Karabulut: 'Communistisch Manifest heeft nog steeds waarde'

Sadet Karabulut: 'Als er halve waarheden worden verkondigd over schoonmakers en arbeidsgehandicapten komt de stoom uit mijn oren'. Beeld Maartje Geels

Wat vormt het denken van een politicus? Waren het de opvoeding en afkomst of zijn er latere inspiratiebronnen? Vandaag Kamerlid Sadet Karabulut (SP).

Wat vormt het denken van een politicus? Waren het de opvoeding en afkomst of zijn er latere inspiratiebronnen? Vandaag Kamerlid Sadet Karabulut (SP).

In Kamerdebatten is zij fel. Sadet Karabulut (38) geeft onomwonden haar mening tegenover ministers en andere leden van de Tweede Kamer. Zeggen waar het op staat, ze zag het ook bij haar voorbeeld, voormalig fractieleider van de Socialistische Partij Jan Marijnissen. "Dat rauwe, daar houd ik van. Een beetje humor is overigens ook goed."

Een held noemt zij Marijnissen niet. "Ik heb geen held. Er zijn zoveel helden en heldinnen, mensen die hard werken en hun best doen. Ik was wel onder de indruk van Jan Marijnissen. Hij was gewoon goed: zijn kracht, een duidelijke visie, zijn manier van spreken. Zijn opvolgster Agnes Kant was ook heel inspirerend. Zij is heel gedreven en dat vond ik prachtig. Van haar heb ik geleerd hoe de politiek in Den Haag werkt."

"Mijn familie is heel belangrijk geweest voor mij", zegt het SP-Kamerlid. "Zij hebben mij een wereldse ontwikkeling gegeven."

Karabulut komt uit een Turks-Koerdisch gastarbeidersgezin. In de jaren zeventig kwam haar vader naar Nederland. Het gezin reisde hem later achterna. Het SP-Kamerlid is geboren in Dordrecht, haar oudere broer en zussen zagen het levenslicht in Turkije. Haar vader werkte de langste tijd bij Philips, haar moeder had enige tijd een baan bij shampoofabriek Schwarzkopf. "Toen de productie naar het buitenland werd verplaatst, werd ze ontslagen. Dat deed pijn. Daar heeft ze echt last van gehad."

Thuis aan tafel werd 'over het leven' gepraat. Ook over werk, maatschappelijke problemen en politiek. Haar vader was lid van de ondernemingsraad. "Mijn ouders waren fan van Den Uyl."

De Turkse politiek kwam ook ter tafel ("Nog ingewikkelder dan die in Nederland"), net als de situatie in Turks Koerdistan, waar haar familie vandaan komt. "Dat heeft bijgedragen aan mijn politieke vorming: de Koerden vormen een minderheid. De streek waar mijn ouders vandaan komen kent een pijnlijke geschiedenis."

In de laagste klassen van de middelbare school had Karabulut voor het eerst een megafoon in de hand. "De Centrumdemocraten, van Janmaat, kwamen op. Dat leefde in Dordrecht. Dat vond ik heftig want ik vind dat je mensen nooit op afkomst moet beoordelen en zo tegen elkaar opzetten." Karabulut organiseerde met andere leerlingen van het 'scholierenplatform' een demonstratie.

"Racisme en discriminatie, daar heb ik mij altijd sterk tegen verzet. Ik herinner mij ook dat wij eerder een keer in Oostenrijk op vakantie waren. Ik was nog maar acht of negen jaar oud en werd door een aantal kinderen uitgescholden omdat ik er anders uitzag."

Karabulut studeerde bestuurskunde in Rotterdam en werkte bij de gemeente Amsterdam. Zij was actief bij de Turkse arbeidersvereniging DIDF, een club die zich inzet voor rechten van werknemers, maar zo zegt Karabulut, "die ook mensen bij elkaar brengt en gaat over bijvoorbeeld sociaal-culturele integratie en emancipatie".

Via deze organisatie en de vredesbeweging rolde zij in de SP waar zij na een blauwe maandag in de Amsterdamse raad onmiddellijk doorschoot naar het Kamerlidmaatschap. De polarisatie in de samenleving en de oorlogen in Afghanistan en Irak motiveerden haar om de politiek in te gaan. "Ik werkte in Amsterdam, zag hoe de politiek werkte en dacht: ik kan het zelf ook proberen. Vervolgens belde Agnes Kant voor de kandidatenlijst voor de Kamerverkiezingen. Ik zei: 'Je bent gek. Ik zit net in de raad'. Maar zij hield vol."

Sinds de monsterscore onder leiding van Marijnissen in 2006 zit Karabulut in de Kamer en houdt zich bezig met sociale zaken. "Ik vereenzelvig mij met de arbeidersklasse. Als je het hebt over multinationals versus werknemers, dan weet ik aan welke kant ik sta. Het Communistisch Manifest heeft nog steeds praktische waarde. Een arbeider heeft geen vaderland. Bedrijven schuiven met personeel onder de noemer van vrij verkeer.

"Ze hebben ook ooit naar het gebit van mijn vader gekeken: is deze jonge vent gezond genoeg om voor ons te werken? Arbeidsmigratie is nog steeds actueel en ik benoem de onvrijheid die dat ook met zich meebrengt voor mensen."

"Het gebeurt weleens dat ik met stoom uit mijn oren uit een Kamerdebat kom omdat er weer halve waarheden zijn verkondigd over arbeidsgehandicapten, de positie van schoonmakers of anderen. Ik heb daar natuurlijk iets van gezegd. Dan word ik gebeld of gemaild en dan bedanken mensen me: ik heb hun mening vertolkt. We knokken samen voor eerlijk werk en inkomen. Als dat gebeurt ben ik het meest trots."

Favoriete boek. Communistisch Manifest, Karl Marx en Friedrich Engels.
Beste premier. Joop den Uyl, oprecht en een man van het volk.
Hoogtepunt. Armoede Werkt Niet, manifestatie in Den Bosch.
Dieptepunt. Gescheld over het dragen van een hoofddoek.
Eerste politieke herinnering. Demonstratie tegen de Centrumdemocraten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden