Judoka Van Oostrum kan handreiking op EK niet verzilveren

OOSTENDE - Zowaar, niets ontplofte toen Wim Visser op de openingsdag van de EK judo langs de mat plaatsnam om zijn pupil Martijn van Oostrum te coachen. Dat was hem verboden door het bestuur van de judobond, maar toen de verstoten oud-bondscoach als geaccrediteerde van het Tsjechische team nabij de tatami stond, maakte zijn opvolger Louis Wijdenbosch met een uitnodigend gebaar plaats.

Wijdenbosch vatte de kwestie op zoals hij was: een klucht, waarvan een judoka niet de dupe mag worden. Waar Visser de situatie mede aangreep om te provoceren, om zijn gram te halen nadat hij zich door de JBN levend begraven voelde. “Er moet een beetje leven in de brouwerij zijn”, stelde hij vast. “Stilstaand water gaat alleen maar stinken.”

Van helder water is bij de judobond geen sprake. Zelfs nu zowel op bestuurlijk niveau als binnen het trainerscorps alle bloed is vernieuwd, is de beerput gebleven. Het zijn slechts anderen die er in roeren, of oude bekenden met nieuwe petten. Wijdenbosch spreekt van een toekomst zonder ruzie. Daarom loste hij het eerste probleem dat boven zijn EK-debuut als bondscoach hing diplomatiek op. Visser was door het bestuur te verstaan gegeven dat hij niet ongestraft zonder overleg een trainingskamp van de bond kan negeren. Dat vond Wijdenbosch als signaal voldoende. Toen Visser eenmaal met een Tsjechische badge ter plekke was verschenen, wilde Wijdenbosch hem het werk niet beletten. “Daar staat de stoel, ga zitten”, zo had hij Visser uitgenodigd. “Waarom moeten we ingewikkeld gaan doen?”

Hoe zijn bestuur de provocatie van Visser zal beoordelen, daarover wilde de bondscoach zich niet druk maken op het moment dat de onervaren Van Oostrum de mat op moest. En Visser al helemaal niet, die gaf voorzitter Letterie zelfs cynisch enige voorzetten. “De wegen van het bestuur zijn mij sinds december ondoorgrondelijk. Mogelijk volgt de doodstraf. Letterie heeft alle systemen bestudeerd waar de doodstraf nog wordt gegeven. Misschien voert hij die wel bij het judo in. Of misschien wil hij met een leger Tsjechië binnenvallen.”

Naar de letter is Wijdenbosch geen bondscoach, maar bondstrainer. In het nieuwe topsportbeleid van de JBN krijgen de clubcoaches alle vrijheid hun eigen mensen op de titeltoernooien te begeleiden. Maar of die vrijheid er in de aanloop naar die evenementen ook zal zijn, is de vraag. Een bevestigend antwoord lijkt logisch, in een individuele sport als judo. In veel gevallen hebben de topjudoka's bij hun club meer te verwachten dan van de bond. Zo wil Visser voor de WK een trainingskamp in Japan beleggen, een luxe die Wijdenbosch zich niet kan permitteren. “Ik wil van alle trainers weten wat ze willen, liefst tot en met Sydney 2000. Op basis daarvan kan ik een beleid opstellen en dan zien we wel wat het bestuur daarmee doet.”

De in de kiem gesmoorde oorlog van gisteren bracht Wijdenbosch en Visser in elk geval nader tot elkander, althans volgens eerstgenoemde. “Het eerste gesprek dat ik in maart met hem had, of beter gezegd onderging, was een monoloog. Vandaag was sprake van een dialoog waarin we elkaars standpunten respecteerden. De volgende stap moet een goede, zakelijke samenwerking zijn.”

Sportief wierp de eerste handreiking geen vruchten af. Vlak voor de ogen van Visser boog Van Oostrum voor de nummer twee van de Olympische Spelen Giro Giovinazzo, al was het op het randje. Waarna de full-time laboratorium-student in de herkansing werd gevloerd door de Duitser Melek. Daarmee was Van Oostrum de enige Nederlandse man die er op de openingsdag uitvloog. Mark Huizinga deed als regerend Europees kampioen zijn werk gedegen door met twee snelle winstpartijen de halve finales te halen.

In die voorlaatste schifting van zaterdag komen ook Ben Sonnemans en Dennis van der Geest in actie. Met name Van der Geest maakte indruk door de voormalig olympisch kampioen Khakhaleichvili binnen een minuut op de rug te werpen. Deze Georgiër meldde zich in Atlanta te laat bij de weging en was dus voor aanvang van het toernooi onttroond. In Oostende wekte hij gisteren de indruk zich niet meer door een weegschaal te willen laten foppen. Met een zichtbare buik is zijn plaats in de +95 kilogram-klasse al op het oog gegarandeerd. Ben Sonnemans stond dusdanig onbevangen op de mat, dat hij binnen tweeënhalve minuut zowel de Italiaan Guido als de 'nieuwe' Rus Barkalaev met een vol punt elimineerde. “Het gaat goed”, riep zijn coach Cor van der Geest. “Maar we hebben nog niets.”

Deze profetie werd bewaarheid toen Europees kampioene Claudia Zwiers van haar sokkel viel en ook Karin Kienhuis het zilver van vorig jaar kon inleveren. Hen rest via de herkansing slechts zicht op brons. Beiden werden geworpen. Zwiers tijdens een verstoring van haar concentratie; Kienhuis nadat ze in een alles-of-niets-poging een geringe achterstand wilde wegwerken. Bij de vrouwen behield zodoende slechts Europees jeugdkampioene Cindy Sneevliet uitzicht op de finale. De Rotterdamse won haar eerste partij op beslissing, waarna ze de Belgische Olivier na 28 seconden met een overname in de armklem legde.

Karin Kienhuis had op de open-Nederlandse olympisch kampioene Werbrouck geworpen en dacht dat ze iedereen aan kon. “Maar iedereen kan ook op z'n rug gaan.” Dat vele favorieten gisteren haar voorbeeld volgden, was nauwelijks een troost. Zwiers wist nauwelijks nog hoe een judomat aan haar rug voelde. De laatste maal was in Atlanta, toen ze door een Koreaanse op de rug werd gelegd, maar via de herkansing verrassend brons won. Dit jaar maakte ze indruk door drie A-toernooien op rij te winnen, maar de rekening daarvan werd haar in Oostende gepresenteerd. Niet alleen klaagde de 23-jarige judoka over een pijnlijke knie - door een ontstoken slijmbeurs - maar vooral over vermoeidheid. “Ik heb twee jaar lang getraind voor de Spelen en ben nu aan rust toe. Die moet ik na dit toernooi nemen want over vijf maanden volgt de WK.” Die uitspraak wijst op een onverstandige planning, waarvan ze zich nu eigenlijk pas bewust wordt. “Ik kan niet stil zitten. En niemand heeft me er echt op gewezen om rust te nemen”, verklaart de pupil van Cor van der Geest. Waarbij het de vraag is of ze zich inactiviteit dwingend laat voorschrijven. “Je bent bang dat je je vorm kwijt raakt. Durven rusten, dat is voor veel sporters een groot probleem.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden