Karakter, meer heb je niet nodig

Interview | ezante gasten, uit Hasselt, de heren van The Sore Losers: 'Natuurlijk is AC/DC goeie smaak.'

Van The Sore Losers hoeft het niet ingewikkeld. Waarom ook? Wat je met een simpele bas, gitaar en drums kunt doen is schier oneindig. Het brengt de Belgische rockband tot hun derde plaat. In België zijn ze ondertussen een gevestigde naam, sinds ze in 2010 tweede werden in Humo's Rock Rally, ofwel de Grote Prijs van België. Wat hen betreft moet nu Nederland eraan geloven, met volgende week een aparte cd-presentatie in Amsterdam en straks een plek op Pinkpop.

Het zijn plezante gasten, uit het Belgisch-Limburgse Hasselt. Rechttoe rechtaan, blakend van zelfvertrouwen, grenzend aan een sympathieke vorm van arrogantie.

Mag ook wel, ze spelen immers in een rockband. Waarom moet Nederland hen leren kennen? "Omdat we goeie muziek maken. Nee, wacht, omdat we fokking goeie muziek maken", grijnst gitarist Cedric Maes.

Hun verhaal begint als gitarist Maes een punkbandje 'Let There Be Rock' hoort coveren. Jan Verstraete zingt AC/DC op zo'n manier dat Maes meteen weet wie hij in zijn nieuwe band wil.

"Het is geen aansteller. Veel zangers die niet goed kunnen zingen gaan dat goedmaken met allerlei tierelantijntjes. Maar hij doet wat hij moet doen. Zonder bullshit. En goeie smaak he: dat is zo belangrijk. Is AC/DC goeie smaak? Natuurlijk is dat goeie smaak!"

Jan Straetemans, de wat stillere frontman van zijn band, grinnikt er schouderophalend bij. Maes heeft hem dus weggekaapt van zijn oude band? Mjoa, maar dat is inmiddels zo lang geleden.

Niet achter glas

Het Nederlandse label Excelsior kreeg The Sore Losers al snel in de smiezen. Via MySpace, dat kon toen nog. In 2010 verscheen hun debuut en onlangs hun derde langspeler 'Skydogs', die ze opnamen met de Amerikaanse countryproducer Dave Cobb. Het soort producer die bands in een moment probeert te vangen. Iemand die met de muzikanten in de ruimte staat, niet achter glas achter het mengpaneel. Want het op plaat smijten van de oerkracht die achter The Sore Losers schuilgaat, is niet altijd even simpel. Het is, in de woorden van Straetemans, een metier.

Cobb hoefde van tevoren geen demo's. Dat was allemaal maar ballast. De band werd alleen verteld wat ideeën mee naar de studio te nemen. "Het is rock 'n roll, dat moeten we gewoon laten gebeuren, zei 'ie. Een man naar ons hart."

Binnen anderhalve week stond 'Skydogs' erop. Alles daar geschreven en meteen ingespeeld. Geen nummer kostte meer dan drie takes.

"Natuurlijk was het hartstikke dom om zonder vooraf geschreven nummers met een producer die je niet kent dure studiotijd te boeken", grinnikt Maes. "Maar ergens is het ook logisch. Het mooiste van in een band spelen is dat je samen in een oefenruimte staat en er gebeurt plots iets. Bam, wauw, een spark.

"Als je dat gaat uitwerken, repeteren, demo's maken, opnemen - dan is die spark weg. Maar zo lukte het wel. Man, de eerste take was de eerste keer dat we die nummers speelden!"

Geef deze Belgen maar dat ruwe, dat authentieke. Aan vernieuwingsdrang hebben ze een broertje dood. "Ik denk dat 99 procent van de popmuzikanten bezig is met vernieuwen. Maar waarom? Ik wil gewoon graag spelen wat ik graag hoor", zegt Maes.

"En de grap is, omdat iedereen zo fel bezig is met het zoeken van een nieuw geluid, is wat wij doen weer heel fris geworden. En er zal altijd een publiek voor blijven. Altijd."

Een goeie hook, een goeie zanglijn en een goed refrein. Meer heb je niet nodig. Voor hun manier van spelen grijpen ze terug op de klassiekers. Little Richard. Stones. Stooges. Zeppelin.

Maes: "Op alle intro's van de Rolling Stones is het raak. Maar simpel he! Dat is belangrijk. Dat het nooit notenneukerij wordt. Het moet groots en dreigend zijn. Dat kan heel klein. Neem de intro van 'Gimme Shelter' - heel klein, heel zacht, maar er gaat meteen al zo veel dreiging vanuit.

"En wat ik zo tof vindt aan Led Zeppelin is die slordigheid. Doch technisch, he. Dat vind ik mooi. Jimmy Page heeft zo veel nonchalance. Hij kan geweldig spelen, maar doet niet zo gepolijst als Steve Vai, Joe Satriani, of Joe Bonamassa. Bwoa, dat haat ik. Lawyer-blues noemen we dat. Vind ge dat goed? Nee toch? Ah, gelukkig."

Zulke muziek klinkt zo mooi dat het nauwelijks opvalt dat er iets aan de hand is, vinden ze. En er moet iets aan de hand zijn. "Karakter. Daar houden we van."

The Sore Losers presenteren vanavond (20 april) in de Amsterdamse Bitterzoet hun nieuwe album. In juni speelt de band op Pinkpop in Landgraaf.

The Sore Losers. Skydogs (Excelsior)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden