Jonge Beat-schrijvers gaven de moordenaar niet aan

Op maandagmorgen 14 augustus 1944 vermoordde een jonge student, Lucien Carr, zijn veertien jaar oudere vriend, mentor en aanbidder David Kammerer. Nadat zij de hele nacht gezopen hadden, kregen de vrienden bij het ochtendgloren in het New Yorkse Riverside Park ruzie. Ze vochten tot Lucien een mes pakte en David neerstak. In de veronderstelling dat hij dood was rolde hij het bebloede lichaam vervolgens de Hudson in.

De moord zou al lang vergeten zijn als er niet een paar schrijvers in de buurt waren geweest, die later bekend zouden worden als de grondleggers van de Beat Generation. William Burroughs (1914-1997) en Jack Kerouac (1922-1969), bekend van ’On the Road’, hoorden Luciens verhaal op de dag van de moord uit de eerste hand en werden in navolging van de dader gearresteerd omdat zij hem niet hadden aangegeven. Burroughs kwam meteen op borgtocht vrij. Kerouac moest naar de gevangenis, waar hij trouwde met zijn vriendin Edie Parker om daarna te kunnen worden vrijgekocht. Lucien werd veroordeeld tot tien jaar tuchtschool.

De moord maakte veel indruk op Kerouac en Burroughs. Zoveel dat zij besloten er een misdaadroman over te schrijven in de stijl van Dashiel Hammett. Om en om schreven zij hun hoofdstukken vanuit twee verschillende perspectieven; Kerouac belichaamde de verlopen maar kekke matroos Mike Ryko, Burroughs de louche barkeeper Will Dennison.

Mike en Will vertellen kaal en gedetailleerd over het onverschillige leven dat zij met hun New Yorkse vrienden vooral ’s nachts leiden. Ze drinken, filosoferen over de wereld en de volstrekte nutteloosheid van het bestaan, slenteren doelloos door de stad, gebruiken drugs en hebben seks als het zo uitkomt, smijten flessen van het dak van hun huis en experimenteren met het eten van glas. Dennison: „Philip (geënt op Lucien Carr, PS) kauwde het glas fijn en spoelde het weg met water van Agnes. Toen nam Al (Ramsey Allen ofwel David Kammerer, PS) ook een hap glas en ik haalde voor hem ook een glas water om het weg te spoelen. Agnes vroeg of ik dacht dat ze er dood van zouden gaan, en ik zei nee, je liep geen enkel gevaar als je het maar goed fijn kauwde, het was net of je een hapje zand at. Dat gepraat over mensen die doodgaan van fijngemalen glas was allemaal slap gelul.” Binnen die setting krijgt de moord iets vanzelfsprekends. De reacties erop zijn zo cool dat de hilariteit de ernst van alles meestal overtreft.

In het voorjaar van 1945 was ’And the hippos were boiled in their tanks’ af - de titel verwijst naar de woorden van een radionieuwslezer die het bericht leest van een grote brand in een Londense dierentuin: ’En de nijlpaarden werden gekookt in hun bassins’. Kerouac noemde het manuscript ’een portret van het verloren deel van onze generatie: keihard, openhartig en sensationeel realistisch’, maar geen uitgever die het hebben wilde.

Toen de twee het later nog eens probeerden, stuitten zij op de tegenwerking van de inmiddels vrijgelaten Lucien Carr, die niets meer met zijn verleden te maken wilde hebben. Zo bleef het manuscript liggen, ook toen Kerouac in 1950 debuteerde met ’The Town and the City’ en Burroughs drie jaar later doorbrak met ’Junkie’.

De eerste die de moord gebruikte was Allen Ginsberg (1926-1997). Hij droeg zijn in 1956 gepubliceerde epische gedicht ’Howl’ zelfs op aan Carr. Maar de vriendschap werd er niet beter op. Zeker niet toen Ginsberg in 1967 ook nog eens bekend maakte dat hij zowel met het slachtoffer als met de dader van de moord een affaire had gehad. In de tussentijd werkte Carr zich op tot een gerespecteerd journalist bij het persbureau UPI en wist hij zelfs na de dood van Burroughs in 1997 diens executeur-testamentair James Grauerholz ervan te overtuigen met publicatie te wachten tot hij overleden zou zijn. Toen dat in 2005 gebeurde, waren de ’Hippos eindelijk zover om aan de kook te worden gebracht.’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden