Joyce DiDonato verrast, ontroert en betovert

Klassiek

Joyce DiDonato

In War & Peace

*****

Help, de superlatieven zijn op. Na de vorige concerten van Joyce DiDonato in Amsterdam zijn de voorraadlaatjes met sterren en brava's compleet geplunderd. Wat valt daar na haar glorieuze recital van afgelopen zaterdag nu in 's hemelsnaam nog aan toe te voegen? Misschien dan eerst maar beginnen met wat negatievers? Dat haar stem in de hoogste regionen wat flakkerde? Of dat de 'enscenering' van haar 'Oorlog en Vrede'-programma niet altijd even duidelijk of overtuigend was?

Zo, waarvan akte. En verder? De Amerikaanse mezzosopraan verraste, ontroerde, betoverde en liet niemand in het goed gevulde Concertgebouw onberoerd. Mede omdat DiDonato haar publiek nu zelfs rechtstreeks vroeg om die participatie en betrokkenheid. Middels een kaart die bij binnenkomst werd uitgereikt, vroeg de zangeres haar toehoorders hoe zij vrede vinden te midden van alle chaos in de wereld. Veel concertbezoekers vulden de kaart in en deponeerden hem bij de uitgang in een van de boxen. Mooi.

Hieruit blijkt al dat dit een ander recital was dan gebruikelijk. DiDonato was vorig jaar bezig een programma samen te stellen met vergeten barokaria's toen de aanslagen in Parijs plaatsvonden. Ze wilde via de kunst, haar kunst, iets doen en gooide haar programma om. Omdat de wereld van de kunst een spiegel is, zei ze in haar mooie toespraak na afloop. "Purcell en Händel kennen onze harten al zovele jaren, zijn al zo lang onze spiegel." Daarna zong ze de enig mogelijke toegift: Richard Strauss' simpele, ontroerende 'Morgen'. Want altijd zal de zon weer opkomen, wat er ook gebeurt, klonk het, begeleid door een barokorkest en een pingelende luit. Wat prachtig.

DiDonato toert met dit programma dit seizoen de wereld over. Na Brussel was Amsterdam de tweede etappeplaats. Een Oorlog-gedeelte vóór de pauze, een Vrede-gedeelte erna met muziek van Händel, Purcell, Leo en Jommelli. En met behulp van een verduisterde zaal, videoprojecties, kostuums en een danser. En het fel spelende ensemble Il Pomo d'Oro onder leiding van Maxim Emelyanychev.

DiDonato zat al in de donkere zaal bij binnenkomst, er klonk een onheilspellende soundscape, er hing mist. Toen het geroezemoes verstomde, barstte ze los in Händels 'Scenes of horror' uit 'Jephtha'. Ze greep daarmee iedereen meteen bij de kladden met spatzuivere en loeiende uithalen. Er zaten schitterende overgangen in het programma - van de operabron van De Cavalieri via een mooie chaconne van Purcell naar diens 'When I am laid in earth' bijvoorbeeld. Of via een instrumentaal bewerkt madrigaal van Gesualdo naar 'Lascia ch'io pianga' uit Händels 'Rinaldo' en naar zijn vogeltjesaria uit diezelfde opera.

Van superlatief naar superlatief zeg maar.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden