Kapstokken van suiker

’Het wordt een hondsdolle herfstvakantie’, belooft Z@pp, de verzamelnaam voor publieke kindertelevisie. ’Beethoven 1 en 2’, ’Mijn kleine broertje is een hondje’, ’Airbud 1 en 2’, ’Het grote Rin Tin Tin avontuur’ en ’Paws’ zijn de speelfilms die uw kinderen de komende tijd als een been krijgen toegeworpen. Bij Veronica kon er gisteren al proef gedraaid worden met de honden-komedie ’Turner & Hooch’.

En dan hebben we nog ’Snuf, de hond’, de film (gebaseerd op de boeken van Piet Prins), die nu als serie te zien is (zaterdag, 19.30 uur, EO, Nederland 3.). We missen eigenlijk alleen ’Lassie’, ’Hier is Boomer’ en ’Schnautzi der Wunderhund’ nog, waarin de mannen van Jiskefet in hun Duitse diensttijd (’40-’45) een ravotmaatje hadden aan Schnautzi (Jiskefet, VPRO, seizoen 1992/ 1993).

Toch komen we met Snuf ook een heel eind. Het ’jeugdkwaliteitsdrama’, zoals de EO de serie noemt, speelt zich de eerste vier afleveringen af in de Tweede Wereldoorlog, maar in tegenstelling tot Schnautzi , heeft Snuf juist een hekel aan Duitsers. En dat voor een Duitse herder.

Het anti-Duitse sentiment lag bij zijn baasje Tom. Die kwam in de eerste aflevering terecht bij zijn oom in Friesland omdat hij zijn ouders had verloren bij het bombardement op Rotterdam.

Logisch dus dat Tom zijn hond leerde om Duitsers aan te vallen.

Zelf liet Tom zich trouwens ook niet onbetuigd. Aan de eettafel riep hij dat ze ’die moffen dood moesten maken’ en even later zagen we hem een Duitse soldaat in zijn kruis schoppen, die daarop drie handgranaten wierp.

Die EO, toch.

Een andere kinderserie die ook voor volwassenen geschikt is, heet ’Taarten van Abel’ (zondag, 18.15 uur, VPRO, Nederland 3). Al zou je het ook andersom kunnen stellen. Dat ’Taarten van Abel’ voor volwassenen is, waarbij kinderen mogen meekijken.

,,Ben jij materialistisch ingesteld?”, vroeg Abel laatst bijvoorbeeld aan een meisje van een jaar of tien. Ook bekende hij aan een Turks jongetje een ’bejaardenfetisj’ te hebben.

Abel heet eigenlijk Siemon de Jong en heeft een taartenwinkel op de ’Ferdinand Bol’, waar hij rijkelijk versierde taarten maakt en verkoopt.

In ’Taarten van Abel’ maakt hij (in alweer het vijfde seizoen) samen met een jongen of meisje eveneens de fraaiste creaties, die bedoeld zijn voor iemand waar het kind een bijzondere band mee heeft. Een oom, een neef, een tante of iemand anders die altijd lief voor ze is. Als het kunststuk af is, bezorgt het kind de taart bij die persoon.

In de uitzending gaat het niet zozeer om gebak. Het gaat om een hemd en een lijf. Want Abel is vooral een begenadigd ondervrager.

Met een het verbluffende gogme van een Amsterdamse koekenbakker weet hij het mooiste uit de kinderen los te peuteren. Ontroerende verhaaltjes, stiekeme bekentenissen en grappige opmerkingen. Allemaal dankzij die taart, die dus eigenlijk een kapstok is.

Bijna zou ik zeggen: ’jeugdkwaliteitsdrama’.

Tijdens het optuigen van een enorme taart, vertrouwde Abel een jochie toe:

,,Ik heb het zó gehad met Jan des Bouvrie, met ’less is more’. Ik vind: meer is beter.”

U moet beslist eens een stukje proeven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden