Kabuki in gasfabriek: 'mmmhoeoeoehhoep!'

AMSTERDAM - Theatergroep Hollandia en de stichting Consort geven in het machinehuis van de Westergasfabriek een theatrale uitvoering van 'Der Fall/Depons' uit 1992 van componist Dick Raaijmakers. Zwaartepunt in de voorstelling is de opzettelijk overdreven nabootsing van klassieke vormen van Japans theater: kabuki, bunraku en kyogen.

Daaromheen zijn theatrale 'acts' gegroepeerd over het vallen: het vallen van vazen aan het begin, en het vallen van een man zonder benen op wielen van een steile trap naar beneden aan het eind. Om theatraal onduidelijke, maar muzikaal wellicht gegronde redenen is er verder nog een intermezzo gewijd aan een mislukte wereldpremiere van het orkestwerk 'Repons' van Pierre Boulez in Donau-Eschingen in 1981, toen na vijf minuten de stroom uitviel.

Muzikaal gesproken vond ik de voorstelling puur vervelend, maar vanzelfsprekend heb ik daar geen professioneel oordeel over. De meeste muziek komt via de band tot ons, van Japans tot Schubert, hoewel ik van de laatste 'Der Leiermann' uit de 'Winterreise', door Raaijmakers op een 'draairecorder' ten gehore gebracht, niet herkende. Verder slaat Paul Koek op allerlei slagwerk er weer flink op los.

Slechte film Dat slagwerk is opgenomen in de theatrale aspecten van de voorstelling. Het belangrijkste daarin is, zoals gezegd, een Kabuki-pastiche van Lodewijk de Boer, door vier acteurs en Paul Koek als de zanger in een Japanse vertaling van Kasumi Fujiwara gespeeld. Bij lezing achteraf van het Nederlandse origineel in het tekstboek dat men kan kopen, is die pastiche met haiku's en al best aardig. Maar voor de Japanslozen onder ons is het martiale geschreeuw na enkele minuten vooral een heel slechte film over de Tweede Wereldoorlog.

Daarna volgt een kyogen-stuk (een burlesk soort theater), ook al in het Japans. 'Het ware muziektheater gedraagt zich als muziek. Dienovereenkomstig bedoelt 'Der Fall/Depons' als muziek te werken en ervaren te worden', zo houdt Raaijmakers ons voor. Heel interessant allemaal, maar ik houd van ander muziektheater.

Wat me vooral in deze voorstelling stoort, is de ongein (Ton Hartsuiker als stuntelende verslaggever bij het concert van Boulez), de zouteloze humor: een play-back show voor een van de actrices, terwijl een diepe bas Oosterse meditatie-muziek zingt; of de geel geschminkte en belichte Japanse gezichten, het nabootsen van vogelgeluiden met Japanse keelklanken.

Ik vond het allemaal buitengewoon kinderachtig theater waar dikdoenerig een kleeflaag van 'experiment' en 'laboratoriumkunst' overheen wordt gelegd. Bewondering voor Dennis Rudge, die als zanger in het bunraku zich schor schreeuwt aan 'mi nitte', schreeuw uit als: 'mini-trut!!', en aan 'mo', schreeuw uit als: 'mmmhoeoeoehhoep!'.

4-8 (21.15 uur), 11-15 en 18-22 mei (21.30 uur), Haarlemmerweg 10 in Amsterdam.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden