Jonge generatie zit boordevol ambitie

Jordan Romero (midden), de jongste klimmer die Mount Everest bedwong, met zijn ouders op een persconferentie in Nepal. (FOTO EPA ) Beeld EPA
Jordan Romero (midden), de jongste klimmer die Mount Everest bedwong, met zijn ouders op een persconferentie in Nepal. (FOTO EPA )Beeld EPA

Zesjescultuur zegt niets over jongste generatie. Overal duiken kinderen en jongeren op, die uitblinken, een lucratief bedrijf opzetten of zich actief inzetten voor een goed doel.

Voor Francia Simon (16) was 2010 een goed jaar. Ze ontving afgelopen november de jaarlijkse Internationale Kindervredesprijs en werd een paar weken later ook nog door de lezers van jongerenkrant 7Days verkozen tot Jongere van het Jaar.

Niet zomaar. Francia uit de Dominicaanse Republiek doet namelijk goed werk. Ze zorgt ervoor dat kinderen van vluchtelingen die wonen in bateyes – dorpjes rond rietsuikerplantages – geregistreerd worden. Dat doet ze door bij elk huis in haar dorp aan te bellen en ongeregistreerde kinderen mee te nemen naar het gemeentehuis. Want zonder identiteit heb je recht op niks en dat kan niet de bedoeling zijn. Francia hielp inmiddels minstens 136 kinderen aan een geboortecertificaat.

Jip Maathuis (13) is als een succesvolle zakenman 2011 in gegaan. Jip heeft de afgelopen jaren namelijk tienduizenden chocoladeletters verkocht. Van de opbrengst van elke letter gaat een euro naar War Child. Jip bedacht de actie in 2007 helemaal zelf. Inmiddels is jipsgoededoelen.nl uitgegroeid tot een daverend succes en wordt een groot deel van het werk door anderen gedaan. Want Jip zit natuurlijk ook nog gewoon op school. In november sprak hij andere jongeren toe op de eerste Nederlandse TEDx-Youth bijeenkomst in Amsterdam, waar allerlei inspirerende jongeren hun zegje deden.

Jip, Francia, de sprekers op TEDx-Youth: ze zijn geen uitzonderingen meer. De laatste jaren duiken overal kinderen en jongeren op, die op de een of andere manier uitblinken. Omdat ze zelfstandig een lucratief bedrijf op poten hebben gezet of omdat ze zich actief inzetten voor een goed doel. Of omdat ze een andere, voor hun leeftijd buitengewoon bijzondere prestatie hebben neergezet. Zoals de Amerikaanse Jordan Romero deed, toen hij in mei 2010 als jongste klimmer ooit (13 jaar) de top van de Mount Everest bereikte. Of Wessel Broekhuis (18), die een boek schreef over zijn leven met autisme.

Al die jongeren zijn uitgelezen voorbeelden van het nieuwe fenomeen carrièrekids (de term is van jongerencommunicatiebureau Youngworks), ’de generatie jongeren van nu die een enorme focus heeft om te presteren’. Het wemelt ervan. Cijfers van de Kamer van Koophandel laten zien dat het aantal inschrijvers onder de 24 daar de laatste drie jaar gigantisch is toegenomen: van 13.421 naar ruim 43.000.

Het gegeven van die vrij recente stroom carrièrekids staat haaks op de bevindingen uit het jaarlijkse onderzoek ’Schoolprestaties’ dat Trouw in december weer publiceerde: ’Scholieren gaan voor een 5,5.’ De belangrijkste conclusie? Dat de ambitie onder jongeren op de middelbare school over het algemeen nou niet echt om over naar huis te schrijven is. Als ze maar overgaan of slagen. Met wat voor cijfer, dat is voor een hoop leerlingen veel minder belangrijk. Een leuk leven hebben naast school of alleen dát leren waar je het nut van inziet, is des te belangrijker.

Is het verschijnsel van de carrièrekids onverdeeld positief en is die krappe-zesjescultuur alleen maar slecht? Dat staat voor mij totaal niet vast. Natuurlijk is er die groep op het eerste gezicht ’ambitieloze’ jongeren die vooral genieten van het leven en met minimale inspanning hun school doorfietsen, om na hun diploma wel te zien wat er op hun pad komt. Leerlingen die gewoon jong zijn en daarom nog even niet zo bezig met presteren, omdat ze ervan overtuigd zijn dat dat allemaal heus nog wel komt als ze ouder zijn.

Hoe alarmerend zijn scholieren die voor een zes gaan, maar dat zeer berekenend doen? Ik ken genoeg voorbeelden van intelligente en ambitieuze jongeren die niet kunnen wachten tot ze hun diploma op zak hebben, die school zien als een middel en niet als een doel op zich. Omdat het echte leven in hun optiek erna pas begint.

Ik sluit tot slot niet uit dat een deel van die vijfeneenhalfjesjongeren om een heel andere reden op school niet uitblinkt. Ze hebben het misschien wel te druk met het stichten van een vredesbos tussen Noord- en Zuid-Korea, het onderhouden van een winstgevend internetbedrijfje of het beklimmen van de hoogste berg van de wereld.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden