Kangoeroes in de wei scheelt grasmaaien

Waarom ze uitgerekend kangoeroes namen, nadat ze waren gestopt met boeren? ,,Wat anders? Van die dikke lama's ofzo?'', reageert mevrouw Rietema.

In elk geval wilden ze geen schapen, die hadden ze hun hele leven al gehad. ,,Maar er moest hier wel wat lopen'', zegt Herman Rietema (80) bij het weitje achter zijn boerderij in het Groningse Ulrum. ,,Want dat scheelt grasmaaien.''

Toevallig kwamen ze - inmiddels alweer achttien jaar geleden - in aanraking met een handelaar in kangoeroes. ,,We vonden het net als iedereen van die leuke beestjes. En wie heeft er nou kangoeroes?'' zegt Rietema.

Ze begonnen met twee vrouwtjes en een mannetje. Nu springen er achter een hek langs de provinciale weg van Winsum naar Lauwersoog zo'n dertig wallabi's rond.

Aaibaar zijn deze kleine, dikbehaarde kangoeroes geenszins, ze blijven nogal op afstand. Alleen Saartje, die ze grootbrachten met fles en couveuse wegens de dood van haar moeder, komt gelijk aangesneld als ze Rietema met een broodkorst ontwaart.

Ooit kregen ze een vreemd telefoontje van de Vrije Universiteit in Amsterdam. ,,Heeft u misschien een kangoeroekop voor ons?", luidde de vraag van een hersenonderzoeker. ,,Nou,'' antwoordde Rietema, ,,alleen met de rest eraan.'' Maar hij beloofde te zullen bellen mocht er ooit een dier aan zijn eind komen. ,,Het kan nog wel een paar jaar duren hoor,'' waarschuwde hij.

Nauwelijks had Rietema opgehangen of een van de beesten knalde met fatale afloop tegen een paaltje, geschrokken van de Indische antilopen waarmee ze destijds de wei moesten delen. De kangoeroehersens gingen met spoed naar de VU. ,,We hebben er nooit meer wat van gehoord.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden