Kerstverhaal / De koning van IJs

Er was eens.....een koning in het land van IJs die lang regeerde op papier. Daarop stond geschreven dat hij het voor het zeggen had, men had hem echter het land ontnomen en hem een volk gegeven dat niet kon luisteren. Dat was ze niet kwalijk te nemen, ze hadden nu eenmaal geen oren. Het enige wat het volk bezat, was instinct dat hen zei, dat de wereld draaide om één recht, namelijk dat van de sterkste.

De koning wàs heel sterk, maar alle kracht die hij bezat, ging verloren aan de onmogelijke taak zijn volk op andere gedachten te brengen. Op het moment dat hij aan zichzelf begon te twijfelen, verliet hij zijn volk. Het enige wat hij meenam was zijn troon, die hij midden op de hoogste berg plantte van het land van IJs. En hij bleef daar netzo lang zitten totdat hij veranderd was in een ijskonijn.

Aan de voet van de berg stond een groot en oud klooster waar een bijzonder klein deel van de bevolking verbleef. Daar woonden achter een hoge stenen muur de mensen die wel konden luisteren, maar niet gehoord werden. Deze kleine gemeenschap kende andere wetten, sociale wetten, waardoor men er voor elkaar was en niet uitsluitend voor zichzelf. Men voelde zich veilig binnen de muren, maar daar buiten waagden zij zich niet. Dat had niet zozeer met angst te maken, dan wel met teleurstelling.

Men waarschuwde hier hun kinderen en kleinkinderen, om vooral binnen de omheining te blijven, met het doel ze te beschermen en ze vooral niet te laten ervaren wat er zich buiten de veiligheid afspeelde.

Toch was er een meisje, haar naam was Esther, die twee eigenschappen bezat waardoor zij kon voelen dat de muren haar benauwden. Dat waren nieuwsgierigheid en onbevangenheid. Zo jong als zij was, net zes, besloot zij dat ze vroeg of laat buiten de muren zou gaan om te zien hoe het er was. Esther kon nu wel over de muren kìjken, maar beléven wat zich erachter bevond, moest van een andere dimensie zijn.

Vanuit de torenkamer had Esther zicht op de hoogste berg van haar land van IJs, waar zij op zekere dag de koning op zijn troon ontdekte. Esther dacht dat de koning waakte over het land om het volk te beschermen. Dat vond zij aan de ene kant geruststellend, maar daar stond tegenover dat zij meende dat de koning zich in een zeer eenzame positie bevond en zij besloot hem tijdelijk gezelschap te gaan houden. Esther stapte in haar rood wit gestippelde laarsjes, deed haar dikste jas aan, sloeg haar dikste sjaal om, pakte de bontwantjes en zette haar warme bontmutsje op. Uit haar speelkamer pakte zij een voorwerp voor de koning, waarmee hij lang zou kunnen spelen, omdat het kleinood zoveel mogelijkheden had.

"Kijk koning, dit is voor u!", zei Esther blij, toen ze naast hem stond op de hoge berg, die in werkelijkheid niet eens zo hoog bleek te zijn. Zij gaf de koning haar stukje speelgoed: een glazen bol met een kleine rode voet.

"Wat is dat voor prul?", vroeg de koning.

Esther, die dit woord niet kende, dacht dat de koning haar om uitleg vroeg. "Koning, deze bol is leeg, maar als u hem schudt, gebeurt er iets bijzonders"

De koning schudde en het enige wat hij zag waren neerdwarrelende sneeuwvlokjes. "Prachtig voor jou kind, maar niet voor een koning" en hij gaf het haar terug.

"Dat ding is inderdaad leeg op die vlokken na. Ik zie er niets bijzonders aan".

"Ik wel", zei Esther. "Juist omdat het leeg is, kun je erin zien wat je wilt. Kijk, ik zie vier grote groene kerstbomen met gouden klokjes aan een lang rood lint. De dunne sneeuw spreidt een mooi wit kleed over de bomen en er ontstaat een pad dat leidt naar een huisje in het bos van het land van IJs. Binnen voor de brandende open haard slaapt het kersthert dat door de kerstman toegedekt is met een warme gouden deken. De kerstman drinkt een glas Glühwein en hij leest een boek. Het zijn de kaarsen om hem heen die hem verwarmen en hem een glimlach bezorgen van tevredenheid, van geluk misschien". Door zijn eigen ogen kon de koning niet zien wat er was, maar door de ogen van het kind kon hij dat wel. Het was wellicht een kwestie van trainen om zo te leren kijken, te leren zien dat iets er kon zijn als je het graag wilde zien.

De koning stond op en stopte de speelgoedbol onder zijn mantel met de hermelijnen kraag. Hij pakte de hand van het kind en bracht het terug naar het klooster met de omheining waar zij thuishoorde.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden