Juichen en afdwalen bij nieuw werk Dun

Klassiek

Koninklijk Concertgebouworkest AAA: China here, Tan Dun ****

Kunst of kitsch? Je vraagt het je steevast af bij de muziek van Tan Dun. Gelikte melodieën, ritmes waarbij je meewiebelt op je stoel, overzichtelijke tunes die moeiteloos onder een rolprent passen: typisch Dun. En verdraaid, al deze elementen heeft hij verwerkt in zijn kersverse contrabasconcert dat hij mede in opdracht van het Concertgebouworkest schreef voor de solobassist, Dominic Seldis.

Onder leiding van de componist beleefde 'Wolf Totem', naar de gelijknamige bestseller van Jiang Rong, deze week zijn wereldpremière aan de Van Baerlestraat. Seldis goochelde in het hoogste register, veegde soepeltjes over de snaren met als resultaat een onvervalst oosters 'weeoh', en liet zijn bas smachtend zingen in een Mongoolse volksmelodie.

Nu eens sfeervol en raak gecomponeerd, dan weer een schaamteloos goedkope klank: dit concert doet je het ene moment juichen om de schoonheid ervan, in het volgende is het moeilijk om bij de les te blijven. Kleine miscalculatie was dat Seldis geregeld kopje-onder ging in de orkestgolven. Hoe groot zijn instrument ook is, het geluid blijft delicaat.

Dan had de harp het makkelijker, met zijn van nature kernachtige toon. De soloharpiste van het orkest, Petra van der Heide, speelde een hoofdrol in de documentaire-symfonie 'Nu Shu' - een van de hoofdrollen, want Duns beeldmateriaal eiste een belangrijk deel van de aandacht op.

In 'Nu Shu: The secret songs of women' voor 13 microfilms, harp solo en orkest (2013) baseerde Dun zich op de eeuwenoude geheimtaal van Chinese vrouwen uit Hunan. Hij trok eropuit en filmde een ode aan de taal: moeder en dochter, rituelen en een nostalgische boottocht. Zijn muziek sluit hier fraai op aan: origineel en dicht bij Duns roots, perfect aangevoeld door het orkest.

Boven het podium hingen drie projectieschermen, een grote en twee wat kleinere. Zo'n vormgeving kan strakker, is de eerste gedachte. Maar wat bleek? Juist de eenvoud van de middelen benadrukte de basale emoties op het doek. Een lach en een traan, onderstreept door krachtige taal van de harp die virtuoos solistisch optrad, en soms ook bescheiden op de achtergrond bleef. Heeft hij je toch weer te pakken, Tan Dun.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden