Jopie

Toen mijn zoon Aron vier jaar oud was kreeg hij een speelgoedaapje dat hij Jopie noemde. Hij had het zelf in de winkel uitgekozen. Waarom juist dit wanstaltige diertje, met zijn waterhoofd en zijn suffe grijns? Ik weet niet wat hij erin zag, maar het was liefde op het eerste gezicht.

Het bleek ook een liefde te zijn met veel ontberingen. Want Joop raakte dagelijks kwijt. Altijd wist hij zich wel ergens te verbergen. Nu eens bevond hij zich in een van de keukenkastjes, overdwars tussen de vatenkwast en de Vimbus, dan weer ontdekten we hem aan de modderige slootkant. Soms moest hij zelfs uit de mesthoop of de vuilnisbak worden opgedoken. In dat geval zat hij van kop tot teen onder de viezigheid en werd hij in de wasmachine gestopt.

Tijdens de hele wasbeurt zat Aron op zijn hurken voor het deurtje, achter het glas waarvan Joop beschuimd voorbijtuimelde. ,,Mama, hij krijgt zeep in zijn mond!'' Ik: ,,Nee hoor, dat lijkt maar zo. Apen kunnen verschrikkelijk lang hun adem inhouden. Daar staan ze om bekend.''

Naarmate de wereld van Aron groter werd, verlegde ook Jopie zijn grenzen. Als aap mocht hij weliswaar de school niet binnen, maar hij ging wel mee tot aan de deur, gezeten op de koplamp van mijn fiets en met een door oma gebreid rood mutsje op. Tijdens een van die fietstochten raakte hij zoek. In paniek deed ik bij de politie aangifte van zijn vermissing. De wachtmeester maakte ernst met de zaak. Per mobiele telefoon riep hij alle politiewagens op om uit te kijken naar een speelgoedaapje. Uit een van de wagens kwam het verlossende antwoord. ,,Als het een aap is met een rooie muts op'', sprak een agent, ,,dan hebben wij hem daarnet opgeraapt''. Joop was terecht. 's Middags aten wij taart om zijn wonderbaarlijke redding te vieren.

Of neem die vakantie aan zee, toen Joop op het strand was zoekgeraakt. Het tij kwam op, de vloed had bijna de duinen bereikt. Koortsachtig waren Aron en ik naar zijn lieveling op zoek, maar onze speurtocht was vergeefs. ,,We moeten hier weg'', zei ik. Het water had zijn middel al bereikt toen wij, zeer tegen zijn zin, de strandtrap beklommen. Achter ons steeg het water snel. ,,Jopie!'', riep Aron, door tranen verstikt. Hij wilde de zee weer in, maar ik hield hem uit alle macht in bedwang. ,,Straks verdrink je nog'', zei ik. Hij keek met doodsverachting naar de golven en sprak de gedenkwaardige woorden: ,,Ik verdrink liever dan dat ik verder moet leven zonder Jopie!''

Intussen werd mijn blik getrokken naar een van de houten strandhuisjes aan de duinrand. Op het platte dak daarvan stak een rode stip tegen de hemel af. Het mutsje van Joop! Blijkbaar was hij door iemand gevonden en in veiligheid gebracht. ,,Hij ligt daar hoog en droog. Vanavond, wanneer het water terugtrekt, gaan we hem halen'', beloofde ik. ,,Vanávond?'' jammerde Aron. Dramatisch omklemde hij mijn benen. ,,Mama, je moet Jopie redden!''

Er stond mij inderdaad niets anders te doen. Ik begaf me te water om Jopie te bevrijden. Hoe het me is gelukt? Dat kan ik niet navertellen. Ik weet ook niet hoe lang het heeft geduurd. Maar ik weet wel dat ik terugkwam met een aapje in mijn badpak en met splinters in mijn handen. Het moment waarop ik de drijfnatte Joop in Arons armen drukte is ongetwijfeld een van de hoogtepunten uit mijn moederschap.

U kent toch dat joodse gezegde? 'Omdat God niet overal tegelijk kan zijn, heeft Hij moeders geschapen'. Daar is ongetwijfeld iets van waar.

Mijn dappere daad werd door niemand aanschouwd. Ook Aron, die tijdens de hele reddingsactie hartverscheurend bleef huilen, heeft er niets van gezien. Maar bij het slapengaan, innig met zijn aapje verstrengeld, zei hij vol kinderlijk vertrouwen: ,,Jij durft alles, hè mama?'' Ik kuste hem welterusten en liet hem in die waan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden