Kerstdiner

Mano Bouzamour

Het eerste kerstdiner bij mijn vriendinnetje zal ik me altijd blijven herinneren - tragedies hebben namelijk de hebbelijkheid dat ze niet snel te vergeten zijn.

Mijn schoonvader, een culinair wonder, was urenlang met deksels en pruttelende pannen in de weer.

Aan tafel keek eenieder van het gezelschap elkaar aan bij de eerste hap. Ik keek mijn vriendinnetje liefdevol aan, aaide haar knieën onder de tafel terwijl ik het hardgekookte konijn fijn probeerde te kauwen. Het was verdomd moeilijk. Ik stelde me voor dat als ik nog een paar keer zou kauwen, mijn kiezen zouden breken en als verpulverde pepermunten uiteen zouden vallen in mijn smoel. Mijn schoonvader merkt de stilte op, snoof een paar keer en zei: "We kunnen altijd nog pizza bestellen".

Sindsdien vierden we nooit meer bij haar thuis Kerst. Op Kerstavond ontvluchtten we Amsterdam per auto. Bestemming: Sittard. Waar oma en opa woonden. Daar dineerden we in het Hotel de Limbourg aan het Marktplein. En lieten we ons bedienen door een stokoude meneer die de gerechtjes en drankjes niet opschreef maar in zijn kop stampte. Zo trainde hij de hersenen om dementie tegen te gaan.

Maar ieder jaar vroeg hij weer hoe ik heette. En om hem te sarren, verzon ik ieder jaar een andere naam. Zo ingewikkeld mogelijk.

"Ik heet Salahedinne Youssouf El Ayoubi."

"O, ja." Gevolgd door een snel: "Ja, ja". En dan keek hij bedenkelijk. "Ik dacht toch echt dat je anders heette."¿

"Ik denk dat u dement aan het worden bent. Da's niet erg. Ik heb het soms ook!"

De kelner en ik zijn op verkeerde voet begonnen. Het allereerste kerstdiner in Sittard liep bijna uit op een steekpartij. Nadat de geheugengoeroe het brood met kruidenboter op de perfect gedekte tafel schoof, vroeg hij mij waar ik vandaan kwam.

Ik pakte het broodmes, bewoog het een beetje zodat ik speelde met de schittering in het lemmet en stak het krachtig in de kruidenboter. Ik keek hem aan en zette het alom gevreesde boze Marokkaangezicht op - ik hoefde slechts de ogen een beetje dicht te knijpen. Toen pakte ik wat brood, smeerde er een laagje kruidenboter op en schoof het in de mond van mijn vriendin. Ze gaf mij een kusje. Mijn schoonouders lachten liefelijk en begonnen tegen oma te tetteren. Iedereen negeerde de bediende.

De kelner kuchte, boog voorover en herhaalde: "Waar kom jij vandaan?"

"Ik kom uit Amsterdam."

"O. Nee, ik bedoel oorspronkelijk."

"Ik kom oorspronkelijk uit De Pijp."

"De Pijp?"

"De Ceintuurbaan. Ferdinand Bolstraat. Ken je dat niet?"

"Nee."

Ik wilde zeggen: "Kruip een keer uit dit hol, grijskop", maar ik zei: "De mooiste straten van Amsterdam. Moet je een keer gezien hebben voordat je de pijp uit gaat."

Binnenkort zie ik die oude knar weer. Als hij nog leeft tenminste. Het zal als vanouds gezellig worden.

Mano Bouzamour is schrijver en columnist. Van zijn debuut 'De belofte van Pisa' (2014) zijn de filmrechten verkocht; in 2016 verschijnt de roman in Duitsland.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden