Julia Fischer laat Katsjatoerian te weinig knarsen

klassiek

Julia Fischer Katsjatoerian ***

De Armeense aarde. Onder alle noten die Aram Iljitsj Katsjatoerian aan het muziekpapier toevertrouwde, knarst wel wat van het zand waarop zijn ouders en grootouders liepen. Want hoewel zelf in Georgië geboren en in Moskou muzikaal volwassen geworden, zaten die Armeense wortels heel diep bij Katsjatoerian. Ook in het Vioolconcert, dat hij in 1940 componeerde voor de Sovjet-virtuoos David Oistrakh, moet dat duidelijk hoorbaar zijn.

Maar in de uitvoering die de Duitse violiste Julia Fischer donderdagavond in de Robeco SummerNights van het Amsterdamse Concertgebouw gaf, was dat knarsende zand vakkundig weggepolijst. Fischer is een fantastische violiste, puur technisch gezien. Virtuoos, helder van toon en met een mooie afwerking in de frasering. Degelijkheid ten top, maar aan dat woord kleeft niet voor niets iets negatiefs.

In de hoekdelen kwam Fischer een paar ons passie tekort om van haar uitvoering echt een bijzondere te maken. Ze maakte veel goed in het prachtig lyrisch opgezette middendeel, waar Fischers uitgesponnen lijnen mooi gedragen werden door het Radio-Sinfonieorchester Stuttgart des SWR onder leiding van Michael Sanderling.

Uiteindelijk ontbrak het Fischer aan pure kracht en bijtende klank. Vooral aan het begin van het derde deel klonk ze te intiem na de vulkaanuitbarsting in het orkest. En toen die heerlijk huppelende melodie dat zware en machtige contrapunt van de celli kreeg, was Fischer zelfs matenlang onhoorbaar.

Wie de diverse opnamen van David Oistrakh kent - hij maakte er verschillende onder leiding van Katsjatoerian zelf - kwam donderdagavond een beetje van een lauwe kermis thuis. De vergelijking met de legendarische violist is misschien niet helemaal eerlijk, maar je mag van een topvioliste als Fischer toch wel verwachten dat ze iets dieper achter de noten graaft, zeker als je weet dat het concert van Katsjatoerian haar lievelingsconcert is.

Op het hele programma was eigenlijk ook wel het nodige af te dingen. Wat hebben een ouverture van Beethoven en een symfonie van Tsjaikovski met Katsjatoerian van doen? Mooi klonk het allemaal wel, maar Sanderling verkeek zich iets te vaak op de gevaarlijk meegevende akoestiek in Amsterdam.

peter van der lint

foto Felix broede

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden