.

Hilda Kibet had het op het harde parkoers in Jordanië, een land zonder atletiektraditie, beter willen doen dan een jaar eerder in de modder van Birmingham. Destijds werd de Nederlandse vijfde van de wereld, eind vorig jaar won ze zelfs de Europese crosstitel.

Het was verleidelijk Kibet daarom in een favorietenrol te manoeuvreren. Temeer daar veel grote atleten in Amman ontbraken, onder wie de oud-winnaressen Paula Radcliffe, Benita Johnson, Tirunesh Dibaba en Lornah Kiplagat.

De hoop werd ook ingegeven door de wijze waarop Kibet vorig jaar december omging met de spanning en met overmacht de Europese titel veroverde. Tijdens de Olympische Spelen van enkele maanden eerder was Kibet nog onder de hoge (eigen) verwachtingen bezweken. Ze ervoer haar vijftiende plaats in Peking als teleurstellend.

Natuurlijk werd de vergelijking getrokken met haar tante Lornah Kiplagat, die ook in Kenia werd geboren, via een Nederlandse man aan een Nederlands paspoort kwam en op de Europese crosstitel de wereldtitel liet volgen.

Daar houdt de vergelijking tussen de twee op. Zij zijn twee totaal verschillende atletes met een carrièreopbouw die weinig overeenkomsten vertoont. Kibet had nooit durven dromen van hardlopen te kunnen leven; ze kwam naar Nederland om fysiotherapie te studeren. Ze loopt pas vijf jaar serieus en het is opmerkelijk hoe ver ze in die korte tijd is gekomen. Toch werd ze één dag voor de mondiale titelstrijd in Amman al 28 jaar.

De Nederlandse trainer Gerard van Lent begeleidde Kiplagat in haar ontwikkeling als wereldtopper op de weg op de tien kilometer tot en met de halve marathon. Het afgelopen jaar heeft hij Kibet onder zijn hoede genomen. Als geen ander kan hij de verschillen beoordelen.

Kibet vind hij door haar blessuregevoeligheid minder belastbaar. Mentaal is ze niet zo’n harde als haar tante. Waar Kiplagat in het strijdperk graag het initiatief neemt en de zweep legt over haar concurrentes, daar kijkt Kibet liever de kat uit de boom.

Schuilhouden, dat bleek onder de zware omstandigheden in Amman een juiste tactiek. Maar de kracht ontbrak Kibet om uit die schuilplaats tevoorschijn te kunnen komen. Nooit eerder was een WK cross op een zo harde ondergrond gelopen, compleet met hobbels en kuilen. Bovendien stond er een harde wind en bleek een zware klim nabij de finish elke ronde weer een scherprechter.

Dáár werd het kampioenschap (net als bij de mannen) beslist. De Keniaanse Chepkwemoi Masai, vorig jaar werd zij moeder, liep lang alleen op kop, leek geen moeite te hebben zich de titel toe te eigenen, maar werd op de laatste klim gepasseerd door haar landgenote Florence Kiplagat. In die fase was Kibet al uitgeschakeld. Een halve race lang hield ze zich schuil achterin de omvangrijke kopgroep. Toen Masai versnelde kon ze niet meekomen.

Kibet had zich consciëntieus op het WK voorbereid, vier weken lang had ze op hoogte getraind in Kenia. Toch had ze zaterdag liever niet in Jordanië gelopen, maar komende zondag in de marathon van Rotterdam. Aan de vooravond van het WK klaagde haar en Kiplagats manager Pieter Langerhorst over de organisatie in Rotterdam, zoals hij in het verleden vaker heeft gedaan. Zijn verwijt: Rotterdam doet te weinig om Nederlandse lopers en zeker loopsters aan zich te binden. De organisatie, die vanuit het oogpunt van kosten prioriteit legt bij het mannenveld, wilde pas eind januari, begin februari het vrouwenveld samenstellen. Dat is voor een marathonloopster met olympische aspiraties te laat om serieus een seizoen te plannen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden