Joodse terugkeer

Over van alles zou ik liever schrijven. Over Saoedische bavianen die de auto bekogelden van een automobilist die een van hen had doodgereden. Ze lagen drie dagen in een hinderlaag te wachten tot ze de auto weer langs zagen komen.

Over 'Iedereen beroemd', de aardige film van Dominique Deruddere. Een tienermeisje wordt door haar vader naar talentenjachten gestuurd. Als dat geen ster van haar maakt, begaat hij een wanhoopsdaad die goed uitpakt.

Over 'In Situ Amsterdam', een elektronisch muziekstuk van Jan-Bas Bollen met beelden over de stad.

Over het zinnige plan van de Projectorganisatie Betuweroute om met het geld voor de Betuwelijn de problemen bij de NS op te lossen.

Over de achterlijke beslissing van de stad Valkenburg om het Jan Hanlo Hof te hernoemen tot Stiena Ruyperspark, omdat Jan Hanlo pedofiel was.

Over alles zou ik liever schrijven dan over het Midden-Oosten. Maar dat kan niet. Het zou lijken alsof ik de puinhoop daar wil negeren, terwijl ik in werkelijkheid ten prooi ben aan een emotionele storm. Wat is er van ons, mijn volk, het Joodse volk geworden? Hoe zijn we in deze rotzooi terechtgekomen? Israël bezet Palestijnse gebieden en onderdrukt het Palestijnse volk. Sinds mijn zestiende ben ik daar tegen. Als ik naar de huidige situatie kijk zoals ik als zestienjarige deed, is het eenvoudig. Israël moet zich terugtrekken uit de bezette gebieden, ophouden het Palestijnse volk te onderdrukken en de Palestijnse bevolking binnen zijn grenzen niet alleen volgens de wet gelijke rechten geven, maar ook concreet.

Maar soms zie ik Israël totaal anders: als een mishandelde vrouw die, na eindeloos proberen om de vrede in huis tot stand te brengen, maar uiteindelijk getergd tot het uiterste, haar belager doodschiet en in de gevangenis terechtkomt.

Ik hoor het hoongelach al naar het Hollandse wolkendek opstijgen. Israël een mishandelde vrouw? Een mishandelende man zul je bedoelen: tot de tanden toe gewapend bruut inhakkend op weerloze slachtoffers.

Het enige dat ik kan zeggen is: ja, nu. Het slaat van zich af op een manier die iedereen tegen de borst stuit. Zelfs degenen die menen dat het niet anders kan. Maar is het zo begonnen? Was het van het begin af aan duidelijk dat de paar duizend joden die aan het begin van de twintigste eeuw in Palestina een beter bestaan zochten voor het Joodse volk uiteindelijk een staat zouden creëren die altijd in oorlog is?

Mag de ontstaansgeschiedenis van het conflict worden weggelaten bij de beoordeling van Israëls gedrag? Of moet die worden weggelaten omdat er anders helemaal geen oplossing te bedenken valt?

Misschien is Israël een historische vergissing (als er zoiets bestaat als een 'historische vergissing'). Misschien hadden de tienduizenden joden die aan het begin van de vorige eeuw naar Palestina emigreerden beter naar de Nieuwe Wereld kunnen gaan, net als een miljoen andere joden. En net als de miljoenen Ieren, Italianen, Spanjaarden, Grieken, Armeniërs die die kant optrokken. Maar kun je een historische vergissing ongedaan maken?

De laatste weken lig ik in mijn bed te spoken. Op zoek naar een ongebruikelijke oplossing. Stel dat de vijf miljoen joodse Israëliërs en bloc hun boeltje zouden pakken en naar Amerika en Europa zouden emigreren? Engeland, Frankrijk, Duitsland, Nederland, België, Luxemburg, Denemarken, Noorwegen, Zweden, Griekenland, Bulgarije, Tsjechië, Spanje, Portugal, Italië zouden ieder 100000 Israëliërs kunnen opnemen. De Verenigde Staten, Canada en een paar landen in Zuid-Amerika de rest.

Zou het wat oplossen voor de Palestijnen, de Arabieren, de moslims, de wereld? Komt er dan rust? Komt er dan vrede? Mag ik zoiets wel denken. Ik denk het. Met mij komt het niet meer goed.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden