Karfreitag en de Brachyglottis

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Ik voel aan mijn water dat ik me ga bekommeren om dit zorgenkindje

Goede Vrijdag. Regen, windstil. Een vette gaai vreet op het vogelvoederstation in één klap een voorraad van dagen weg. Zo nu en dan rijdt een auto voorbij, zelfs als je blind zou zijn, hoor je aan dat passeren dat het regent. "Wat doet een Duitser eigenlijk op zo'n dag?" vroeg ik dakdekker Rudi gisteren. Uit zijn antwoord begreep ik dat 'een beetje rommelen rond het huis' in elk geval voor hem een bezigheid is. Opruimen. Ik ben zo iemand die eigenlijk elk jaar opnieuw moet opzoeken wat de dag ervóór beduidt, Witte Donderdag. Als je dat eenmaal weet - het Laatste Avondmaal - snap je ook wel wat er op Goede Vrijdag gebeurde. Hier in de Eifel heet de dag natuurlijk niet Guter Freitag, dat zou te gemakkelijk zijn. Karfreitag, en zoals gebruikelijk hier: alles dicht en toe. Een verplichte vrije dag.

Het Kar- uit het woord is verwant met het Engelse care: 'zorg' of 'zorg dragen voor', en ons woord karig, 'schraal, gierig'. Van het oud-Hoogduitse kara, 'vasten', 'rouw', 'zorg'. De dag ervoor is hier niet wit, maar groen: Gründonnerstag.

Het vriest niet langer 's nachts. Ik heb alle vorstwerende maatregelen opgeheven: de sparrentakken weggehaald, het opgetaste oude blad opgeruimd. Dat moet ik niet doen omdat het hier in april nog venijnig vriezen kan, het liefst als ik net even een week in Amsterdam ben of elders. Maar ik kan het niet laten. Als de zon schijnt, is het meteen lekker weer. Muggen zweven onder de eik, het water in de vijvertjes stoomt, zevenblad grijpt z'n kans. Ik heb zelfs al stukken van het gazon gemaaid, dat was de schuld van buurman Max. Die is zó verslaafd aan grasmaaien dat zijn vrouw hem met geweld in bedwang moet houden bij het eerste voorjaarszonnetje. Afgelopen week glipte hij uit haar greep. In en rond mijn huis is niets of niemand om mij in bedwang te houden, dus ik kan doen wat ik wil, zélfs grasmaaien in maart.

De Brachyglottis heeft wederom een enorme klap van de vorst gehad, erger nog dan vorige winter. Ik vrees dat die prachtige struik domweg niet geschikt is voor in de Eifel, terwijl hij zich in Schotland en Wales als onkruid gedraagt, maar daar vriest het dan ook veel minder. Soms moet je hard zijn. Wat heb je aan een struikje (het zijn er vijf) dat je de hele zomer intensief moet vertroetelen om hem weer een beetje fit te krijgen? Dat is pas diep in de herfst voor elkaar, en na die herfst volgt al snel weer een winter waarin ik de struikjes bedekken moet, waardoor je ze niet eens ziet.

Een lastpak is het, een zorgenkindje, voor wie het elke dag Karfreitag is, of moet zijn. Eén van de drie stekken (afknippen en hop de grond in) heeft de winter trouwens overleefd. Ik voel aan mijn water dat ik me ga bekommeren om dit zorgenkindje.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden