Kardinale deugden

Toen ze het boek van mij leende, zei ze dat ze het een keertje zelf zou komen terugbrengen. Dan zag ze eens waar ik woonde. Haar ouders ken ik al lang en daardoor haar tegelijk. Ja, dat dat laatste ook al weer vierendertig jaar.

Zij is rustig, ernstig en vrijgevochten. Bij dat vechten is vechten tegen zichzelf niet uitgezonderd. Het maakt dat zij niet wegvloeit in wanorde maar overzicht en veerkracht houdt. Vrij vocht ze zich ook in die zin dat ze bij al haar talent om zich voor mensen en al al het overige te interesseren, toch de nodige eigenwijze distantie niet verliest.

Op pinksteren belde ze of ze de volgende dag het boek misschien kon terugbrengen. Ik had andere plannen en zei vriendelijk en met goede redenen: we maken later een afspraak, dacht daarna toch dat ze onder veel andere dingen ook een aardig voorbeeld was van het verschijnsel dat contacten-onderhouden absoluut niet samenvalt met het al of niet hebben van een auto. Het loopt er dwars doorheen. Een auto maakt iemand niet per se mobieler. Zij heeft er geen en komt toch op dit idee, leuk.

Ik wijzig mijn plan voor de tweede pinksterdag en bel haar. Om 4.15 zal ik haar afhalen aan ons stationnetje in Dukenburg.

Ik loop er de volgende dag dus heen, bedenkend hoe hartelijk ik haar op het bijna lege perron onder een zomerzon en een warmte-onweer zal begroeten, maar zie de trein al wegrijden. Te laat, eerste gebaar bedorven.

Zij heeft precies gedaan wat in in zo'n situatie het meest zomerse is. Op de laagste treden van het stenen trapje zie ik tussen wuivend gras en duizendblad haar gebogen hoofd, binnen een minuut al verdiept in de zaterdagse Trouw die ze na mijn vermelding van een artikel onderweg gekocht had.

Boven op mijn flat stelt ze voor om op het balkon te gaan zitten, herkent er het vijgeboompje (glimlacht zelfs: een bijbelse boom), vraagt of ze haar schoenen mag uitdoen en of ze mag roken. Met de zonneplekken van het vijgeloof in haar haar geniet ze van het uitzicht en doet ook mij mijn beleving weer eens anders zien. Haastig rennen drie, vier mieren - zomerser dieren ken ik niet - over de zonnige plank achter haar. Het onweer dreigt enkel nog van verre.

Ze is van afkomst katholiek, maar zoals bij velen van haar generatie leiden doop, vormsel en communie een zeer sluimerend bestaan. Evenwel, hardwerkende vrouw die zij is, realiseert ze zeker enkele van de vier kardinale (= hoofd)deugden: bezonnenheid, matigheid, sterkte, rechtvaardigheid, waarvan een haar misschien zelfs ooit van het roken afhelpt. Over de drie goddelijke deugden: geloof, hoop en liefde, durf ik niet oordelen, zelfs niet haar eigen woorden daarover helemaal geloven. Die generatie heeft weinig van daaruit gedacht.

Maar ik vraag wel: wat is dat voor medaille? Miniem maar zichtbaar hangt hij voor de interessante stof van haar blouse aan een heel dun kettinkje. O, zegt ze enthousiast, dat is mijn bewaarengeltje. Nog van mijn oma gekregen, toen ik vier was, bijna zolang als ik leef.

Hoewel ik niet zo medaille-achtig ben, kom ik naar haar toe en bekijk het stukje goud. Zie dat het een van de engeltjes was die onder Rafaels Sixtijnse Madonna (in Dresden) met hun kin in de hand leunen. Zo kon ik dit bloemetje voor haar determineren. Ja, zelfs heb ik in mijn agenda - ben ik dan toch medaille-achtig? - een postzegel met de hele Sixtijnse Madonna erop. Hij wordt door haar met een dankbare vanzelfsprekendheid aangenomen of hij altijd al van haar was.

Met de bus bracht ik haar naar het hoofdstation. Ze wilde nog iets van de stad zien. Het werd laat. Zij wist dat de laatste treinen niet meer op Amstel stoppen. Waar ze toch haar fiets had staan. Ja, ze jagen je de auto in. Hoewel, ze had nu de volledige Etty Hillesum mee. In een auto lees je die niet.

Zelf had ik in de bus terug Letter & Geest bij me. De eerste Biblia waar geen woord bijbel in stond. Wel iets anders. Zo kwam ik opnieuw het gouden medailletje tegen, nu in de vorm van het In Paradisum. Heeft die generatie dan met een walkman op gezeten toen de katholieke bijbelse herbronning bezig was?, vroeg ik me een beetje af. Troostte me toen aan haar kardinale deugden, die zeker niet helemaal zonder geloof, hoop en liefde in stand gebleven zouden zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden