Kerstverhaal / Gefrankeerd en wel

‘Jingle bells, jingle bells....’Leo neuriet, en kamt voor de spiegel zijn haar strak naar achteren. ‘Jingle all the way.’

Hij schikt zijn stropdas met kerstboompjes en glimlacht naar zichzelf. Alles oké zo. Niets meer aan doen.

Toch aarzelt hij om naar beneden te gaan. Beneden is Gaia. Gaia is zestien en ooit heette zijn meiske Annelies. Maar sinds kort noemt ze zichzelf Gaia en ze ziet er niet uit. Dat is nog niet eens het ergste, ze rookt nog hasj ook, en niet te zuinig. Ze schrijdt door het huis in haar zwarte gewaden. Haar haar is donkerpaars geverfd en haar ogen zijn zo zwart omrand, dat Alice Cooper er in de jaren zeventig een puntje aan had kunnen zuigen. De muziek, of wat daar voor doorgaat, jengelt en zeurt, het hele huis ruikt naar patchoeli en wiet en aan het waslijntje in de douche hangen doorlopend zwarte netkousen te drogen.

Leo zucht. Werpt nog een blik op de spiegel en verlaat de badkamer.

Als hij de trap afloopt, ziet hij dat de envelop weg is. De envelop die hij op weg naar het danscentrum op de bus had willen doen. Hij weet toch zeker dat hij hem op het gangtafeltje neergelegd heeft. Gefrankeerd en wel. Dan ineens snoert zijn stropdas zijn keel dicht.

Gaia!

Gaia heeft hem natuurlijk zien liggen en een en een bij elkaar opgeteld. Welke zestienjarige zou dat niet doen als ze een envelop zag liggen die in haar vaders handschrift geadresseerd was aan ‘The Mix, interne jeugdopvang’? Hij sluit zijn ogen en bereidt zich voor op de zoveelste daverende ruzie op de maat van ‘United Predators Headkick’.

In de woonkamer is ze niet en ook in de eetkamer geen spoor. Leo draait zich op zijn hakken om en loopt de keuken in en daar staat Gaia. Net als hij voorzichtig haar naam wil zeggen, zachtjes om haar niet te laten schrikken, en hij wil vragen hoe het met haar gaat, net op dat moment zet ze de mixer aan en vult de keuken zich met huiselijk gezoem. Leo kucht en verschuift een stoel.

‘Hé, pap!’ Gaia draait zich om en lacht naar hem. Tenminste, er beweegt het een en ander in haar inwitte gezicht.

‘Je gelooft het nooit,’ zegt ze. Ze spreidt haar armen en maakt een buiging. ‘Ik ga een kerststol bakken. Zo.’ Ze bukt zich en zet de oven aan. ‘Het is een magnetronrecept, dus hij is zo klaar.’

Leo grijnst. ‘De wonderen zijn de wereld nog niet uit,’ zegt hij. ‘Daar doe je me een groot plezier mee.’

Gaia gaat bij hem aan de keukentafel zitten en pakt zijn hand.

‘Ik vind het ook niet leuk, zoals het tussen ons gaat. Misschien dat we met kerst aardig tegen elkaar kunnen doen. Gewoon proberen een klein beetje zorgzaam te zijn.’

Ze lacht en maakt een knijpbeweging met haar hand waarbij ze wat ruimte laat tussen haar duim en wijsvinger. ‘Een pietsie maar.’

Ze drinken thee en tot aan de piepjes van de magnetron praten ze over de ‘Christmas Cha-Cha Contest’ straks in ‘Danscentrum Nanninga’ en Leo’s eerste avond als solozanger.

‘Ik ben best trots op je pap.’ Gaia gaat staan en gebruikt de bus met poedersuiker als microfoon.

‘Oh, what fun it is to ride in a one horse open sleigh.’

Ze snijdt twee plakken kerststol af en besneeuwt ze met poedersuiker.

‘Hier,’ zegt ze. ‘Je moet goed eten.’

Het is warm in het danscentrum. Warm en druk en in de pauze staat Leo te tollen op zijn benen. Hij gaat op een krukje naast het podium zitten en neemt een biertje van een chimpansee aan. Huh? Om hem heen wemelt het van de fluorescerende tule jurkjes. Er zit een fluittoon in zijn oren en het zweet druipt over zijn rug.

Na de pauze zet het orkest in, maar Leo kan de toon niet vinden, zo galmt het in zijn hoofd. Hè? Waar komen die vierhonderd dansers ineens vandaan? Of zijn het er duizend? Hij giechelt.

‘Jingle bells‿’ stamelt hij. Is hij dat wel? ‘Jingle bells‿.’ Dan glijdt hij onderuit en weet hij zich omgeven door in kerstballen gebolde gezichten. Zonder dat hij het tegen kan houden, giert hij het uit. Moet je toch eens zien! Een monster in een roze jurkje!

‘Nou ja, zeg,’ hoort hij iemand zeggen. ‘Nijlpaard? Heeft u het tegen mij?’

Leo rolt zichzelf op van het lachen. Ziet de onderkant van het drumstel en een pinguïn met een gitaar.

Als hij thuis op de bank ligt, hangt Gaia zijn kerstboompjesstropdas om haar eigen hals.

‘Ach, pap toch,’ zegt ze en ze streelt zijn wang.

‘Wat nou roze jurken en enveloppen? Blijf maar lekker liggen, ik zorg wel voor je. Het is kerst!’

Leo sluit zijn ogen. Maakt smakkende geluiden.

‘Wat zeg je? Hasj in de kerststol? Mwah, er zaten allerlei kruiden in. Een soort mix, zeg maar.’

Ze legt een washandje op zijn voorhoofd.

‘Er zat een klein beetje hasj in, oké,’ zegt ze. ‘Echt heel weinig. Een pietsie maar.’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden