Weblog

Katten terug in Koerdistan

null Beeld

Het heeft wat moeite gekost, maar ze zijn terug in Koerdistan. De twee Siamezen hebben de lange reis goed doorstaan.

Judit Neurink

Een voor een verlieten ze me, in de maanden na mijn aankomst in Suleymania, begin 2008. Mijn Siamezen Zina en Banu konden zich niet aanpassen aan het hete klimaat en de slechte gezondheidsomstandigheden. Terug in Amsterdam bleven ze me echter missen.

Maar mijn huis was te heet en te weinig geschikt voor twee actieve katten. En Banu werd ziek door de combinatie van de hitte en bedorven eten of water. De dierenartsen wisten zich nauwelijks raad met huisdieren, want die waren er nog nauwelijks in Koerdistan. De katten en honden die er zijn leven buiten, leven uit het afval en wat mensen ze toeschuiven en bevechten elkaar op leven en dood.

In anderhalf jaar is er in Koerdistan al het nodige veranderd. Er zijn meer buitenlanders komen wonen, en meer terugkeerde Koerden. En daarmee is het aantal huisdieren ook toegenomen. Ik kijk niet meer op als iemand met een hondje aan de lijn zie lopen. De kleine-hondjesrage is ook overgewaaid, hoewel nog niet grootscheeps. In de supermarkten verkopen ze nu blikvoer voor honden en katten, en in mijn woonplaats Suleymania is zowaar een dierenwinkel opengegaan. Bovendien ben ik verhuisd naar een groter, moderner en koeler huis.

Dus besloot ik mijn katten weer op te halen. Na de prikken en de ¿paspoorten voor gezelschapsdieren¿ moest ik de luchtvaartmaatschappijen laten weten dat ik twee katten in speciale draagtassen wilde meenemen in de cabine. Na enig bellen leek alles in kannen en kruiken.

In de vroege ochtend stond ik met vriendin Sabina aan de incheckbalie van KLM, met allebei een tas met een kat. Wijzelf werden probleemloos ingechecked voor de vlucht naar Wenen (vanwaar we op Austrian Airlines zouden overstappen naar de Koerdische hoofdstad Erbil), maar met de katten wist men zich geen raad. Er mochten er geen twee mee in het toestel. Dat wist ik, maar de KLM-dame die ik de vorige dag nog had gesproken vertelde me dat ze dat toch had geregeld. Nergens was daar een aantekening van terug te vinden, verklaarden de medewerkers. Na een kwartier werden we naar de servicebalie van de luchtvaartschappij verwezen, waar de medewerkster een aantal telefoontjes pleegde.

De klok tikte door. Nog een half uur voor vertrek van het vliegtuig, nog twintig minuten... Eindelijk kwam er een beslissing. Een positieve, tot mijn opluchting. We moesten eerst voor de tickets van de katten betalen, en toen nog met onze handbagage en de kattentassen door de beveiliging. Beide duurde lang, de minuten gingen opeens sneller dan ooit. De beveiligers moesten alles controleren, leek het wel. Onze paniek maakte geen enkel verschil. ,,Die tas moet open, mevrouw.¿¿ ,,Sorry, maar ik heb een bange kat op de arm die graag wil ontsnappen en die kattentas komt maar niet uit de machine.¿¿

Met nog zeven minuten voor vertrek renden we naar de gate. Om daar de deur van het vliegtuig voor onze neus te zien sluiten. Hijgend en verslagen stonden we aan de balie. In al mijn reizen is me dat nog nooit overkomen: het vliegtuig gemist. En dan nog buiten mijn schuld. De dames van het grondpersoneel aan de balie waren weinig meelevend. Ons verwijzen naar de juiste gate waar Austrian Airlines een kwartier later naar Wenen vertrok was er niet bij.

Na overleg met de reisorganisatie bleek hoe groot de schade was. De KLM-ticket was niet wijzigbaar. Er ging geen andere vlucht die ons deze dag nog naar Erbil kon brengen. De volgende dag wel, dus lieten we die boeken en meldden ons daarna aan de juiste balie op Schiphol om ook het meereizen van de katten te regelen.

De volgende ochtend waren we nog vroeger op Schiphol. Deze keer ging het gesmeerd. We mochten mee, haalden ook onze aansluiting en landden moe op Erbil International Airport. Waar verbaasde blikken werden geworpen op de protesterende kattenstemmen uit de tassen. ,,Gekke westerlingen¿¿, hoorde je ze bijna denken. In het hotel, waar ik de eerste nacht doorbracht, maakte de receptionist een foto van Zina voor zijn kinderen. ,,She is beautiful¿¿, zei hij. Zina vond het best. Zij en Banu hadden na de lange reis geen enkele moeite te wennen in de hotelkamer. In mijn huis in Suleymania was het wat anders, omdat het zoveel groter is, al hadden ze de krabpaal die ik nog bewaard had al snel weer gevonden. Welkom thuis, dames.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden