Jos Staatsen en Jan Timmer tonen zich ook nog eens slechte verliezers

AMSTERDAM - Toen het einde van Sport 7 daar was, blies Jan Timmer zijn waarheid en toekomstbeeld nog maar eens als de stellige waarheid de huiskamers in: “We gaan onherroepelijk naar een tijdperk waarin de kijker meer zal moeten betalen voor voetbal op de televisie.”

Oh ja? Van wie moet dat dan wel? Van Philips, dat al die miljoenen decoders wil verkopen? Van de ING Bank, die van dit proces eveneens de revenuen wil plukken? Van de pretfabriek Endemol die via de eeuwige één-twee combinatie met De Telegraaf sport in het algemeen en voetbal in het bijzonder op het podium van het platte amusement wil slepen? Van KPN en enkele kabelboeren, die hun greep op elektronisch Nederland willen verstevigen? Van het gisteren definitief afgetreden sectiebestuur betaald voetbal, dat zoveel pleitbezorgers voor dit verbond der top-managers leverde?

Met zo veel zakelijke zwaargewichten bij elkaar kon het bijna niet mis gaan met Sport 7. Toch ging het mis, want in de huiskamers werd gestemd met de afstandsbediening. Nederland steigerde toen het meteen door had dat het monsterverbond ordinair uit was op een opgedrongen vorm van betaaltelevisie. Voetballiefhebber of geen voetballiefhebber, iedereen zou voortaan moeten betalen voor het voetbal. En toen dat duidelijk was, bleek niemand behoefte te hebben aan meer dan een uurtje voetbal-samenvattingen in het weekeinde. Alle spelletjes, alle praatjes zonder inhoud, alle flauwekul, alle oninteressante voetbalwedstrijden zonder eind, alle herhalingen van die oniteressante voetbalwedstrijden zonder eind - dat alles bleek niet te zijn besteed aan dit land. En zeker niet tegen opgedrongen betaling. Pay-per-view, daar kunnen de kijkers met een niet te stillen voetbalhonger altijd zelf nog voor kiezen. Maar wie dachten Philips, ING, Nuon, KPN, Endemol, De Telegraaf en de KNVB wel wie ze waren, toen zij nota bene zonder gerichte marketing meenden heel het land betaaltelevisie door de strot te kunnen duwen? En ook nog eens doof bleven voor de kritiek van met name Feyenoord, dat er in 1995 al op wees duidelijkheid te willen hebben over de vraag van wie die voetbalrechten nu eigenlijk zijn.

Het massieve streepjespak van Jan Timmer dreigde zondagavond af en toe te scheuren bij de boosheid van de voormalige Philips-zeis, die in Eindhoven van zijn opvolger Cor Boonstra zo opvallend weinig steun voor Sport 7 kreeg. Bij die boosheid leek Jan Timmer ineens heel veel op Jos Staatsen, de crisismanager van professie die er zelf zo nadrukkelijk om heeft gevraagd als de nationale kop van Jut door het leven te gaan. Timmer en Staatsen, ze zijn slechte verliezers. Hun Sport 7 was vanaf de eerste dag gedoemd te mislukken, alle top-bedrijven als aandeelhouders ten spijt. Wie de markt niet goed verkent, wie zich er niet eerst van verzekert de kabelboeren als financiële basis van een avontuur ter waarde van ruim één miljard gulden veilig te stellen, wie bovenal handelt op basis van opportunisme, de koopmansgeest à la Willem van Kooten en de te grote mond van het Endemol-fenomeen Ruud Hendriks -wie dat allemaal zo onthutsend amateuristisch regelt, vraagt om een dodelijke correctie via de afstandsbediening. Die weet zich dezer dagen over de gehele media-breedte (afgezien van partij De Telegraaf) geconfronteerd met de afrekening. Die krijgt in de persoon van Jan Timmer zelfs enige kritische vragen van Sport 7-anchorman Koos Postema in diens laatste vraaggesprek voor de zieltogende zender. Postema verweet ineens ook Timmer en de zijnen het één en ander. Waarop Timmer in zijn mixture van bijna aandoenlijke hulpeloosheid en niet te evenaren arrogantie de schuld neer legde bij alles en iedereen, behalve bij zich zelf. Jan Timmer, met zijn nog maar eens uitgesproken eindeloze liefde voor de marktwetten in een land als Amerika, vond dat in dit land te veel 'op de man' werd gespeeld. Jammer dat Postema niet de tegenwoordigheid van geest had te reageren met de tegenwerping: “Beste president-commissaris, weet u wat spelen op de man is? Steeds maar weer massaal mensen ontslaan!”

Jan Timmer heeft na het debacle van Sport 7 ook nog iets over zich zelf laten zien. Hij permitteerde zich de opmerking dat het betaald voetbal niet in het openbaar, in aanwezigheid van die alleen maar lastige media zou moeten vergaderen. Mensen van het slag Timmer houden niet van enige controle en al helemaal niet van medialuizen in hun pels. Die mensen willen vanuit hun ivoren toren regeren, want die mensen weten wat goed is voor andere mensen. Die mensen praten niet met anderen, die mensen spreken anderen toe. Met zijn verbale uitvallen naar Feyenoord en Ajax demonstreerde Jos Staatsen in de laatste dagen van zijn al met al nogal roemloze KNVB-tijd ook meer en meer die houding. Alles wat fout kon gaan, ging fout met Sport 7. En daar was Jos Staatsen met zijn bestuur geheel en al verantwoordelijk voor. Zijn bestuur verdiende al niet de schoonheidsprijs voor de manier waarop de beslissing inzake de komst van Sport 7 werd doorgedreven. Er waren enkele voetbalclubs die klaagden over het gebrek aan informatie. Andere clubs stelden vast dat zij bij de stemming over Sport 7 alleen maar het hokje ja rood mochten maken. “Want stemt u nee , dan krijgt u een geweldige claim aan uw broek”, aldus Staatsen, die hierna door Jorien van den Herik het etiket anti-democraat werd opgeplakt. Overigens: Van den Herik is als alleenheerser bij Feyenoord zelf ook niet direct het voorbeeld van de ware democraat.

Toen Sport 7 de nederlaag definitief te pakken had en Jos Staatsen de grote verliezer was, kreeg hij ineens iets van een bijzonder slechte verliezer. Net als Jan Timmer weigerde hij de hand in eigen boezem te steken. Staatsen legde de schuld vrijwel volledig bij Feyenoord en Ajax. Die clubs hadden met al hun juridische procedures de boel naar de filistijnen geholpen. Feyenoord en Ajax werden langdurig beschimpt door Staatsen. Men ziet dat wel vaker bij mensen die ongelijk hebben, weten dat zij ongelijk hebben, maar als reactie op hun ongelijk steeds harder beginnen te roepen dat zij gelijk hebben. Het is de bekende reactie van de slechte verliezer.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden