Kalme Mozart-opera met pure kunststukjes

OPERA

Yannick Nézet-Séguin

Mozart 'Le nozze di Figaro' (Deutsche Grammophon)

****

Dat Yannick Nézet-Séguin, tot 2018 chef-dirigent van het Rotterdams Philharmonisch Orkest, een meer dan gemiddeld gevoel heeft voor het dirigeren van opera, hebben ze in New York goed gehoord en gezien. Na veertig jaar muzikaal leiderschap onder James Levine besloot The Metropolitan Opera begin juni om de 41-jarige Canadees per 2020 aan te stellen als diens opvolger. Een topbaan in de muziekwereld. Straks op het Lincoln Plaza in New York hoeft Yannick maar even schuin over te steken naar het concertgebouw om daar Jaap van Zweden een handje te geven, die in 2018 chef-dirigent van de New York Philharmonic wordt. In Nederland groot geworden dirigenten doen het dus opmerkelijk goed daar in New York.

Bij Deutsche Grammophon is Nézet-Séguin al vijf jaar bezig met het opnemen van de zeven grote opera's van Mozart: van 'Idomeneo' tot 'La clemenza di Tito'. Het gaat steeds om live-opnamen van concertante uitvoeringen in Baden-Baden. 'Don Giovanni' met het Mahler Chamber Orchestra was de eerste en die sloeg in als een bom. Daarna werd van orkest gewisseld - het Chamber Orchestra of Europe - en kwamen 'Così fan tutte' en 'Die Entführung aus dem Serail' uit.

Naast de dirigent is de andere constante van deze opnamen tenor Rolando Villazón, en die vormt inmiddels een heus probleem omdat zijn stem niet meer meewerkt. Het zal vast in de planning (en in contracten) staan dat Villazón de titelrollen in 'Idomeneo' en 'La clemenza di Tito' moet gaan zingen. Je houdt je hart vast bij dat vooruitzicht.

Bij de nieuwe opname van 'Le nozze di Figaro' (vanaf volgende week in de winkel) is dat 'probleem' er niet, omdat daarin geen grote tenorrol zit. Villazón zingt (en schmiert) hier Basilio, compleet met de vaak geschrapte aria in de laatste akte. Het klinkt zozo. Veterane Anne Sofie von Otter, dertig jaar terug doorgebroken als een ideale Cherubino, mag hier de rol van Marcellina zingen, en ook zij krijgt haar aria in de laatste akte. Om te koesteren.

Nog zo'n veteraan is Thomas Hampson die van de graaf een getormenteerde oude dwaas maakt. Nog steeds goed gezongen. Zijn opvallende echtgenote is de Bulgaarse Sonya Yoncheva, een grote naam in Verdi en Puccini, die hier een fantastisch visitekaartje afgeeft als Mozartzangeres. Christiane Karg en Luca Pisaroni (Hampsons schoonzoon) zijn werkelijk uitstekend als Susanna en Figaro, en Angela Brower overrompelt als testosteronbom Cherubino.

Maar een doldwaze dag op de bühne van Baden-Baden blijkt toch een andere te zijn dan eentje in het verre Russische Theater Perm, waar Teodor Currentzis een paar jaar terug een wervelende, voorbijflitsende 'Nozze' maakte. Nézet-Séguin is rustiger, doordachter, neemt minder risico's en is daardoor soms wat middelmatiger. Hij heeft wel de betere zangers, en ja, Mozart-opera's dirigeren, dat kan Yannick. Luister maar naar de grote ensemblestukken, zoals de geniale finale van de tweede akte. Pure kunststukjes die zich naadloos aaneenrijgen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden