Judo / De survivaltocht van Gravenstijn eindigt met brons

ATHENE - Het leven van Deborah Gravenstijn is één grote survivaltocht. Ontelbare malen werd zij geconfronteerd met tegenslagen, maar de op Tholen geboren judoka knokte zich er altijd weer overheen. De haar kenmerkende wilskracht leverde Gravenstijn in Athene olympisch brons in de klasse tot 57 kilo op.

Vijf dagen voor haar dertigste verjaardag zette Gravenstijn de kroon op een bewogen carrière. In de Ano Liossia-hal won zij voor het eerst een prijs op een groot titeltoernooi. De emotionele sportvrouw droeg de bronzen medaille op aan haar moeder, die een chemokuur ondergaat om borstkanker te onderdrukken. ,,Ik hoop dat zij net zo zal vechten als ik heb gedaan.''

Gravenstijn zag het brons als een beloning voor tien jaar lang knokken. ,,Ik heb het niet cadeau gekregen'', zei ze met gevoel voor understatement.

Blessures volgden elkaar in rap tempo op, bijna al haar gewrichten zijn van binnen en buiten onderzocht en bestudeerd. En niet te vergeten al die jaren dat ze sober als een non moest leven om haar gewicht onder de 52 kilo te houden. Want in 'haar' klasse, tot 57 kilo, moest ze opboksen tegen Jessica Gal.

Al die ontberingen deden er gisteren niet meer toe. Als vierde Nederlandse vrouw kreeg Gravenstijn een olympische bronzen medaille omgehangen. Ze stapte per ongeluk als eerste op het podium waar ze door judolegende en huidig IOC-lid Anton Geesink werd omhelsd. Irene de Kok (Barcelona), Claudia Zwiers en Jenny Gal (allebei in Atlanta) wonnen eerder judobrons. Angelique Seriese won weliswaar goud in Seoul (1988), maar in Zuid-Korea gold vrouwenjudo nog als een demonstratiesport.

Gravenstijn kende een slechte voorbereiding op haar tweede olympisch toernooi. Tijdens een trainingskamp in Japan liep de toch al zo blessuregevoelige judoka een kwetsuur op aan haar elleboog. Zij liet de Europese titelstrijd schieten en stond nog maar twee keer op de tatami, op een toernooi in Duitsland. ,,Pas op de laatste training hier in Athene ontdekte ik een stijgende lijn en kreeg ik het gevoel dat ik er echt helemaal klaar voor was'', zei Gravenstijn.

Ondanks alle teleurstellingen kende de in Rotterdam woonachtige Gravenstijn geen twijfels in haar jacht op olympische roem. ,,Als ik er echt moet staan, twijfel ik nooit'', aldus de judoka, die als fysiotherapeut werkzaam is op de luchtbasis Gilze-Rijen.

Ook het gebrek aan wedstrijden deerde haar niet. ,,Dit was misschien wel beter zo. Ik kan op trainingen heel doelgericht naar iets toewerken.''

Ze kwam van ver, maar zo is het eigenlijk altijd met haar. ,,Het past in haar patroon'', bevestigde Marjolein van Unen, de vrouwenbondscoach die bijna net zo ge emotioneerd was als Gravenstijn zelf. ,,Tien jaar lang heeft zij op deze manier gevochten. Maar als het in haar kop goed zit, is het ook goed. Haar ogen straalden zoveel uit, dan weet je dat het goed komt.''

Na de nederlaag tegen Bönisch, die later de olympische titel pakte, koelde Gravenstijn haar woede op een aantal vuilnisbakken en containers in de sporthal. Ze kon het niet verkroppen dat ze zich had laten verrassen door de Duitse van wie ze eerder dit jaar in Tallinn nog eenvoudig had gewonnen. Na een donderspeech van Van Unen en haar clubtrainer Jan de Rooij ('Ik werd echt in elkaar geslagen') herpakte Gravenstijn zich. In de strijd om brons smakte ze de Française Harel tegen de grond. Na een korte vreugdedans viel ze in de armen van Van Unen.

Van Unen en Gravenstijn koesteren een speciale band die ontstond in de aanloop naar de Spelen van 2000 in Sydney. Gravenstijn kwam toen nog uit in de klasse tot 52 kilo om de concurrentie met Jessica Gal (tot 57) te ontlopen. De judoka voerde constant een -soms onverantwoord- gevecht met de weegschaal. Die volharding en wilskracht bekoorde Van Unen.

De missie in Sydney slaagde niet. Gravenstijn werd vijfde, maar de teleurstelling ging hand in hand met een gevoel van opluchting. Door de lonkende overstap naar de categorie tot 57 kilo -Gal stopte na Sydney- was zij eindelijk verlost van het bijna moordende eetregime. ,,Morgen zit ik met een BigMac op de tribune'', zei Gravenstijn na haar verloren partij om brons in Sydney. Gisteren was er champagne voor de judoka die volgend jaar in Rotterdam de beste van Europa wil worden. Het liefst zonder tegenslag vooraf.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden