Interview

Khalid Choukoud: "Lopen leerde mij geduld hebben"

Khalid Choukoud:
Khalid Choukoud: "Ik voelde zoveel liefde voor de marathon. Dat gevoel was in één klap weg toen ik de Spelen miste."Beeld ANP

Khalid Choukoud wil morgen bij de marathon van Rotterdam voor het eerst onder de 2.10 lopen. Dat zal lukken, insjallah, als God het wil. Vier tegenslagen hielpen Choukoud om een betere loper te worden.

Eigenlijk wilde Khalid Choukoud helemaal geen marathonloper worden. Zijn eerste liefde was kickboksen en daarin wilde hij de beste van de wereld worden. Tot hij na een trap tegen zijn borstkas met gekneusde ribben thuiskwam en een half jaar niet kon sporten. Toen vond zijn vader het wel welletjes. Hij dwong zijn zoon om een andere sport te kiezen.

"Ik kwam altijd thuis met een blauw oog of iets anders. Ik had altijd wat. Toen ik een keer een flinke trap tegen mijn ribben kreeg, lag ik er zes maanden uit. Veel te gevaarlijk, vond mijn vader. Ik moest stoppen. Ga maar lopen, zei hij. Dat kun je goed. In het begin vond ik het maar niets. Moest ik alleen trainen in de kou. Kickboksen deed ik altijd in de sportschool met anderen. Dat was tenminste gezellig. Uiteindelijk kreeg mijn vader gelijk. Het was een goede keus. Toen ik nog aan kickboksen deed, gingen wij zaterdag met de groep vaak de duinen in voor een rondje van vijf kilometer. Ik was altijd drie minuten sneller dan de rest. 'Khalid, wat doe jij hier man. Je doet de verkeerde sport', zeiden ze altijd. Nu heb ik meer liefde voor het lopen dan ik ooit voor kickboksen heb gehad. Ik heb ook veel aan die achtergrond gehad. Het boksen maakte me hard."

Dopingschorsing

Choukoud was nog maar twee jaar serieus met atletiek bezig toen hij in 2007 positief werd bevonden op het verboden middel stanozolol. De Nederlander met Marokkaanse wortels heeft altijd gezegd dat hij een fel tegenstander van doping is en dat de stof per ongeluk in zijn lichaam terecht is gekomen. Hij vermoedt dat het heeft gezeten in bevuilde voedingssupplementen die hij met zijn toenmalige trainer in Marokko heeft gekocht. Hij werd twee jaar geschorst.

Tekst loopt door onder de afbeelding

Khalid Choukoud neemt in april voor de vijfde keer deel aan de marathon van Rotterdam. 
 Beeld arie kievit
Khalid Choukoud neemt in april voor de vijfde keer deel aan de marathon van Rotterdam.Beeld arie kievit

"In het begin had ik de verkeerde mensen om mij heen. De schorsing was heel moeilijk. Veel mensen lieten me vallen. Ik raakte vrienden kwijt. Soms keken mensen me aan alsof ik iemand had vermoord. In het begin was ik ook bang om naar buiten te gaan. Maar alles heeft een reden in het leven, dat denk ik echt. Dit ook. Als ik door was gegaan bij de trainer waar ik toen bij zat, had ik mezelf kapotgetraind. Dan was ik nu al gestopt vanwege blessures. Het heeft zo moeten zijn.

"Soms overwoog ik in die tijd om er helemaal mee te kappen. Ik heb heel lang kunnen nadenken over waarom ik vol voor topsport wilde gaan. Het heeft me mentaal hard gemaakt en veel geleerd. Nu kleeft die schorsing niet meer zo aan me. Iedereen doet weer normaal. Abdi (Nederlands beste marathonloper Abdi Nageeye, red.) behandelt me ook met respect. Mensen zien me weer graag lopen."

Missen van de olympische limiet

In 2015 miste Choukoud op 33 seconden plaatsing voor de Olympische Spelen in Rio. Daarna volgde een donkere periode waarin hij de liefde voor het marathonlopen kwijtraakte. "Toen ik in 2014 mijn debuut maakte in een tijd van 2.10.52 was dat echt ongelofelijk. Iedereen had me onderschat. Ik wist meteen dat de marathon echt mijn ding was. Ik voelde zoveel liefde voor de afstand. Dat gevoel was in één klap weg toen ik de Spelen miste. In 2015 liep ik 2.11.34 toen ik me in Amsterdam moest kwalificeren voor de Spelen, 33 seconden te langzaam. Ik kwam net uit de warmte in Marokko en het was ijskoud met vier graden in Nederland. Ik was in mijn hoofd veel bezig met mijn vader, die toen depressief was. Het was een prima tijd, maar zo voelde het niet. Ik sliep die nacht niet. Ik kon niet omgaan met die tegenslag, heb er maanden last van gehad. Iedere topsporter wil naar de Spelen om olympisch atleet te worden. Anders is je carrière niet volmaakt. Het jaar erna kon ik wel Nederlands kampioen op de marathon worden, de enige nationale titel die ik nog niet had. Dat had niet gekund als ik naar Rio was gegaan. Misschien was dat dan de bedoeling.

"In de tijd erna liep ik wel wedstrijden, maar ik voelde de liefde niet meer. Ik vroeg me af waar ik mee bezig was. Of ik toch niet terug moest keren naar de kortere afstanden waarin ik meer succes had. Tijdens lange duurtrainingen denk ik weleens aan de eenzaamheid van dit leven. Ik wil ook graag een gezin, maar ik durf die stap niet te maken. Vrienden van vroeger hebben allemaal een vrouw thuis en kinderen. Daar ben ik weleens jaloers op. Als je kinderen thuis hebt zitten en een vrouw die van je houdt, dat is het mooiste wat je kunt krijgen. Dat moet een soort kracht geven. Ik wil graag een vriendin, maar het is de vraag of zij het leuk gaat vinden als je alleen maar weg bent. Het is moeilijk om iemand uit te leggen wat topsport is. Ik durf die stap niet te zetten."

Bloedblaar

Choukoud wil er uit respect naar zijn sponsor niet te veel over zeggen. Over de blaar die hij vorig jaar had toen hij na dertig kilometer uitstapte bij de marathon van Rotterdam. De 'materiaalpech' kwam door schoenen die hem niet goed zaten. Hij had er bij kortere trainingen nog nooit last van gehad maar trok de schoenen nooit meer aan. "Vorig jaar wilde ik ook onder de 2.10 lopen, maar toen kwam die materiaalpech. Het zat allemaal niet mee. Ik heb geduld moeten hebben. Dat heb je sowieso nodig voor de marathon. Tot 30 kilometer moet je je in kunnen houden. Daarna wordt het een man-tegen-man-gevecht.

Tekst loopt door onder de afbeelding

Choukoud kwam als eerste Nederlander binnen tijdens de 44ste editie van de City-Pier-Cityloop.  Beeld ANP
Choukoud kwam als eerste Nederlander binnen tijdens de 44ste editie van de City-Pier-Cityloop.Beeld ANP

"Vroeger had ik nooit geduld. Toen ik nog aan kickboksen deed, wilde ik iemand alleen maar zo snel mogelijk knock-out slaan. Dat hoort bij de sport. Buiten de ring was ik altijd een rustige jongen. Op straat zou ik nooit iemand slaan. Voor de marathon heb je een heel andere mentaliteit nodig. Lopen leerde mij geduld hebben. Dat heb je ook nodig bij pech. Ik het begin van mijn carrière won ik alles. Ik had nooit iets. Nu heb ik veel dingen meegemaakt als marathonloper.

"Of ik slecht of goed loop, ik bedank God altijd na een race voor wat hij me gegeven heeft. Ik ben niet de hele dag met mijn geloof bezig, maar ik bid wel vijf keer per dag. Ik krijg er altijd een heerlijk gevoel van. Daar begon ik mee toen ik tien was en als ik het niet doe mis ik het. Bidden zit in mijn bloed. Het geeft me kracht, wat er ook gebeurt."

Lees ook: 'Hardlopen is nutteloos maar waardevol'

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden