Jood in Iran

Siamak Moreh Sedgh vertegenwoordigt in het Iraanse parlement de Joodse gemeenschap. De kieswet heeft voor die groep een vaste zetel gereserveerd. Dat is nobel, want op eigen kracht zou ze de kiesdeler nooit halen. Eind jaren zeventig woonden er in Iran nog een kleine honderdduizend Joden, nu minder dan tienduizend.

Af en toe betuigt voorman Sedgh met een stevige uitspraak zijn trouw aan het Iraanse regime. In zijn positie kan hij moeilijk Don Quichot als rolmodel kiezen en voor een Iraans Cidi is er evenmin ruimte. In de zomer van 2014 vergeleek hij, tijdens de Gaza-oorlog, Israël met de nazi's. Zoiets klinkt Iraanse machthebbers als muziek in de oren. En toen Israël in 2008 zijn zestigjarige bestaan vierde, bood dat Sedgh de mogelijkheid zijn afkeer van die staat nog eens te benadrukken.

Joden hebben het de afgelopen paar jaar beter gekregen onder de liberale president Rohani. Joodse scholen zijn op zaterdag vanwege sabbat gesloten. Onder Rohani's voorganger, Holocaust-relativist Ahmadinejad, moesten ze op die dag openblijven. Deze week nam Sedgh het op voor de sjiitische moslims. De sjiitische islam is in Iran staatsgodsdienst, maar in andere moslimlanden bepaald niet en daar willen wel eens sjiitische godshuizen de lucht in vliegen, bij voorkeur wanneer ze gevuld zijn met gelovigen. Het gebeurde dit jaar in Koeweit, Saudi-Arabië, Jemen en Pakistan. In dat laatste land zijn ook soennitische moskeeën weleens doelwit, vooral als ze bezocht worden door mystieke soefi's. Sedgh maakt het niets uit of moskeeën het mikpunt zijn of kerken of tempels, want het zijn allemaal plaatsen waar mensen God vereren. Zijn betoog zou sterker hebben geklonken als hij ook zijn eigen land een draai om de oren had gegeven. Want religieuze vernielzucht beperkt zich niet tot de soennitische wereld en komt ook in Iran voor. De bahai's bijvoorbeeld kunnen verwijzen naar hun omgeploegde begraafplaats in de stad Shiraz en ook zijn er de afgelopen jaren gebouwen van Iraanse soefi's gesloopt. In beide gevallen behoorden de vandalen tot het keurkorps van de Revolutionaire Garde.

Een bizar voorbeeld van religieuze discriminatie bevat de Iraanse strafwet. Een moordenaar kan er aan de galg ontkomen als de familie van het slachtoffer vergiffenis schenkt. Er moet dan wel bloedgeld worden betaald. In 2004 is de hoogte daarvan gelijkgetrokken, maar met uitzonderingen. Een half tarief geldt, behalve voor vermoorde vrouwen, ook voor Mandaeërs (die Johannes de Doper vereren). Onder een nultarief vallen omgebrachte bahai's.

De aandacht voor Iran is verslapt omdat IS erger is. Maar ook Iran is geen heilige. Van januari tot juli zijn er in dat land zevenhonderd mensen terechtgesteld, velen in het openbaar, opgehangen aan een hijskraan. Zelfs steniging is de afgelopen vijftien jaar nog ettelijke malen voorgekomen. Een jaar geleden stierf de 26-jarige Rayhani Jabbari aan een galg. Ze had een man gedood die, zei ze, had geprobeerd haar te verkrachten. Tien jaar eerder onderging een meisje van zestien, Atefe Rajabi, hetzelfde lot als Jabbari. Wegens vrijen.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden