Judas blijft historisch enigma

THEATER

Theatergroep Suburbia Judas ***

Zijn grootste pijn ligt misschien wel bij zijn naam. De naam die hij ooit kreeg als trotse afstammeling van een groot volk, is nu verworden tot een scheldwoord. Zeg nou zelf: u zou toch ook niet met hem van naam willen ruilen?

Het landschapskunstwerk de Groene Kathedraal, een populierenbos aangeplant volgens de contouren van de kathedraal van Rheims, midden in de koolvelden net buiten Almere, speelt Theatergroep Suburbia de voorstelling 'Judas'. Een bevreemdende locatie, tussen de geurige kool en naast een drukke weg. Maar het werkt: in de windstille schemering worden de rijzige bomen mooi belicht door theaterlampen, als pilaren die naar de hemel wijzen. Er staan wat rijen oude kerkbanken met zicht op een vrij klein en heel steil, glimmend zwart speelvloertje. Hier speelt Justus van Dillen de rol van Judas. Niet een Judas die gerechtigheid zoekt, maar een man die zijn verhaal vol afwegingen en twijfels met de wereld wil delen.

Lot Vekemans schreef deze monoloog in 2006, waarna hij vooral vaak in Duitsland werd uitgevoerd. Dat hij nu dus weer te zien is, is op zich een blijde gebeurtenis. Judas is namelijk een ongelooflijk intrigerende tekst. Hoe vertel je jouw kant van het verhaal (het verhaal van de 'schuldige'), zonder je te verdedigen of te excuseren? Judas weet namelijk eigenlijk niet of hij schuldig is aan de dood van Jezus. Was Hij zonder zijn verraad in leven gebleven? En, cruciaal: hadden wij dat gewild? Judas geeft inzicht in zijn beweegredenen: zijn wens om met Jezus in opstand tegen de Romeinen te komen. Hoe de twijfel het overnam van geloof en hem aanzette tot handelen. Op de vraag of hij berouw heeft, zegt hij: "Ik was zijn vriend en hij de mijne."

Justus van Dillen speelt een Judas met een hoog stressniveau. Als iemand die brandt om zijn verhaal te vertellen en het tegelijkertijd bijna te spannend vindt. Opgefokt maar zorgvuldig pratend, richt hij zich direct tot het publiek. Van Dillen is een vaardig en intelligent acteur die een goede tekstbeheersing en mooie (zang)stem heeft. Maar in deze voorstelling zijn er veel te weinig momenten van ontspanning, ruimte, adem en, daaruit voortvloeiend, kwetsbaarheid. De mooiste momenten zijn als hij met gestrekte benen op de schuine speelvloer zit en zijn blote voetzolen toont. Maar die momenten zijn te kort om echt met hem mee te kunnen gaan voelen. Judas blijft in deze voorstelling toch een historisch enigma.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden