Joost Gianotten 1971-2008

Ooit betwijfelde zijn vader of de drukkerij, het familiebedrijf, wel iets voor hem zou zijn. Maar Joost Gianotten maakte er een succes van.

De gasten gingen met acht grote stadsbussen van het stadion van Willem II naar het bedrijf. Daar lag de rode loper uit. Fotograaf Joop van Tellingen was er, om daar van iedereen een foto te maken. Nance presenteerde een show. Een dag later viel bij elke gast een exclusief blad op de mat, een namaak-Privé. Binnenin had je zo’n fotorubriek waar ieders kleding werd besproken. Op de cover trof iedereen z’n eigen gezicht, met de tekst „Joop van Tellingen had *. eindelijk voor z’n camera.” Voor elke gast was er dus een speciale Privé gedrukt.

Dat was Joost Gianotten ten voeten uit. Hij was een levensgenieter en goed in feest. Toen Drukkerij Gianotten in 2004 nieuwe persen kocht, organiseerde eigenaar/directeur Joost Gianotten dat grootscheepse evenement voor de klanten, “een typisch Joost-feest”. Typisch Joost eraan was dat geen moeite te veel was. Zo was dat ook altijd met personeelsfeesten. Kon het niet wat minder, vroeg collega-directeur Dré Stevens wel eens. Nee, zei Joost Gianotten dan. Dat vond hij onbespreekbaar. Een feest voor zijn negentig mensen, dat moest het beste van het beste zijn.

Jaren eerder had Joost Gianottens vader er een hard hoofd in gehad of het met Joost in de zaak wel iets zou worden. Joost was op de heao wel commerciële economie gaan doen, maar had z’n hoofd meer bij zijn optredens als diskjockey. Al was hij opgegroeid in en rond de drukkerij die zijn overgrootvader in 1919 was begonnen – als ventje van acht was Joost er al te vinden – de derde drukkersgeneratie Gianotten, vader, twijfelde of de vierde generatie, Joost, er later wel iets van zou bakken.

Joost Gianotten staakte zijn studie en ging het bedrijf in. Met zijn vader sprak hij wel af dat hij op vrijdagmiddagen vrij zou zijn, want die tijd had hij als diskjockey ontdekt als een geschikt, nieuw ‘stapmoment’. Het eerste jaar werkte hij in de offsetdrukkerij zelf, maar daarna ging hij de verkoop in. Zijn vader gaf hem een auto, een telefoon en een stevige doelstelling mee, die eigenlijk niet te halen leek: zorg de komende twaalf maanden voor een miljoen omzet.

Joost Gianotten ging in de avonduren de opleiding ‘Grafisch management en marketing’ doen, maar keek intussen in zijn eigen leefomgeving om zich heen en begon de kroegbazen waar hij als dj werkte te vragen of Gianotten niet hun drukwerk kon doen. Hij was altijd al goed geweest in netwerken, maar nu bleek dat talent nog iets op te leveren ook. Hij haalde de opdrachten met succes binnen en ontdekte dat het drukken van flyers voor de evenementen in de horeca extra lucratief werd als je het drukwerk van een paar verschillende opdrachten in één drukgang kon produceren. Dat bespaarde op de startkosten. Met die ’Joost-producties’ en de aanpalende handel – het andere drukwerk van de organisatoren van evenementen – haalde Joost Gianotten de doelstelling die zijn vader hem had opgelegd.

In die tijd ontmoette hij Monique. Het was 1993, ze was zeventien en zat net op de heao; hij was ruim vier jaar ouder en net in de drukkerij begonnen. Hij was op een vrijdagmiddag in een kroeg in Den Bosch aan het dj’en toen ze elkaar voor het eerst zagen. Nog voor ze elkaar hadden gesproken, wisten ze al: tussen ons gaat er iets gebeuren.

Ze kregen verkering, gingen samenwonen toen zij haar diploma had behaald en trouwden in september 2001, het jaar dat Joost samen met Dré Stevens eigenaar/directeur van het bedrijf werd. Toen Monique een tijdje ‘tussen twee banen in’ zat, was ze, voor even, bij Gianotten gaan werken. Maar eigenlijk beviel dat wel: ze was een nieuw lid van de familie en Gianotten was een familiebedrijf.

Ze bleef dus, en werkte nauw met Joost samen. Niet alleen was dat prettig werken, ook voorkwam het dat ze elkaar maar zelden zagen. Want Joost Gianotten had een tot de randen bezet leven. Zaken en vriendschappen vloeiden bij hem in elkaar over („Zijn vrienden werden klanten. Zijn klanten werden vrienden”, zegt Stevens) zodat hij het overdag druk had met zijn werk – waarmee het goed ging: in negen jaar tijd verdubbelde de omzet – en ’s avonds en in het weekeinde met het sociale leven dat met dat werk meekwam.

Daar kwam bij dat hij actief sportte: hij voetbalde bij Sarto, hij speelde zaalvoetbal, en tweemaal per week liep hij hard. Behalve de drukkerij had hij in de Franse Alpen bovendien twee après ski-cafés, waar hij ’s winters elke maand een keer naartoe ging en dan meteen ging snowboarden, want dat kon hij goed en deed hij nog liever dan skiën.

Ze waren net een jaar getrouwd toen zich bij hem een ziekte openbaarde: thrombotische thrombocytopenische purpura (TTP), ook wel bekend als ‘de ziekte van Moschcowitz’. De ziekte, een aandoening van de bloedstolling, is zeldzaam: in heel Nederland zijn er nog geen honderd patiënten. Tegenwoordig kun je er op internet van alles over lezen, maar toen Joost Gianotten de ziekte kreeg, was dat nog niet zo. Het uitte zich in moeheid en blauwe plekken (purpura). Maar na vier weken ziekenhuis en vier weken dagbehandeling – bloedtransfusie en plasmaferese, het verwijderen van het bloedplasma van de patiënt – voelde hij zich weer heel goed. De kans dat de ziekte terugkeert, is net zo klein als de kans dat u de Staatsloterij wint, zeiden ze in het ziekenhuis tegen hem.

Waarom iets uitstellen tot later, als het ook nu kan? Joost Gianotten was altijd al iemand die intensief leefde, maar nu hij zo ziek geweest was, wist hij helemaal zeker: alles wat je ‘altijd nog eens wilt doen’ moet je nu doen. In het ziekenhuis had hij veel naar programma’s over varen liggen kijken en nu hij er weer uit was, kocht hij een boot, wetend dat je de dag moet plukken. Vijf jaar lang bleef de ziekte weg. Maar in februari keerde zij terug, na een weekeinde in Frankrijk. Opnieuw werd de ziekte bedwongen en opnieuw voelde hij zich daarna heel goed. Ook het ziekenhuis zei dat hij nu ‘weer helemaal beter’ was.

Joost Gianotten ging er weer voluit tegenaan. Hij ging op vakantie, hij ging naar de grafische vakbeurs in Düsseldorf, hij ging naar de eerste twee wedstrijden van Oranje tijdens het EK voetbal in Zwitserland. Maandagmorgen 16 juni ging hij op de drukkerij vlak voor een vergadering nog even naar de wc en zag dat er bloed in zijn urine zat. Hij werd onmiddellijk opgenomen, zijn bloedwaarden kelderden in hoog tempo en hij overleed vijf dagen later.

Joost Gianotten laat zijn vrouw Monique achter en een dochter van twintig maanden, Sam. Het tweede kind van Joost en Monique wordt in december verwacht.

Joost Gianotten werd op 26 november 1971 in Tilburg geboren. Hij overleed er op 21 juni 2008.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden