Juf Kiet laat in het klein zien hoe het in het groot zou moeten

De Kinderen van Juf Kiet

Regie: Petra en Peter Lataster.

*****

Alles wat u hebt gehoord over 'De Kinderen van Juf Kiet' is waar. Het regisseursechtpaar Petra en Peter Lataster maakte een fantastische film in een Brabantse schoolklas. Zoals we het veertien jaar geleden hadden over 'Être et Avoir', de documentaire over het Franse plattelandsschooltje, zo raken we nu niet uitgepraat over juf Kiet en de vluchtelingenkinderen die op basisschool Het Palet in Hapert leren lezen en schrijven.

Eigenlijk is de film van de Latasters nog rijker dan zijn Franse voorganger, want behalve een portret van een inspirerende leraar, en een ontwapenende studie van de kindertijd, is het een volkomen origineel verhaal over het grote thema van deze tijd: de vluchtelingenstroom. Het wemelde afgelopen week op het documentairefestival Idfa van films over dit thema. Aangrijpende getuigenissen, in alle soorten en maten, maar er was er maar één die via de microcosmos van een schoolklasje zo veel positieve energie uitstraalde.

Om vluchtelingenkinderen in het dorp op den duur te laten aansluiten bij Nederlandse kinderen, richtte juf Kiet zelf een migrantenklasje op. De film duikt in de leefwereld van deze geweldige juf en laat zien hoe zij de kinderen - die bij binnenkomst nog geen woord Nederlands spreken - begeleidt en onderwijst. Kiet is liefdevol, geduldig en als het moet ook streng. Ze laat in het klein zien, hoe het in het groot zou moeten.

Integreren betekent vanaf dag één Nederlands leren. Het betekent ook dat meisjes en jongetjes naast elkaar zitten, dat er geen verschil is. Ruzie tolereert ze niet: "Je zegt sorry, en je geeft elkaar de hand." Kiets grote gave is om niet in problemen maar in oplossingen te denken. Het straalt af op de kleintjes.

Het is daarbij een geweldige vondst van de Latasters om de camera niet zo zeer op juf Kiet richten, maar op de kinderen die voor het eerst de klas binnenkomen en helemaal bij nul moeten beginnen. Drie Syrische kinderen worden in het bijzonder gevolgd: Haya, Jorj en de zesjarige Leanne die met hun ups en downs onverbiddelijk je hart stelen. Heel mooie kinderportretten zijn het, omdat de kinderen als volwaardige mensen worden neergezet: geestig, slim en lief maar ook kwetsbaar met al hun angsten en onzekerheden. Jorj is de clown van de klas, maar ook verdrietig, met een hoofd vol herinneringen aan de bombardementen in Syrië.

'De Kinderen van Juf Kiet' doet niet aan grote woorden of grote gebaren. De film slingert je terug naar je eigen kindertijd. De oorlog komt bijna terloops ter sprake, maar zit tegelijk in de kleinste poriën van deze meesterlijk geobserveerde film die met zijn nadruk op samen spelen en samen leren een voorbeeld stelt. Het is met gemak de beste Nederlandse film van het jaar.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden