INTERVIEW

Judy Blank: 'Ik had deze plaat niet in Nederland kunnen maken, dat was nep geweest'

Judy Blank: ‘Ik heb me door het conservatorium gesleept zonder dat ik noten heb leren lezen. Pas in het laatste jaar kreeg mijn pianodocent het door’.

Judy Blank toog naar New Orleans en Nashville om te leren dat het er niet om gaat hoeveel akkoorden je speelt, maar wat een liedje met je doet. 

Judy Blank is een kei in netwerken. Ze zegt het zelf met een aanstekelijke grijns. Die grijns is het halve werk, haar makkelijke babbel doet de rest. Het kwam de 23-jarige zangeres uit Aalst, Gelderland goed van pas in Nashville, Tennessee, waar ze in haar uppie naartoe trok. Voor de muziek.

Want, en dat is natuurlijk veel belangrijker dan dat netwerken, ze heeft ook nog eens een prachtstem. Die geweldig tot zijn recht komt op de tamelijk kale, maar o zo authentiek opgenomen countryliedjes van haar vandaag verschenen album ‘Morning Sun’. Opgenomen in Nashville, zoals dat hoort. De muziek verschilt enorm van haar debuutplaat uit 2014, dat vol stond met rijk gearrangeerde pianoliedjes die voor het gemak onder het label ‘jazzpop’ werden geschoven.

Alleen paste dat helemaal niet bij wie ze was. En toen dat album ook nog eens geen rimpeltje in de Nederlandse muziekwereld teweegbracht, trok ze naar de Verenigde Staten. Om zichzelf te vinden. Dat klinkt een beetje stom, maar het is wel hoe het is. 

Nederland leerde Judy Blank kennen in 2013, als finalist van het tv-programma ‘De Beste Singer-Songwriter van Nederland’. “Dat was een beetje uit de hand gelopen, want ik was absoluut geen singer-songwriter. Ik was een heel naïef meisje dat soms weleens wat deuntjes schreef achter de piano. Het leek me leuk om een keer een optreden te doen, alleen was ik me ervan bewust dat je dan wel een goeie demo nodig had. Dus mijn doel was die voorronde te halen – dan had ik namelijk een promofilmpje.”

Ondertussen volgde ze het conservatorium in Rotterdam, waar ze met gemengde gevoelens op terugkijkt. Een valse start, vindt ze nu: ze kreeg er vooral mee haar muziek ingewikkelder te maken dan nodig. “Ik was heel erg bezig met of iets dat ik schreef wel interessant genoeg was. Alleen: omdat ik een majeur-sus7 akkoord kon spelen, betekende dat niet meteen dat ik iets wist van jazz.”

Die liedjes van die debuutplaat noemt ze achteraf te ‘bedacht’ en ‘overgeanalyseerd’. “En die plaat deed ook niks. Volgens mij had niemand hier wat aan. Ik voelde me niet serieus genomen. Ik was het opgeven echt nabij, en liet de piano voor wat het was.

“In Amerika ben ik heel veel gitaar gaan spelen. Maar vooral heel veel muziek gaan luisteren. En daar kwam ik erachter dat het helemaal niet gaat om hoeveel verschillende akkoorden je speelt, maar wat een liedje met je doet.”

Diep geworteld

Dát leerde ze in New Orleans. De muziekstad had altijd al aan haar getrokken. Ze ging gewoon, als negentienjarige, alleen, haar moeder vond het verschrikkelijk. “De volksliedjes die kinderen al meekrijgen, de standards, de working songs, die zijn zo diep geworteld in de VS. En al mijn grote helden coveren die liedjes. Iedereen kent ze. Want al die liedjes hebben hooguit drie akkoorden. Ik herkende veel eerlijkheid in die liedjes.”

Intussen was alleen nét die eerste plaat opgenomen. En moest dat conservatorium nog worden afgemaakt. “Waar ik me trouwens helemaal doorheen heb gesleept zonder dat ik noten heb leren lezen. Pas in het laatste jaar kreeg mijn pianodocent het door.

“Als ik een stuk moest voorspelen zocht ik het eerst op op YouTube. En dan speelde ik het na. Ik had alleen één foutje gemaakt bij het uitzoeken ervan. Dus speelde ik het ook fout voor. Mijn docent merkte dat en vroeg me aan te wijzen welke noot ik verkeerd speelde. Ik maar turen naar die bladmuziek. Gokje: deze? Nee. Hij maar grijnzen, ‘jij leest niet, hè?’ Maar hij heeft het nooit verklapt.”

Toen dat achter de rug was, had ze eindelijk haar handen vrij om opnieuw naar de VS te gaan. De afgelopen twee jaar is ze zes keer in Nashville geweest. Om te luisteren, te leren, en zichzelf te verkopen. En daar bleek Judy Blank best goed in.

Ze begon met het aflopen van zogeheten open-mic-avonden. Ze ging andere cafés waar bandjesavonden werden georganiseerd aanschrijven, met een demo’tje erbij. Of ze op de poster mocht. En elke avond leerde ze nieuwe mensen kennen. Ze logeerde een tijdje bij een stel in huis waarvan de man een Grammy achter z’n naam bleek te hebben, en op een feestje raakte ze aan de praat met iemand die bleek te werken voor een grote radiozender in Nashville.

Niet toevallig natuurlijk, ze had gezien dat de vrouw een shirt van die radiozender aan had. “Ik kletsen met haar. Werd ik uitgenodigd voor een music meeting bij hen op kantoor. Ik had geen idee wat dat was.” Bleek dat labels daar hun nieuwe muziek kwamen pitchen. Zat Blank dus naast mensen van labels als Caroline en Universal haar liedje te pluggen. Met als resultaat dat ze gedraaid werd op een van de hipste countrystations van het land.

Het fascineert haar hoe gemakkelijk je in Amerika met mensen aan de praat raakt. “Ik zat bij een diner op het terras te werken, kwam daar Rayland Baxter aanlopen – echt een van mijn muzikale helden. Het begon te regenen, binnen waren alle tafels bezet, maar hij vroeg me bij hen te komen zitten.” Een paar dagen later zat ze met zijn band op de veranda liedjes van The Kinks te jammen. “Hoe cool is dat? Zoiets gebeurt gewoon niet, hier in Nederland.”

Blank komt op een goed moment met haar plaat. Het countrygenre maakt een opleving door, met nieuwe indie-country-artiesten als Kacey Musgraves, Courtney Marie Andrews en Sturgill Simpson. Nashville trekt ook in Nederland: in navolging van Ilse DeLange gingen ook Waylon en Guus Meeuwis Judy Blank al voor met het opnemen van een album in de muziekstad. Succesvolle festivals als Tuckerville en Once in a Blue Moon bewijzen dat er genoeg vraag is naar dergelijke rootsmuziek.

In het bloed

Maar had ze zo’n mooi liedje als het groovende ‘Mary Jane’, het ingetogen ‘Lay Me Down’ of het melancholieke ‘1995’ echt niet gewoon in een Hollandse studio kunnen opnemen? Met dezelfde apparatuur, dezelfde instrumenten? “Nee. Vooral niet om de muzikanten. Het zit hun daar in het bloed. Gitarist Ethan Ballinger, die meespeelt op mijn album, was drie jaar oud toen hij zijn eerste mandoline kreeg. Het is een van de meest begenadigde gitaristen die ik ooit heb ontmoet. Hij heeft een mastergraad in de mandoline.

Ten tweede: in de VS zijn zoveel studio’s, zoveel muzikanten, dat iedereen keihard moet vechten voor z’n plekje. Ze moeten allemaal echt de beste zijn. Dus elke muzikant die op mijn plaat heeft gespeeld, was alleen al blij met de kans zich te laten horen.

“Hier in Nederland heb je al honderd jaar dezelfde kern van sessiemuzikanten. Die worden telkens weer gevraagd. Ik hou van die mensen en ze zijn inderdaad heel goed in wat ze doen, maar het zijn wel altijd dezelfden en die zullen ook altijd die status behouden. In de VS is dat niet zo. Dat zorgt dat de muzikanten daar continu de drang voelen om de beste versie van zichzelf te laten horen. Met zo’n mentaliteit is het heel fijn werken. 

“Nashville is het Disneyland voor muzikanten. Iedereen is de hele tijd bezig om iets te maken en het is mega-motiverend om daaraan mee te doen. Ik had deze plaat niet in Nederland kunnen maken. Dat was nep geweest.”

Judy Blank – Morning Sun is nu uit bij V2.

Lees ook:

Frank Boeijen over liefde in cynische tijden

Op zijn nieuwe album 'Palermo' bezingt Frank Boeijen de liefde in al haar verschijningsvormen. 'Ik ben een heteroseksuele man die vrouwen mooi vindt. Maar je partner, dat is je partner in crime.'

Guus Meeuwis: Na al die jaren leer ik eindelijk praten

Op zijn nieuwe album ‘Geluk’ bezingt Guus Meeuwis (46) na alle goede tijden ook eens de slechte. Hij ging door een zwarte periode. 'Er zit nog lang geen hatsekidee in', zegt hij, ‘maar ik doe het weer’.

Natalie Prass schrapte haar cd met liefdesliedjes toen Trump werd verkozen en maakte iets nieuws

De eerste dagen nadat ze haar nieuwe album had afgerond, kon Natalie Prass alleen maar huilen. Niet door haar relatie die op de klippen was gelopen. Nee, de oorzaak van haar depressie was zojuist verkozen tot nieuwe bewoner van het Witte Huis.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden