Jonge bariton Geert Smits heeft veel kwaliteit in huis

Uitzending door de EO via radio 4 op 21 februari 14 uur.

Geert Smits studeerde vier jaar geleden cum laude af aan het Sweelinck Conservatorium. Tot zijn leraren behoorden Bernard Kruysen, Marius van Altena en Margreet Honig. Hij won prijzen op diverse concoursen (het Christina Deutekom Concours) en werd in 1994 toegelaten tot de Studie voor de Nederlandse Muziekprijs (waarvan het slotconcert voor september 1997 gepland staat). Dankzij die studie kon Smits zich verder bekwamen bij Dietrich Fischer-Dieskau en Robert Holl.

Al deze verschillende leraren en benaderingen hebben hun vruchten afgeworpen. Geert Smits is duidelijk een mooie carrière aan het maken. In Keulen, Lyon en Salzburg deed of doet hij operarollen en in het Beethoven-'Leonore'-circus van John Eliot Gardiner gaf hij vorig voorjaar opvallend goed gestalte aan Don Fernando.

Het programma dat Smits met zijn vaste begeleider Hans Eijsackers donderdagavond bracht, loog er niet om. Naar het einde van de avond werden de liederen steeds zwaarder, maar Smits bleek over genoeg uithoudingsvermogen te beschikken om Mahlers 'Revelge' glorieus tot een einde te brengen. Hierin werd hij magnifiek ondersteund door Eijsackers, die met name in dit 'Revelge' Mahleriaanse onstuimigheid naast subtiliteit wist te plaatsen. Dit lied van Mahler is eigenlijk haast een opera-scène en juist hierin viel alles in Smits' stem op zijn plaats. Hierin hoorde je dat hij een enorm potentieel heeft en uit kan groeien tot bijvoorbeeld een prachtige Wagner-Wotan.

Met zo'n grote stem is het wat lastiger om emoties en stemmingen in het klein, op de millimeter hoorbaar te maken. In wezen gaat het daarom bij liedkunst en hoewel Smits ook wat dat betreft enkele mooie dingen liet horen (Vaughan Williams' 'Youth and Love'!), is hij hierin nog lang niet volgroeid. Zo ontbeerden de vier Don Quichotte-liederen van Vincent d'Indy een duidelijke typering: het karakter van de dolende ridder kwam onvoldoende voor het voetlicht. De 'Songs of Travel' van Ralph Vaughan Williams kwamen er eigenlijk ook te eenkleurig van af.

In de Heine-liederen van Johannes Brahms kwam er meer los dan alleen maar dat indrukwekkende geluid. Hier hoorde je duidelijker het verhaal achter de noten. De vier soldatenliederen van Mahler pasten Smits' stem het best. Vreemd is wel dat afgaande op het timbre je zou zeggen dat Smits een heuse bas-bariton is; zijn stem kleurt vele tinten donkerder dan die van Thomas Hampson. Echter, juist in de laagte had Smits moeite om het geluid zonder spanning te laten klinken: daar drukte hij te veel op de stem.

Daarentegen klonk het in de hoogte stralend vrij, af en toe wat te luid voor de kleine zaal, maar beslist indrukwekkend. Een zanger om in de gaten te houden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden