Kerstlied

Het Nederlands-Belgische Sinterklaas-onderonsje heeft iets weg van een korfbalwedstrijd: buiten ons weet niemand waar we het over hebben. En omdat ze in het buitenland niet aan Sinterklaas doen is het daar eerder Kerst dan bij ons. En dus staan daar de kerstbomen zo langzamerhand al in de steigers terwijl wij nog met het Sinterklaasjournaal en chocoladeletters in de weer zijn. Tot de periodieke kerstbeproevingen behoort in hoge mate het lied 'Do they know it's Christmas?' van Band Aid 30, zoals de door weldoener Sir Bob Geldof bij elkaar getrommelde popartiesten zich dit jaar noemen, want het is dertig jaar geleden dat het lied voor het eerst gezongen werd. Ik was in 1984 toevallig ook precies dertig en ik vond het niks, herinner ik me. Wat een zoetige boodschap, wat een melige muziek, en wat een zelfgenoegzame artiesten die vervuld van ijdele charitas in de camera blikten!

Maar ach ja, het goede doel hè. Dertig jaar later kwamen ze weer bij elkaar, dat wil zeggen, heel andere artiesten natuurlijk, lui van deze tijd. Mij zeggen hun namen niks maar dat komt doordat ik inmiddels onder een steen leef, aldus mijn dochters. One Direction, Sam Smith, Ed Sheeran, Emeli Sandé, Ellie Goulding, Rita Ora, nee hoor, allemaal nog nooit van gehoord. Kennelijk heb ik de stekker voor deze zangwereld er al een tijdje geleden uit getrokken. Los van al die wereldberoemde onbekende zangers, die er weer met dezelfde modelgezichten bij staan als dertig jaar geleden, blij dat ze uitgenodigd zijn want nu hebben ze tenminste niet voor niets geleefd, vind ik 'Do they know it's Christmas?' nog altijd een weeïg wanproduct. Ieder willekeurig Afrikaans gospelkoortje zou me meer hebben geraakt, voel ik.

Maar meer nog dan de muziek, die de wereld weinig tot niets te bieden heeft, stemt de tekst me moedeloos. Ze hebben er, omdat nu niet de honger in Ethiopië of elders op het programma staat maar de ebolacrisis in West-Afrika, een beetje aan gesleuteld, 'Where the only water flowing is the bitter sting of tears' is veranderd in: 'Where a kiss of love can kill you and there's death in every tear'; nou vooruit dan. Maar ook de enige regel in de vorige versie die iets van de cynische verhouding tussen het welgedane Westen en het arme Afrika uitdrukte, 'Well tonight thank God it's them instead of you' heeft ook het veld moeten ruimen voor het brave en mierzoete 'Well tonight we're reaching out and touching you'. En zo is de kerngedachte die het lied nog een beetje overeind hield, die van Hans Christian Andersens arme meisje met de zwavelstokjes dat buiten staat te kleumen terwijl ze binnen bij de kachel gezellig feestvieren, verder uitgehold.

Verder hoor ik ze aan het eind nog steeds eindeloos zingen 'Feed the world' alsof het om een hongersnood gaat in plaats van om een doodenge ziekte. Enfin, misschien doe je er verstandig aan helemaal niet naar die tekst te luisteren en als het even kan ook de muziek weg te draaien. Betere oplossing, maak zelf geld over en zet Bachs Weihnachtsoratorium op.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden