Jopie (2)

Vorige week schreef ik over Jopie, het speelgoedaapje van mijn zoon Aron, dat de hardnekkige gewoonte had om zoek te raken. Ik vertelde hoe Joop eens door de politie uit de goot moest worden gered en hoe ikzelf hem heldhaftig voor de verdrinkingsdood wist te behoeden.

Niet alleen was Joop dikwijls onvindbaar, hij bleek ook buitengewoon kwetsbaar te zijn. Na enkele jaren van intensief gebruik vertoonde hij de eerste tekenen van slijtage. Zijn mond en zijn neus verdwenen uit zijn gezicht en moesten met behulp van borduurgaren worden vervangen. Zijn zwarte kraalogen raakten bekrast, waardoor hij de troebele staar kreeg van een oude man. Met een penseel en kachelpoets deed ik mijn best om ze weer te laten glim-men. Maar vooral zijn oren, waar Aron onophoudelijk aan friemelde, hadden het zwaar te verduren. Regelmatig klonk de noodkreet: 'Mama, mama, het oor van Jopie is eraf gevallen!' Dan nam ik uit de nalatenschap van mijn echtgenoot een injectiespuit, operatiehandschoenen en een masker dat ik voor mijn mond bond. Joop werd op tafel gelegd en er werd een bureaulamp op hem gericht. Eerst bracht ik hem onder verdoving. Vervolgens naaide ik het oor weer aan zijn hoofd. Tijdens de ingreep hield Aron trouwhartig zijn pootje vast. 'Niet bang zijn Jopie, het is zo voorbij.'

Op dezelfde omslachtige wijze heb ik menige haartransplantatie verricht. Met bruine wol en een stopnaald bewerkte ik nu eens de romp, dan weer de kop of de ledematen van Jopie. Want Arons overweldigende liefde voor het dier veroorzaakte her en der kaalslag.

De slijtage van Joop was geen onoverkomelijke moeilijkheid. Maar op den duur deed zich een veel ingewikkelder probleem voor. Naarmate Aron ouder werd, begon hij zich voor Jopie te schamen. Niemand mocht weten dat hij, een volstrekt gezonde en toerekeningsvatbare jongen, nog met een speelgoedaapje sliep. Wanneer er schoolvriendjes aan huis kwamen, verborg hij Jopie angstvallig in de kast, zoals een misdadiger die belastend bewijsmateriaal laat verdwijnen.

Op een keer liep zo'n vriendje onaangekondigd bij ons binnen, terwijl Jopie op tafel lag. 'Wat is dat?' zei hij, wijzend op de aap met het rode mutsje. 'Dat?' zei Aron zo onverschillig mogelijk. 'O, dat is een oude knuffel.'

Op zijn twaalfde was hij diep neerslachtig. Hij zou met zijn klas uit kamperen gaan en twee nachten wegblijven. 'Hoe moet dat nou?' piekerde hij. 'Als ik Jopie meeneem, vindt iedereen me kinderachtig. En als ik Jopie thuis laat, kan ik niet slapen.' Maar zelfs dat dilemma kwamen we te boven. Ik maakte in de voering van zijn slaapzak een welhaast onzichtbaar vak, waar Joop in paste. 'Kijk,' demonstreerde ik, 'Jopie gaat mee als verstekeling aan boord van je slaapzak. 's Nachts, als het helemaal donker is, haal je hem eruit. En 's ochtends, voordat de anderen wakker worden, stop je hem er weer in.'

Tijdens de eerste jaren van de middelbare school werd Joop nog steeds mee naar bed genomen. Ook wanneer Aron over zijn huiswerk gebogen zat, week Joop niet van zijn zijde. Zo komt het dat hij een van de zeldzame speelgoedapen is geworden, die foutloos Latijnse werkwoorden vervoegen kan. Maar om en nabij Arons vijftiende ontstond er verwijdering. Ik herinner me tamelijk precies wanneer het gebeurde. Op een avond keerde hij van een feestje terug met een onnozele glimlach om de lippen en ogen die koortsachtig schitterden. 'Weet je nog dat ene meisje waarvan ik verteld heb?' zei hij. 'Ik heb haar na het feest naar huis gebracht. En toen ze bij me achterop de fiets zat, sloeg ze haar armen om mijn middel!' Hij zuchtte van pure gelukzaligheid. Het was het begin van het einde. Mettertijd zou blijken dat meisjes nog allerlei andere kunstjes kennen waarvoor speelgoedapen geen talent bezitten. De dagen van Jopie waren geteld.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden