Judotop toont eerste tekenen van herstel

DEN BOSCH - Post-olympische depressies vervagen, wonden helen. Met de Europese kampioenschappen in Oostende van begin volgende maand in het vizier, richt de Nederlandse judotop zich zuchtend en krakend op.

Slechts Angelique Seriese en Danny Ebbers zijn voorlopig niet gevechtsklaar. Nadat ze als favoriete voor olympisch goud in de eerste ronde werd uitgeschakeld, volgden voor Seriese maanden van moedeloosheid. En toen de zwaargewicht die te boven was, moest de knie van haar standbeen onder het mes teneinde enige onregelmatigheden weg te slijpen.

Vanaf de zijlijn bij de open NK in Den Bosch bromde ze te hopen in mei de trainingsmat weer op te kunnen om op tijd rijp te zijn voor de WK in oktober. Voor Ebbers is de onzekerheid groter daar hij nog onder het mes moet aan het voor judoka's zo kwetsbare kniegewricht.

Wat titeltoernooien betreft volgt op Atlanta een druk jaar. Zij die verstandig zijn nemen na een zwaar seizoen de tijd om lichamelijk te herstellen en de mentale veerkracht terug te krijgen. Met de moordende concurrentie -elk land mag per categorie slechts één judoka naar internationele kampioenschappen afvaardigen- lijkt daarvoor echter nauwelijks tijd. Elk toernooi staat in verband met het volgende, wie er een jaar tussenuit knijpt kan -ongeacht reputatie- vanaf de bodem opnieuw beginnen.

Dat heeft Maarten Arens tot zijn schande in de klasse -86 kilogram moeten ondervinden. Deze pupil van Cor van der Geest was na het veroveren van de Europese titel in 1995 nog de gevierde man om vervolgens zonder pardon te worden weggevaagd door het grote talent Mark Huizinga. Gistermiddag stonden de Europese kampioenen van '95 en '96 tegen elkaar op de tatami, met voor Arens de pijnlijke wetenschap dat Huizinga een beschermde status heeft voor het titeltoernooi in Oostende. Dat Arens zijn tegenstander met een enorme dreun op hoofd en rug wierp was slechts een kwestie van prestige.

Arens won er overigens slechts brons mee, nadat hij in de halve finales had verloren van de Brit Birch. Huizinga kwam terug via de herkansing na in een eerder stadium al te zijn gesneuveld tegen de sterke Braziliaan Zanol, die uiteindelijk het toernooi ook won. Zelfs Van der Geest, die er gewoonlijk niet voor terugdeinst om bommen en granaten rond de mat tot ontploffing te brengen, had alle begrip voor de EK-afvaardiging van Huizinga. “Als je Europees kampioen bent en derde van de Spelen, hoor je beschermd te worden”, aldus de berustende kapitein Haddock van het Haarlemse Kenamju. “Alleen heb ik die opstelling destijds bij Arens gemist.”

Geloof

Veel geloof aan reputaties hecht Van der Geest ook niet. “We dachten met Huizinga al de nieuwe olympisch kampioen in huis te hebben. Je ziet dat ook hij op zijn rug kan gaan.” Die gevolgtrekking was niet helemaal fair, daar Huizinga evenals zijn clubgenote Seriese nog herstellende is van een knie-operatie. Waarbij met name de angst voor volledige belasting van de knie hem nog parten speelt.

Het gewricht irriteert enigszins en is nog niet geheel buigbaar, waardoor de Vlaardinger niet vrijuit kan judoën. Zover verwacht hij tijdens de EK ook nog niet te zijn, maar deelnemen acht hij zinvol met het oog op de mondiale titelstrijd waar hij hoge ogen hoopt te gooien.

Bij de mannen was eigenlijk slechts de zilveren medaille voor Martijn van Oostrum (-60 kilogram) een verrassing. Verder viel de oogst met bronzen plakken voor Arens en Poels (-86), Steringa (-78) en Sonnemans (-95) tegen. Het verleidde nieuwbakken bondscoach Louis Wijdenbosch in elk geval tot de uitspraak dat er voor Oostende nog een en ander valt bij te schaven.

Wat dat betreft kan Marjolein van Unen de nabije toekomst bij de vrouwen met meer vertrouwen tegemoet zien. Karin Kienhuis (-72) en Claudia Zwiers (-66) domineerden hun categorie. Daarnaast waren er tweede plaatsen voor Edith Bosch (-66) en de toch weer -zij het wat halfslachtig- teruggekeerde Jessica Gal (-56) en viel Francoise Harteveld (+72) en Nancy van Stokkum (-61) brons ten deel. Met name Zwiers ontpopte zich met drie zeges op internationale A-toernooien de afgelopen maanden tot een geheide kandidaat voor de Europese titel die ze vorig jaar in Den Haag bij verrassing won.

Voor Zwiers is het groeiproces tot vaste waarde in de top duidelijk voelbaar. Vier jaar geleden werd ze derde op de EK en keek ze tegen iedereen op. Nu ervaart ze hoe die situatie in haar voordeel is gekeerd. “Nu kijk ik voor de partij mijn tegenstandsters aan en zie de angst in hun ogen. Ze vrezen me en daardoor ben ik ze een slag voor. Je groeit mentaal door al die toernooien. Maar met de successen moet je er ook steeds harder voor vechten. De druk wordt groter, omdat de mensen iets bijzonders van je verwachten.”

Zoals vrijwel alle olympische afgevaardigden werd ook Zwiers na Atlanta door “lamlendigheid” getroffen. Maar zij die in de VS succesvol waren, bleken de dip wat makkelijker te verwerken dan de verliezers. Zoals Kienhuis, die zich na haar falen in een gat voelde vallen en de problematiek gisteren passend verwoordde: “De Spelen vormen zó'n groot doel, erna is er heel lang niets.” Aanvankelijk besloot ze haar studie bewegingswetenschappen alle ruimte te geven, waarna de twijfels begonnen te knagen. “Dan vraag je je na een vijfde plaats toch af: lukt het wel weer als ik voluit train?”

De huidige opleving bekroonde ze met misschien wel de grootste triomf uit haar carrière: zaterdag ging de onverslaanbaar geachte olympische kampioene Ulla Werbrouck eraan in de finale. Zes keer had Kienhuis voor de Belgische moeten buigen, “maar ik wist dat dit eraan zat te komen. In de Bundesliga werd ons laatste duel onbeslist gegeven, maar voor mijn gevoel had ik toen gewonnen. Dat ik het vandaag ècht heb gedaan is alleen maar goed voor de EK.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden