Opinie

Jureren kán een stuk gemakkelijker. Heus!

De gênante vertoning bij de prijsuitreiking van de Rotterdamse Cameretten zaterdag maakt eens te meer duidelijk hoe moeilijk jureren bij cabaretfestival is. Steevast wordt de verkeerde winnaar gekozen en het uitreiken zelf gaat bijna altijd enorm onhandig. Dat hoeft niet! Het kan makkelijker. Echt!

De trend is, als je de uitslagen van de afgelopen cabaret festivals achter elkaar zet, dat een stand-up comedian die eenmaal in de finale zit ook de juryprijs wint. Het Leids Cabaret Festival (LCF) 2002 bijvoorbeeld werd gewonnen door Javier Guzman, een stand-upper. In die finale zat ook de Vlaming Wim Helsen, hij won niets. Maar hij nam ruimschoots revanche met zijn eerste avondvullende theatervoorstelling 'Heden Soup'. Een gestileerde cabaretmonoloog over soep met een boodschap van gehaktletters voor een nog onbekende mevrouw. Door cabaretcritici de hemel in geschreven en terecht, want het is een prachtige voorstelling. Prachtig omdat Helsen durft. Omdat hij iets anders doet dan de anderen. En daar kan nooit genoeg van zijn als je het mij vraagt.

Een jaar later werd in Leiden wederom gekozen voor een snelle grappenmaker, namelijk Alex Agnew, boven het poëtische en muzikale talent van Dorine Wiersma. Goed, zij had haar avond niet zo op de finale, maar daar zou een jury -die immers ook de voorrondes ziet- doorheen kunnen kijken. Ze deden het niet.

Datzelfde jaar won Ronald Goedemondt Cameretten. Warmgedraaid bij de Comedytrain in Toomler had hij wel anderhalf uur materiaal aan grappen waar hij uit kon kiezen. Tegen zoveel verbaal geweld en spitsvondigheid konden de andere finalisten niet op, terwijl Ilse Warringa theatraal toch wel wat in haar mars had.

Het Leids Cabaret Festival 2004 kwam op naam te staan van Micha Wertheim, ook al afkomstig uit de Comedytrain-hoek. In die finale stond ook Jochen Otten, die een apart soort fysiek cabaret maakt. Hij staat in zijn onderbroek op het toneel en buit zijn lichamelijkheid vernuftig uit. Een andere vorm, één waarvan je benieuwd bent wat het uiteindelijk gaat worden. Hij werd tweede.

En nu is er bij Cameretten dus wéér een stand-up comedian die met het jurygoud naar huis mag: Anuar Aoulad Abdelkrim. Kijk, dat iemand slimme en snelle grappen maakt en komt vanuit de stand-up comedy, dat kun je hem niet kwalijk nemen. En het gaat mij ook niet om de kwaliteit. Javier Guzman heeft zich inmiddels bewezen, voor Ronald Goedmondt en Micha Wertheim zal het niet lang meer duren. Mijn punt is dat de juryprijs van een festival zou moeten gaan naar iemand die aanmoediging nodig heeft, een zetje in de goede richting. Dat een Wim Helsen te horen krijgt dat hij echt talent heeft, dat een Dorine Wiersma zal doorzetten, dat een Jochen Otten te horen krijgt dat hij op de goede weg zit. Want een stand-upper redt zich vaak wel. Dat genre is in het theater mateloos populair. En hij kan zó aanschuiven bij een radio- of tv-programma dat satire bedrijft ('Spijkers met Koppen', 'Dit was het nieuws', 'Kopspijkers', 'Koefnoen'). Maar juist die tegendraadse finalisten, die beetje rare types waarvan je vermoedt dat ze een pluim goed kunnen gebruiken, juist die zou een jury moeten stimuleren. Dan mag die stand-upper lekker naar huis met de publieksprijs.

Misschien dat er dan meteen een reglement kan worden opgesteld voor de prijsuitreiking zelf. We hebben nu echt alles al gehad: verveelde presentatoren, slappe uitgelopen gastoptredens, al dan niet dronken cabaretiers die de tijd moesten volkletsen of, zoals zaterdag, dat we ,,even iets voor onszelf'' moesten gaan doen. Jongens, zo moeilijk is het niet: kies iemand met artistiek lef, repeteer de uitreiking van tevoren en iedereen gaat tevreden naar huis. Afgesproken?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden