Kaufland

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Ik kwam om half elf de keuken van dakdekker Rudi en zijn vrouw Christa binnen. De zon gutste naar binnen, buiten vroor het en knerpte de sneeuw. De wind waaide matig uit het noordoosten; winter zoals winter moet zijn. Ik had makkelijk op de fiets boodschappen kunnen gaan doen in Schönecken, maar Rudi en Christa vonden dat ik beter met hen mee kon rijden naar de Kaufland in Bitburg. "Zo", zei Christa. "Wat heeft Jasper met Henri uitgespookt?" Ik vroeg haar hoe zij dat nou weer wist. "Van Helmut." Ach ja, ik had met Helmut, die aan het sneeuwschuiven was, staan praten toen drie dames met hondje Henri aan kwamen lopen. Henri liep los en Jasper greep hem onmiddellijk. Met grijpen bedoel ik niet bijten en bloed, maar eerder een iets te ruwe begroeting, die eindigde met een in de lucht bungelende Jasper, omdat ik hem aan zijn tuig van Henri af moest trekken.

"Helmut weet ook precies wie hier op visite komen", zei Christa. Ik keek door het keukenraam en zag in de verte, op de heuvel, het balkon van Helmuts huis. Helmut is de broer van hertenjager Ewald. "Hij heeft de verrekijker altijd klaarliggen", zei Rudi. Daarna zei hij: "Komm, Chef, wir fahren!" Chef, dat is Christa, niet ik.

De Kaufland is precies wat de naam zegt: een enorme winkel waar je dingen kunt kopen. Niet alleen levensmiddelen, maar ook printpapier, joggingbroeken, scherpe vleesmessen, carnavalsaccessoires en stofzuigers. Rudi zat als eerste in de koffiehoek, met een zoet broodje voor zich. Rudi moet heel vaak kleine beetjes eten, sinds bijna zijn hele maag is verwijderd vanwege kanker. Momenteel is de chemokuur gaande.

Rudi is een ontzettend lieve man, ik geloof niet dat ik een man ken die liever is. Ik hoop heel erg dat hij beter wordt. En Christa doet weinig voor hem onder, dus zij is zo'n beetje de liefste vrouw die ik ken. Rudi heeft mijn dak aangebracht en zonder iets tegen mij te zeggen bracht hij drie leistenen gierzwaluwen tegen de leistenen bovenrand aan. Ik vond dat eerst vreselijk, kitsch van de bovenste plank, maar toen hij zei dat ik toch net zoals hij zo van vogels hield en voorstelde het huis Das Schwalbennest te noemen, besefte ik al dat ik ze nooit zou kunnen verwijderen.

Ik kwam als tweede aan in de koffiehoek en ik at een Zitrone-Zahnerolle. We keuvelden wat over kuifmezen en heggenmussen, dat nam nogal wat tijd in beslag omdat ik de laatste letterlijk Heckenspatz noemde, maar hij bleek Heckenbraunelle te heten. Ik kom daar volgende week op terug.

Eindelijk kwam ook Christa aan in de koffiehoek, haar wagen meer dan volgeladen. Ook zij dronk nog een kop koffie. Iedereen was tevreden. Ik was om half twee thuis en liep een ronde van acht kilometer met Jasper. We kwamen geen enkele hond tegen. Heerlijk rustig.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden