Juul Franssen is in Tokio voorbereid op alle scenario's

Juul Franssen - hier op de Grand Prix in Den Haag vorig jaar - begint vandaag aan de WK in Bakoe, de hoofdstad van Azerbeidzjan. Beeld Getty Images Europe

De hartaanval van haar vader zette judoka Juul Franssen aan het denken. Wil ze het weten als er vlak voor de Spelen van Tokio iets gebeurt met haar familie?

Judoka Juul Franssen stapte dit seizoen voor het eerst de tatami op na een jaar afwezigheid. Een slepend conflict met de judobond, dat werd uitgevochten in de rechtszaal, hield haar van de vloer af. Ze dacht van de ellende af te zijn. Maar toen kreeg haar vader een hartaanval. Morgen komt ze in actie op de WK in Bakoe.

"Ik weet nog precies hoe laat ik het bericht van mijn moeder kreeg. Veertien over zeven 's ochtends. Ik was net twee minuten wakker. Mijn vader was al onderweg naar het ziekenhuis. Ik ben meteen naar beneden gereden."

Naar 'beneden', dat is voor Franssen het Noord-Limburgse dorp Reuver. Twee uur rijden vanaf Rotterdam, waar de 28-jarige judoka samenwoont met haar vriend Antoine. Die nacht kon haar vader de trap ineens niet meer op komen.

"Hij liep omhoog en kwam bijna niet meer boven. Toen dacht hij: ik moet het nog een keer proberen. Dus hij weer naar beneden. Weer op gelopen, ietsje sneller, om te kijken of hij erop kon rennen. Ik dacht: en dan ga je rennen?"

Hartaanval

Haar moeder lag aan de andere kant van het huis in bed. Ze sliep al. Haar vader viel uiteindelijk beneden op de bank in slaap. Toen hij wakker werd, riep hij zijn vrouw. Het was niet goed. Hij voelde zich benauwd, voelde druk op zijn borst. Daarna kwam de ambulance.

In het ziekenhuis blijkt het een hartaanval te zijn. Haar vader is er gelukkig op tijd bij. Artsen plaatsen een stent en daarmee is hij buiten levensgevaar.

Als Franssen haar vader in het ziekenhuisbed ziet liggen, herkent ze hem bijna niet. "Hij lag helemaal plat en had zijn bril niet op. Ik vond hem met zijn kale hoofd ineens een heel groot hoofd hebben. Toen ik dat voor het eerst zag, dacht ik 'oh my god'. Hij is altijd van het 'niet lullen maar poetsen. Niet miepen maar gewoon doorgaan'. Nu was die grote man ineens stil."

Toen de hoofdsteun omhoog ging, had hij alweer praatjes. "Toen dacht ik oja, daar is papa weer."

Test

De dag erna vertrekt Franssen naar Boedapest voor een toernooi. Ze overweegt om niet te gaan, maar heeft er vertrouwen in dat haar vader in goede handen is. Ze wil testen hoe ze op de tatami omgaat met deze plotselinge gebeurtenis in haar leven. "Stel dat dit vlak voor Tokio gebeurt. Stel dat vlak voor de Spelen iemand komt te overlijden. Wil ik dat dan weten? Ik ben er nog niet over uit. Als er iets gebeurt met Antoine (haar vriend, red.) dan merk ik dat toch wel. Als hij mij de avond van tevoren geen berichtje stuurt, weet ik dat er iets is. Als mijn ouders niet op de tribune zitten, weet ik ook dat er iets is. Dat zijn wel dilemma's die je de revue moet laten passeren. Ik wil alle scenario's doorspreken met mijn coach. Een half jaar voor Tokio maken we daar protocollen voor. We weten nu hoe ik op zoiets reageer."

In Boedapest merkt Franssen dat ze het niet kan opbrengen om zenuwachtig te zijn voor de wedstrijd. Ze mist het 'vuur' en presteert niet naar behoren. "Normaliter zou je zeggen: ontspanning is goed. Maar ik was gewoon te laat. Het vuur moet bij mij vanaf het begin aan zijn. Ik verloor daar in de golden score met straffen voor passiviteit. Ik was gewoon tam. Niet de Juul die normaal op de mat staat. Zo gek is dat niet: ik vond andere dingen belangrijker dan judo op dat moment."

"Je weet waardoor het komt, maar het brengt je wel aan het twijfelen. Je zit zes weken voor de WK. Dan denk je: 'shit, en nu?' Is dit mijn niveau nu? Het is een les. Je ziet hoe je reageert en wat erbij komt kijken op het moment dat zoiets gebeurt."

Stress

Franssen had dit seizoen wel meer momenten van stress gehad. In november vorig jaar stond ze voor het eerst na een jaar weer op de wedstrijdvloer. De judoka, die uitkomt in de klasse tot 63 kilogram, lag in de clinch met haar bond omdat ze niet fulltime op Papendal wilde trainen. De bond zette haar uit de selectie. De judoka startte een kort geding om die beslissing terug te draaien. Ze won, kwam met de bond tot een tussenoplossing en kon weer judoën. In Den Haag kon ze op de Grand Prix de stress die ze had opgekropt gebruiken op de tatami. Ze schreef meteen het toernooi op haar naam.

Slagerij

Een ziektegeval in haar familie doet duidelijk iets anders met haar. Het gaat nu goed met haar vader. Maar het geeft haar geen prettig gevoel dat hij meteen weer aan het werk ging. De slagerij van haar ouders is tijdens de bouwvak gesloten. Zijn hartaanval gebeurde in de laatste week voordat ze weer open zouden gaan. De winkel is maar één week langer dicht gebleven. "Het is een eenmanszaak. Als die niet open gaat, komt er geen brood op de plank. Ik heb een heel eigenwijze vader, dat zal ik wel van hem hebben. Ik wist dat er wat met hem was. Het werd ieder jaar erger. Meer gezeik, meer klachten. Maar hij wil niet naar de dokter. Soms klopte hij op zijn borst, ging hij even zitten en zei hij daarna dat het wel weer ging. Als ik er dan was zei ik: ga eens naar de dokter. Het advies is rust nemen, maar dat doet hij niet echt. Wie gaat dan de zaak doen?"

Lees ook:

De hal waar judoka Juul Franssen niet wil trainen

Met een centrale aanpak probeert de judobond de aansluiting met de wereldtop te behouden. Dat moet in 2024 olympisch goud opleveren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden