Keurige, levenloze thriller met een zweem van oud-Hollywood

Nocturnal Animals

Regie: Tom Ford

Met: Amy Adams, Jake Gyllenhaal, Michael Shannon, Armie Hammer.

***

'Nocturnal Animals' is een lastig beest. De film is goed vanwege de zweem van oud-Hollywood, toen het verhalen maakte over personages die letterlijk en figuurlijk zaten opgesloten in hun statige villa's hoog in de Hollywood Hills. Films waarin altijd iemand stierf, meestal letterlijk, soms figuurlijk. Waarin alle roem vergankelijk was, alle kunst futiel en femmes fatales het verlangen van willoze slachtoffers gebruikten als wisselgeld om hun zelfzuchtige doel te bereiken. Waarna wraak en neergang onvermijdelijk volgden.

De film is ook goed, omdat toon en stijl een consistent geheel zijn, wat opmerkelijk is, als je weet dat dit nog maar de tweede film is van regisseur/modeontwerper Tom Ford. Toch maakt hij dezelfde beginnersfout als in 'A Single Man', ook al kende het filmfestival van Venetië de thriller in september een Zilveren Leeuw toe. Anderen noemen die fout ongetwijfeld dapper en ambitieus.

Dat Amy Adams' personage usan iets doet in de kunstwereld van Los Angeles wordt meteen duidelijk als de film begint en de vetrollen van naakte vrouwen over het scherm dansen. Het blijkt een tentoonstelling. Het vet is zowel een verbeelding van gulzigheid als afwijzing van chirurgische perfectie. Uitgeput van de vernissage ontvangt Susan thuis het manuscript van haar ex Edward (Jake Gyllenhaal), dat ze vervolgens niet weg kan leggen. De rest van de film zal een afwisseling zijn tussen Susans gedachten en herinneringen (vooral aan haar rijke moeder die Edward te soft, te zwak, maar vooral te arm vond voor haar dochter) en de gruwelijke gebeurtenissen in het manuscript, die - je verzint het niet - een metafoor zijn voor wat zich tussen Edward en Susan in het verleden heeft afgespeeld.

Ford kent z'n klassiekers. Nocturnal Animals is duidelijk schatplichtig aan film noir uit de jaren veertig en melodrama's uit de jaren vijftig, al doen de scènes uit het manuscript vooral aan thrillers uit de jaren negentig denken.

Daar zit dan ook het probleem. De film voelt als het werk van een oplettende leerling die les kreeg van de besten en toevallig een gave voor filmmaken heeft. Ford weet hoe hij een product creëert. Zo van: als je maar lang genoeg het werk van anderen analyseert, leer je het vak vanzelf beheersen. Maar nee, daardoor voelt het als in zichzelf gekeerd en steriel, als een film die net van de tekentafel komt, waarvan de verf nog nat is.

Het duidelijkst zie je dat aan de keuze voor het extreme manuscript. Edward had Susan op subtiele manieren de ogen kunnen openen over haar fouten in het verleden. Dat verlies in het verleden geen garanties biedt voor de toekomst. Maar nee, hij schrijft een van de gruwelijkste verhalen die hij kan bedenken. Dat is dus een beginnersfout. Al kun je ook beweren dat Tom Ford weet hoe je een product verkoopt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden