Keetie Hage stopt om weer door te gaan

Er stonden zes wereldtitels (twee op de weg, vier op de baan), 22 nationale kampioenschappen en een werelduurrecord op haar naam, toen Keetie Hage op de WK wielrennen van 1979 haar afscheid aankondigde. Aankondigen was in het geval van de Zeeuwse heel iets anders dan daadwerkelijk opstappen. Het moment van stoppen werd steevast gevolgd door het bericht dat ze nog een jaartje doorging.

Dat lag niet aan Keetie Hage. Het had zelfs niets te maken met de haast structurele conflicten met de KNWU en het onvermogen met haar teamgenoten door één deur te stappen. De kwade genius was onveranderd echtgenoot Rien van Oosten. Van meet af aan kantte hij zich tegen de hobby van zijn geliefde. Het wielrennen was allesbehalve geëmancipeerd en dat hoefde voor Van Oosten niet te veranderen. Als het aan hem lag zou geen vrouw ooit op een racefiets klimmen.

Keetie kende haar lot al in 1969, toen ze, regerend wereldkampioene nota bene, Rien leerde kennen. Ze had wel wat vriendjes gehad op de wielerclub, maar Rien bleek de ware liefde. Ze verkeerde nog in de wittebroodsweken van de verkering, toen een journaliste van het Eindhovens Dagblad haar over dat thema ondervroeg. ,,Hij voelt niets voor het wielrennen, maar hij moet zich er op het ogenblik nog bij neerleggen'', luidde haar reactie.

Als ze zou trouwen, over een paar jaar of zo, zou ze stoppen. Het liep anders. Haar afkomst ten spijt - Sint Maartensdijk, op het overwegend gereformeerde Tholen - leefde de dorpsgemeenschap heel erg mee met de fietsende zusjes Keetie en Bella. Bella was de minst getalenteerde van de twee, Keetie won daarentegen de ene koers na de andere. In 1996 werd ze als zeventien-jarig meisje voor het eerst nationaal kampioene op de achtervolging. In 1968 veroverde ze in Italië de regenboogtrui op de weg. Drie dagen ervoor had ze in de Trevi-fontein in Rome wat muntjes gegooid en volgens de beste tradities een wens gedaan. Die ging kort daarop in Imola in vervulling. In '69 won ze ook de eerste van drie Nederlandse wegtitels. Zij en Bella waren toen net een sponsor rijker, die hen met materiaal ter waarde van 5000 gulden ondersteunde.

Omdat de successen snel en gemakkelijk werden geboekt, brak Keetie (Van Oosten-)Hage jaarlijks met de belofte te stoppen. Een pijnlijke bijkomstigheid was dat Rien altijd zijn verjaardag vierde, terwijl Keetie op een WK in het buitenland triomfen vierde. Datzelfde gold trouwens voor de vrouw in kwestie, die twee dagen later jarig was.

Ze had het er wel moeilijk mee, blijkt uit een interview in Het Parool in 1976: ,,Vaak denk ik me in zijn plaats. Ik zou het verschrikkelijk vinden, wanneer hij voor zijn hobby ieder jaar opnieuw wekenlang van huis zou zijn. En wat ik erg vind, is dat hij alleen thuis blijft. Ik vind nu eenmaal dat ik echt voor Rien moet zorgen.''

1976 Was het jaar dat ze, wederom in Italië, voor de tweede keer wereldkampioene op de weg werd. Haar besluit te stoppen leek nu definitief. Maar eenmaal thuis paaide haar sponsor het paar met een wintersportvakantie en een nieuwe racefiets. Dus ging ze door. ,,Want ik moet er niet aan denken dat anderen koersen rijden die ik zelf kan winnen.''

Dat Hage in '77 haar verjaardag en die van Rien wel thuis in Kloetinge vierde, lag in haar optiek aan de KNWU. Zij en wielrenster Willy Kwantes zegden het vertrouwen op in begeleidster (en zich vrouwenbondscoach noemende) Dinie Brinkman. De bond zocht een oplossing in een compromis dat eerst wel en later niet door het tweetal werd geaccepteerd.

Na een uitermate succesvol seizoen 1978 (37 overwinningen en een verbetering van het werelduurrecord tot 43 083 meter) sloot ze haar carrière in '79 daadwerkelijk af in het Olympisch stadion van Amsterdam. In de finale van de WK achtervolging klopte Hage haar landgenote Anne Riemersma. Haar prijzenkast puilde uit, maar sociaal gezien was haar loopbaan één grote leegte. Haar collega-sporters keken tegen haar op, zij zag hen niet staan. Symptomatisch weigerde Riemersma Hage te feliciteren met haar laatste wereldtitel. ,,Waarom? Er kleefde nog zweet aan mijn hand, zal ik maar zeggen. . .''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden