Jonge columnisten 2000

Voor de tweede keer organiseerde Trouw in samenwerking met 'De Kunstbende' -een kunstfestival voor de jeugd- een columnistenwedstrijd voor jongeren. Over mondigheid niets te klagen: ruim tachtig inzendingen kregen we binnen, van jongeren tussen de 12 en 19 jaar. De bio-industrie, commerciële zenders, internetproviders: allemaal krijgen ze er van langs. Vele columnisten in de dop verwoorden hun ongerustheid, over de materialistische houding van klasgenoten en zinloos geweld. Sommige columns zijn tirades, sommige ronduit literair of poëtisch. Het was voor de jury, bestaande uit Trouw-columnisten Sylvain Ephimenco en Hedwig Koers (winnares van vorig jaar), Trouwredacteur Dorien Pels en Lucie Bruens van De Kunstbende, moeilijk kiezen. Van de tachtig bleven er vijf over die volgens de jury niet voor elkaar onder doen. Ze staan op deze pagina afgedrukt. En morgenmiddag staan de schrijvers op het podium van Muziekcentrum Vredenburg in Utrecht waar De Kunstbende een grote landelijke wedstrijd voor jongeren organiseert.

Warhoofden

Eén van de mensen met wie ik de meest bizarre dingen heb meegemaakt ben ik zelf. Ik ben namelijk een chaoot, en als chaoot ben je zelf je ergste vijand.

Een van de eigenschappen van rwahoofden is, dat ze alles kwijtraken. Ik ook. Sterker nog: ik schrijf deze column nou voor de vijfde keer, want die diskettes... Alles raak ik kwijt. Mijn schooltas is aan het eind van de dag dan ook aanzienlijk lichter dan 's ochtends (als ik hem nog heb aan het eind van de dag).

Het ergste aan het chaoot-zijn is, dat je er geen compenserende eigenschap voor terugkrijgt. Zoals een blinde vaak een goed gehoor ontwikkelt, zou je misschien verwachten dat chaoten uitstekende zoekers zijn, maar dat is een misvatting. Persoonlijk brand ik me niet aan het zoeken: ik ben veel te bang al doende iets kwijt te raken.

Wel leuk is, dat je als rawhoofd vaak voor de gekste verrassingen komt te staan. Zo kwam er laatst iemand naar mij toe, drukte me een tientje in de hand en zei: ,,Die kreeg je nog van me.'' Terwijl ik alleen maar verbaasd dacht: ,,Ken ik jou?''

Ondanks alle wanorde in mijn leven voltrekt zich de vroege ochtend altijd volgens een strak schema. Eerst de krant lezen, dan snel mijn boterhammen smeren, vervolgens met mijn tas (als ik in een heldere bui ben) op de fiets springen en naar school zweten. Daar hijg ik te laat de les in, open mijn tas en kom erachter dat ik mijn broodtrommeltje vergeten ben. Allemaal standaard.

Het liefst zou ik deze column afsluiten met de oproep, dat alle chaoten zich moeten verenigen, maar ik weet zeker dat dit geen zin zou hebbenn, want als één groep mensen elkaar kwijt zou lopen...

Johan Goossens (17 jaar) Sprang-Capelle

Fout

Dankzij mijn oneindige naïviteit werd ik laatst weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt.

Ik had net met veel moeite in het Duits een spreekbeurt over Haider, of beter gezegd tégen Haider, op redelijke wijze volbracht. (Probeer jij maar 'ns twintig keer Freiheitliche Partei üsterreichs foutloos uit je strot te krijgen!) Also, ik had dus verwacht dat mijn Duitscluster er zonder meer mee zou instemmen dat de heropkomst van het Nationalsozialismus (nog zo'n heerlijk woord) in een Europees land tegengehouden moet worden.

En ik maar denken dat het een algemeen geldend feit is dat Haider fout is. Maar nee, hierover werd zelfs in mijn Duitsklas getwijfeld. Zelfs is hier niet het goede woord. Ik moet je even wat uitleggen over mijn pedagogische leefomgeving.

Af en toe waan ik mij namelijk in het nest der rechtse partijen. Het is gewoon eng om te zien hoeveel kraagjes een mens over elkaar kan dragen. Van een zo duur mogelijke merk natuurlijk, want je zou toch niet in bloes van onder de honderd piek gezien willen worden! Hun doorgaans enorme ego is bijna toepasselijk bij zo'n outfit. lk vraag me weleens af waarom ze bij de dagopening geen beurskoersen voorlezen. Dat is immers een gewild gespreksonderwerp, hun wereld draait namelijk al vanaf hun geboorte hoofdzakelijk om geld, veel geld. Het geld van paps en mams, dat uiteindelijk bij hen terecht zal komen.

Een kakschool?

Nee, dat kan ik gelukkig met recht ontkennen. Want in de discussie die dankzij mijn spreekbeurt oplaaide, hadden de linksen, die wel degelijk op mijn school thuishoren, de overmacht. Wijselijk hielden de renteniers-in-opleiding hun mond. Hopelijk omdat ze zich diep in hun hart toch een beetje schaamden varmoge de peperdure skivakantie in Oostenrijk die ze net achter de rug hadden.

Marijo Osnabrugge (17) Soest

Columnisten

Wat columnisten al niet aanrichten!

Tijdens het lezen van een column over het verregend kapsel van onze majesteit en hoe haar echtgenoot haar bij het ochtendgloren dus dagelijks ziet, lig ik helemaal in een deuk. Komt mijn vader binnen en vraagt: ,,Heb jij jezelf wel eens bekeken 's ochtends vroeg?'' Hij is amper de kamer uit, of begint zelf keihard te lachen om dezelfde column. Mijn moeder doet ook nog even mee. Ik ontplof zowat. Zelfs gave ouders doen soms hypocriet. Dames en heren columnisten, beseft u wel wat u allemaal veroorzaakt met uw dagelijkse of wekelijkse columns? Mocht u met een onverschillig schouderophalen reageren, lees dan nog even verder en laat uw geweten spreken. Zelfs huwelijksgeluk weet u te verstoren. Zo ken ik een man die weg was van een columnist die nogal fel uithaalt in zijn columns. Zijn vrouw vond die columnist een gifkikker, totdat zij het beestje in een actualiteitenprogramma op televisie zag. Tot grote ergernis van haar echtgenoot veranderde de kikker in een prins die door haar de hemel in werd geprezen. Uit wraak is hij nu vol lof over een columniste met knap uiterlijk. Zogenaamd om haar scherp politiek inzicht. Wel toevallig dat zijn vrouw haar niet ziet zitten. U ziet, door televisieoptredens en foto's wordt de aandacht van de lezers afgeleid van het onderwerp van de column. Alhoewel, ook columns zonder foto veroorzaken leed. Dat is mijzelf overkomen. Tijdens een schaakpartijtje horen mijn vader en ik mijn moeder achter de krant hinniken. Vragend kijkt mijn vader mij aan. ,,Column'', leg ik uit. ,,Van de domineeszoon?'' vraagt pa belangstellend. ,,Eh, ja, of de sportjournalist'', antwoord ik. ,,Schaak!'' roept mijn vader en even later: ,,Schaakmat!'' ,,Dat is niet eerlijk'', protesteer ik. ,,Je hebt gewoon verloren, dus geen zakgeldaanvulling'', zegt pa breed grijnzend. Dank u wel, heren columnisten!

Annalisa Koukouves (12 jaar) Amsterdam

Modder

Een stuk of vijftien heb je snel geteld. Van die bedrijfjes die zogenaamd gratis internet aanbieden. In grote hoeveelheden staan ze als schaftketen op een bouwterrein.

Dat is waar ik het hele internetslagveld graag mee vergelijk: een groot braakliggend terrein dat nog bebouwd moet worden, maar waar hier en daar wat provisorische gebouwtjes staan. Omgeven door grote, en dooraderd met kleine sloten rotzooi. Hier en daar staan figuren, de zoekmachines, waar je aan kunt vragen waar je iets moet vinden. Ze laten je eerst een heel aantal sloten uitgraven voordat je iets vindt wat ook maar enigszins lijkt op wat je zocht. Niet handig dus. Reclame is er ook in overvloed, kijk maar eens naar de internetsite van De Telegraaf. Wat een bagger! De verhouding reclame tegen informatie is zo geregeld dat je het idee hebt naar een reclameblok zit te kijken op een commerciële tv-zender in plaats van naar de website van een krant.

In deze wereld van dus vooral modder en zooi heeft amazonekrijger La Ninja Brink het aangedurfd om stukken van haar schaftkeet af te brokkelen en die voor veel geld naar de beurs te brengen. Dat geen hond (inclusief Maurice, die het slimmer aanpakte) daar zijn bek op zou willen zetten, had La Ninja natuurlijk allang voor de beursgang op haar bemodderde klompen aangevoeld, en had haar aandelen verkocht. De tevreden uitstraling, de opluchting was van haar gezicht af te lezen toen ze haar duimenact opvoerde... Zij had haar zaakje immers veilig! Tegen de pers: ,,I didn't sell any shares yet.'' Echt niet, geloof me.

Dat een bouwkeet in de slurrie een met al te solide ondergrond voor een beursgang is, weten we nu allemaal. Mevrouw Brink: Two Thumbs Up!

Rik Boddéus (16 jaar) Haren

Gsm's

Het is het jaar 2000 na Christus. Heel Nederland is bezeten van mobiele telefoons.

Heel Nederland? Nee. Een klein groepje onverzettelijken biedt nog altijd weerstand aan de mobiele brigade. En tot dat steeds kleiner wordend clubje hoor ik, samen met een aantal andere diehards. We zijn begonnen met acties op school. Als daar iemands mobiele telefoon afging, gingen we tot de aanval over. Ik vond het zelf een goed initiatief, maar na een paar aanvallen kreeg mijn bankrekening haaar twijfels. Bovendien waren mijn ouders niet zo weg van de dreigbrieven van de schoolleiding. En zo worden we vanaf het begin, door alles en iedereen dwarsgezeten. Een paar dagen geleden kreeg ik een pakketje van Primafoon in de bus en toen ik zag wat daarin zat, heb ik heel erg lang, heel erg hard gehuild: Een oranje balletje voor op de antenne van je mobiele telefoon. Nee, zelfs een gratis oranje balletje voor op de antenne van je mobiele telefoon. Alsof iemand daar geld aan uit zou geven! Dat zou Peper niet eens declareren! Zijn we nu werkelijk helemaal krankzinnig geworden met z'n allen?! Je hebt nu ook gsm's met computerspelletjes erop en met tachtigduizend geluidjes om hem over te laten gaan... Hoe bedoel je ,,uit de hand gelopen welvaart?!'' Straks komt er nog een exemplaar met minibar en ingebouwde vouwfiets. En waar heb je het voor nodig?

,,Het is handig om overal bereikbaar te zijn en het is leuk als degene die je belt niet weet waar je bent.'' Zegt dat niet al alles? Mijn schaarse medestanders en ik zullen doorgaan tot onze allerlaatste snik met onze strijd tegen de invloed van de gsm's. We zullen demonstreren, overheidssubsidie aanvechten en tot God bidden. Dat laatste kun je altijd doen, want God is overal bereikbaar.

David van den Bosch (17 jaar) Zoetermeer

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden