Keith Jarrett levert een engelachtig mooi album

JAZZ

Keith Jarrett

A Multitude of Angels

(ECM)

***

Sommige musici lijken er alles aan te doen om maar niet geliefd te raken. In de jazz is er niemand die liefhebbers zo structureel tegen zich in het harnas jaagt als de Amerikaanse pianist Keith Jarrett. Jaarlijks zijn er nieuwe incidenten: het publiek krijgt de volle laag of een concert wordt in het donker gespeeld. Recent nog deed een bezoeker uitgebreid verslag van een tumultueus optreden waarbij Jarrett eerst langdurig fotograferende luisteraars uitfoeterde, vervolgens grijnzend de tijd volspeelde om ten slotte te verklaren dat hij niet wist of de muziek hij zo-even had gespeeld goed of slecht was, want: 'Ik was hier niet'.

Jarretts muziek en dan met name zijn volledig geïmproviseerde soloconcerten vergen een onvoorstelbare concentratie. Zoveel dat Jarrett gedurende zijn loopbaan meermaals moest constateren dat hij zich nagenoeg of zelfs volledig leeg had gespeeld. Dat Jarrett van zijn publiek verwacht dat het zich ook in hoge mate concentreert, kun je onredelijk vinden. Feit is dat Jarrett makkelijk van zijn apropos te brengen is. Maar er is bewijs in overvloed dat hij een ingespannen luisterend publiek ook kan belonen met superieure muziek.

Nieuw bewijs was niet nodig, maar is altijd welkom. 'A Multitude Of Angels' bevat vier cd's met even zoveel concertopnamen daterend van twintig jaar terug toen Jarrett een moeilijke tijd doormaakte. In de hoestekst verklaart Jarrett de cd-titel door te refereren aan een stel engelen dat hem door die optredens heen zou hebben gesleept. Dat klinkt zweverig, tot je de muziek hoort. Elk optreden is anders, maar alle opnamen laten een geweldig intens spelende Jarrett horen. Gospel is altijd al een duidelijke bron in zijn werk geweest, maar gepaard aan deze bezieling bekruipt de luisteraar soms een indringend gevoel van religiositeit.

Je hoort ook wat de concentratie oplevert. Wending na wending weet Jarrett te vinden. Hij ontdekt ter plaatse melodieën die je niet meer vergeet, verkent harmonische oplossingen en vertakkingen die even verrassend als ingenieus zijn. Je hoort hoe het publiek met hem meedenkt, de adem inhoudt en zich tot slot ontlaadt in een hevig applaus. Drie van de vier keer volgt daarop een toegift waarin Jarrett zich van zijn meest genereuze kant laat horen en het publiek lijkt te bedanken voor de geschonken aandacht. De dan gespeelde versies van 'Danny Boy' en 'Over The Rainbow' zijn diep doorvoeld en ontroerend. Inderdaad engelachtig mooi.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden