Kankerkliniek begon op zolder in Venlo

De vrijwilligers van het begin, die geld inzamelden voor alternatieve behandelingen. André Hartel zit tweede van links. Hans Billekens staat tweede van rechts. Beeld Geert Ottenheim

De omstreden Duitse kankerkliniek in Bracht, waar mogelijk tientallen Nederlandse patiënten onder verdachte omstandigheden zijn overleden, had stevige Limburgse wortels. De praktijk begon op een Venlose koffiezolder en verhuisde in januari 2014 naar Bracht, waar natuurgenezer Klaus Ross een half jaar later werd aangesteld.

Pas een jaar na diens aantreden braken de Nederlandse initiatiefnemers met de nu omstreden Duitser. Dat blijkt uit een reconstructie van Trouw van de opkomst van de praktijk.

Die raakte in opspraak nadat de Duitse politie op 2 augustus melding maakte van het overlijden van een Nederlandse vrouw, onder verdachte omstandigheden. Later meldde justitie ook het overlijden van een Nederlandse man en een Belgische vrouw, mogelijk als gevolg van injecties met de in Nederland verboden glucoseblokker 3-bromopyruvat (3-BP). Donderdagavond meldde de Duitse zender WDR dat de Duitse politie inmiddels de dood van 70 patiënten onderzoekt, voor het merendeel Nederlanders.

De kliniek begint in juli 2013 in Venlo, onder de naam Stichting Kankerbehandelen en is opgezet door André Hartel, een voormalige longkankerpatiënt, rijschoolhouder en handelaar in onder meer wasdrogers op gas.

Hartel zou van longkanker zijn genezen na behandeling bij Bozena Kilarski, een Duitse anesthesioloog die over de grens bij Enschede ook een alternatieve praktijk heeft. Toen het verhaal over zijn genezing bekend raakte, ontstond in Venlo het idee voor de kliniek. Die werd ingericht boven de groothandel in koffie die Hartel toen met zijn zoon runde.

Vrijwilligers
Onder de vrijwilligers was onder anderen Hans Billekens, een ambtenaar van de afdeling sociale zaken van de gemeente Venlo. Als secretaris hield hij zich bezig met het inzamelen van geld, bijvoorbeeld door het plaatsen van spaarvarkens in winkels. Tot de betrokkenen behoorden verder een voetreflexzonetherapeute, een eigenaresse van een praktijk voor intuïtieve ontwikkeling, een verpleegkundige en een voormalige arts. Deze in 1994 uitgeschreven internist, Wim Huppes, diende de eerste maanden per injectie reversine toe, een ander in Nederland verboden middel, dat de groei van tumorcellen zou remmen.

De stichting besloot al snel uit te wijken naar Duitsland, waar veel meer mogelijk is. De glucoseblokker 3-BP was daar gewoon in de apotheek te koop. Een voormalig hotel in het nabijgelegen Bracht werd betrokken, waar Hartels voormalige arts Kilarski samen met een Duitse interniste kwam te werken. Het merendeel van de overwegend Nederlandse patiënten was uitbehandeld, maar volgens Hartel werden er ook patiënten behandeld die chemotherapie hadden geweigerd vanwege de bijwerkingen.

Onbetrouwbaar
Kilarski heeft de kliniek al na een half jaar verlaten, omdat ze het niet eens was met Hartels 'eigenzinnige opvattingen over de medicatie'. Daarom is hij volgens de Duitse anesthesist met Ross in zee gegaan: als natuurgenezer zou die minder tegengas geven. Pas na de komst van Ross werd volgens de betrokkenen voor het eerst 3-BP gebruikt. In die periode werkten er volgens Hartel vier Nederlanders in de kliniek, onder wie twee verpleegkundigen in een wisseldienst. Namen weigert hij te noemen.

De Nederlandse initiatiefnemer brak vorig jaar in de zomer met Ross. Hij vond de Duitser juist eigenzinnig en onbetrouwbaar. De Nederlandse vrijwilligers stopten er toen ook mee.

Lees vandaag in Trouw een uitgebreide beschrijving van de totstandkoming van de kliniek.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden