Kai Verbij wil eerst 'constant' worden

Kai Verbij is in goede doen. De sprinter (21) met Japans bloed rijdt hard én wordt gevolgd door een grote Japanse televisiezender. Straks kijken er 26 miljoen mensen naar hem. Dit weekeinde doet hij mee aan de wereldbekerwedstrijden in Salt Lake City.

Als Kai Verbij vanonder de ijsvloer van de schaatsbaan van Calgary uit de tunnel komt lopen, wacht de Japanse filmcrew hem op. Verbij stond zojuist op het hoogste schavot met zijn teamgenoten Stefan Groothuis en Ronald Mulder na winst in de teamsprint en nu klemt een boeketje bloemen met zijn elleboog tegen zijn zij. In zijn handen houdt hij zijn schaatsen vast.

De voorste Japanner van het gezelschap kijkt verguld. Hij houdt zijn handen vlak voor zijn gezicht en begint dan zachtjes, en heel snel, te klappen. Zijn handen fladderen als een kolibrie voor zijn gezicht. Verbij knikt hoffelijk.

Al weken volgt een ploeg van Nippon TV hem voor een programma over half-Japanners in het buitenland, dat begin december zal worden uitgezonden en waar naar verwachting 26 miljoen Japanners naar zullen kijken. "Iedereen in Japan kent 'Houd je lachen in'",zegt Verbij.

Hij moet toegeven dat het 'm soms wel eens vermoeit, de uren die ze van hem vragen. Hij had getwijfeld of hij er aan zou meewerken, maar hij begreep dat niet veel mensen een kans krijgen om bekend te worden in Japan. "Niemand kent mij daar nu nog", legt hij uit. "De markt is veel groter en er is meer geld te verdienen. Het zou stom zijn om deze kans te laten lopen. Niet dat ik een bekende Japanse tv-ster wil worden, maar ik vind het wel vet om op de Japanse tv te komen. Het programma heb ik nog nooit gezien. Ik denk dat het goed is voor mijn toekomst."

Verbij is de zoon van Lucas Verbij uit Hoogmade en Mihoko Yagi uit Sendai. Ze leerden elkaar kennen toen Verbij naar Japan kwam om de installatie bij te wonen van een door hem gebouwde molen. Verbij: "Mijn vader bouwt molens en zijn klanten zijn vaak rijke mensen die een molen willen hebben. Ze bouwen een Nederlandse dorpje na, zoals in Japan, of het zijn rijke emigranten, uit Amerika bijvoorbeeld, die graag een molen in hun dorp willen hebben."

Verbij vertelt dat hij door zijn moeder is grootgebracht met bescheidenheid als deugd hoog in het vaandel. Hij vertelt van de hiërarchie in Japan en dat onderdanig zijn aan de ouderen met een hogere maatschappelijke status van groot belang is. Verbij zegt dat hij zich daardoor in Nederland meer een Japanner voelt. "Totdat ik iemand beter leer kennen. Dan ben ik soms ineens een brutaal jochie. Ik gedraag me vaak onderdanig en daardoor schatten mensen mij vaak verkeerd in, omdat ze een eenzijdig beeld van mij hebben. Lastig soms, want in Japan ben ik de Nederlander, de asociale hond die alles open gooit. Ik lijd er niet onder hoor, maar het zou soms fijn zijn als het wat duidelijker was."

In zijn schaatsteam voelt hij zich dit seizoen meer op zijn gemak, in het tweede jaar bij de senioren. In de Nederlandse kwalificatiereeks ging het goed, met als hoogtepunt een mooie 34,9 op de 500 meter. Twee weken later in Calgary zegt hij na de laatste afstand (34,6) dat het allemaal wat 'vlekkelozer' kan. "Ik denk dat ik beter kan. Ik moet me aanpassen aan het snelle ijs."

Over zijn schaatsprestaties blijft hij liever bescheiden. Met Gerben Jorritsma vormt Verbij dit seizoen de nieuwe sprintlichting, in staat om straks op het WK in Seoel mooie dingen te laten zien. Maar laat hem eerst maar eens 'constant' worden. Hij is nog lang niet zo ver als Jan Smeekens of de broers Mulder.

"De ene keer rijd ik ontiegelijk hard en de andere keer is het net oké", zegt Verbij. "Als ik piek, dan zit ik er bij, maar zo niet dan doe ik gelijk niet meer mee met de top. Ik ben niet stabiel, maak nog vaak foutjes en ik twijfel nog wel eens aan mezelf als een training niet goed is verlopen. Ik ben misschien een goede schaatser, maar nog geen topper. Constant worden, dat is mijn doel. Laat mij maar kleine stapjes zetten."

Hij kijkt opzij en ziet de Japanners weer naderbij komen. Met een lach: "Ik ben blij dat het na vandaag klaar is. Ze zitten constant bovenop me. Hopelijk maken ze er een mooi programma van en levert het wat op. Gelukkig zijn ze er in Salt Lake City niet bij."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden