Kamp Amsterdam

Op palen? Welnee, allang niet meer. Amsterdam is helemaal nergens op gebouwd, ze is opgezet, met haringen en scheerlijnen, een tentenkamp. En de grootste tent staat op het Museumplein. Ach joh, dat is geen tent, dat is een project van Christo, waarmee de nieuwe vleugel van het Stedelijk straks wordt geopend. Beetje afgezaagd wel, zo’n verpakt gebouw, maar goed... Even verderop wel heuse tenten of schuurtjes, wat zijn het? Daar bij het Rijks. Ging in 2004 dicht, weet je nog wel die onderdoorgang, Theo van Gogh leefde nog. Zou in 2008 weer opengaan voor fietsers en voetgangers en straatmuzikanten maar is tot nader order volgegooid met allerlei vrolijke gebouwtjes en keten. Soort openluchttentoonstelling lijkt het wel, of een Kerstmarkt, maar je mag niet naar binnen kijken. Toestemming van de opzichter nodig om binnen de hekken te komen, maar goed, ziet er in elk geval reuze dynamisch uit hoor; hier gebeurt iets, denk je: Amsterdam by daylight!

Door naar de Ferdinand Bol. Was ergens in 2007, 2008 anderhalve zomerweek geopend voor flaneurs, zag er best leuk uit, bankjes, bloembakken, maar je snapte wel dat het voorbarig was, een blik op het beloofde land. Geduld, jongens! Geduld! Rome is ook niet op één dag gebouwd. Het heeft trouwens allemaal wel iets weg van het Forum Romanum, al die halve tempels en kwart zuilen, hier een holle kies en daar een overwoekerd stompje. O ja, waar waren we gebleven, de Ferdinand Bolstraat. Keurige hekken hoor, en leuk ook die fel gekleurde mannetjes die zo nu en dan zo’n hek opengooien om er een vrachtauto door te laten of een tractor, net figuurtjes in een levensgrote koekoeksklok. Het is misschien geen grote kunst maar dan toch zeker levendige volkskunst. Even verderop, Scheldeplein, kijk eens aan, daar hebben ze de hekken aan het zicht onttrokken met grote groene vellen papier, broccoli of zo, of misschien moeten het heggen voorstellen, of groentenbakken, geinig gezicht. Lijkt wel natuur, midden in de asfaltjungle. Dat behang is inmiddels natuurlijk wel aan het scheuren zodat je de hekken erachter half ziet, maar dat draagt juist bij aan het gevoel van voortdurende verandering en vooruitgang. En wees eerlijk, je moet er toch niet aan denken dat al die projecten ooit, in een vermaledijde toekomst, afkomen. Dat Amsterdam haar roep als Museum van de Eenentwintigste-eeuwse Dynamiek en Desoriëntatie, die fantastische tentoonstelling van bouwputten en hekken, tentdoeken, steigers en kranen, kwijtraakt. Dat ze weer verandert in een stad vol doodse afheid, met gebouwen die opeens functioneren waarvoor ze bestemd zijn, metro’s en trams die rijden op de voor hen bestemde routes, musea waar je alle Rembrandts en Mondriaans gewoon kunt bekijken vanaf zo’n suf bankje of staand, peinzend met je hand onder de kin. Even dreigde het Stedelijk af te komen maar daar is gelukkig de afgelopen dagen een stokje voor gestoken. Het zou Amsterdam lelijk ontsierd hebben. Dat trakteert haar bewoners en toeristen liever op vlonders, rood-witte linten, tentdoek en andere attributen van een Wereld in Wording.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden