Kannibaal Romme moet zijn hongergevoel leren sturen

Een omgekeerd Calimero-gevoel maakte zich meester van Gianni Romme. Iedere sporter mag wel een keer verliezen, maar ik moet altijd alles winnen; daar kwam het zo'n beetje op neer.

Johan Woldendorp

Op de eerste dag van de mondiale afstandskampioenschappen voldeed de Brabander op de vijf kilometer keurig aan die plicht, maar het kostte hem veel moeite. De benen brachten hem nog lichtvoetig naar de eindstreep, doch het hoofd was zwaarder dan het ijs. ,,Rintje Ritsma heeft ooit gezegd dat het heel moeilijk is om bovenaan te blijven wanneer je daar eenmaal staat. Dat klopt. Als je altijd maar wint, wordt de druk steeds groter. Die druk leg ik mezelf overigens op. Iedere keer vind ik dat ik er weer tegenaan moet gaan.''

Het is niet zonder reden dat Romme als eerste schaatser in één seizoen zowel de wereldtitel allround als die op een der afstanden verovert. Voor hem hadden Ritsma en Postma onmiskenbaar de kwaliteiten om hetzelfde te presteren, maar die waren of na één of twee geslaagde allroundtoernooien op de WK afstanden niet meer vooruit te branden, of grepen dat laatste evenement noodgedwongen aan om een matig seizoen (enigszins) te redden. Zoals Ritsma in 1997, toen hij met twee afstandstitels het leed van de smadelijke afgang op het 'alleskunners'-WK in Nagano behoorlijk verzachtte.

Romme is nog ruim dertien minuten van het einde van een succesvol én leerzaam jaar verwijderd. Het eerste smaakt naar meer, maar dan op een manier die minder door zelfdestructie wordt gebrandmerkt. Romme vergelijkt zich met Eddy Merckx, die in zijn grote wielerjaren eveneens met een niet te stillen zegehongergevoel kampte en daarom de bijnaam 'Kannibaal' kreeg. ,,Ik moet leren economischer te rijden. Op het WK in Milwaukee zette ik de gaskraan aan alle kanten open. In plaats van normaal te doen, hing er op alle afstanden een rode lap voor mijn ogen. En ik maar jassen.''

Na het WK allround snakte de kampioen naar rust. Hij nam een weekje vrij, had moeite om zich op te laden voor de wereldbekerfinale in Heerenveen en kwam er in Nagano achter dat de lat ineens heel hoog, haast onbereikbaar hoog, lag. Terwijl hij er 'vroeger' zonder aanloop overheen zwiepte.

,,Ik was best zenuwachtig, meer gespannen dan normaal. Als ik echt super en gretig was geweest, had ik fluitend die vijf kilometer gereden. Je wilt wel, maar je kunt niet. Je hebt echter geen keus, je moet. Het is heel lullig als je het niet haalt. Het mentale aspect van topsport bedrijven wordt altijd zwaar onderschat door de mensen.''

Romme's derde gouden medaille op de 5000 meter in successie, de vierde wanneer de olympische titel ook nog wordt meegeteld, ontbeerde daarom de gebruikelijke kwaliteit. De rondetijden liepen aan het eind te snel op. Bob de Jong rook bloed en opende de (overigens kansloze) jacht op zijn ploeggenoot. Hij wist dat hij kostbare energie morste, maar wilde Romme met het oog op de tien kilometer van morgen dolgraag de stuipen op het lijf jagen.

,,Verstandig was het niet om zo hard door te gaan, als je toch niet meer kunt winnen. Alleen voor de start had ik de illusie dat ik Gianni kon kloppen, daarna geen moment meer. Maar ik wilde het gat zo klein mogelijk houden. Hij moet druk voelen. Ik wil hem op de 10000 meter de oren wassen.''

Romme sluit niet uit dat dat gebeurt. Als wereldkampioen op de langste afstand heeft De Jong een reputatie hoog te houden. Net als twee weken geleden in Thialf reed de Zuid-Hollander op de 5000 meter een persoonlijk record in een ongekend vlakke race met alleen maar dertigers. Die gelijkmatigheid verheft hem in de komende confrontatie met Romme daadwerkelijk tot een serieuze kanshebber op goud. Bovendien is De Jong als pure specialist nog fris in lichaam en geest. Voor hem draait het immers om dit ene weekeinde.

Dat gold in mindere mate ook voor Andrea Nuyt. Gekoppeld aan de WK sprint is dit voor haar meer de week van de waarheid. Nuyt sloeg na de val in de vierkamp in Seoul in de M-Wave, waar ze op de Olympische Spelen een spagaatval maakte, een nieuwe flater. Geheel onverwacht lag de weg naar het kampioenschap op de 500 meter open voor de Goudse, maar door bizarre omstandigheden maakte ze na de tweede sessie een duikvlucht van de eerste naar de negende plaats. Nuyt liet zich, onervaren als ze op dat gebied is, gek maken door een lang op het schot wachtende starter en een knap staaltje psychologische oorlogvoering van Zjoerova.

De Russin zakte, met de zegen van de starter, pas heel laat door haar benen, waarna Nuyt lichte krampverschijnselen begon te voelen. Bij het startschot gleed haar achterste been weg. In de paniek had ze niet de tegenwoordigheid van geest een valse start te veroorzaken. De slechte opening (10,96) garandeerde een matige score (39,35) en een klassering ver achter Monique Garbrecht. ,,Je probeert gewoon goed te schaatsen, maar je weet dat het niet meer goed komt.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden